Ало ! эй нафас , хўдкомӣу худбин
الا! ای نفس، خودکامی و خودبین
Аз он гаштии асири сҷни сҷин
از آن گشتی اسیر سجن سجین
Чаҳ чин дар абрӯ оварадӣ ки гаштӣ
چه چین در ابرو آوردی که گشتی
Асири лаъибатони чин ва мо чин
اسیر لعبتان چین و ما چین
Ҷаҳони андари ҷаҳони овораи гаштам
جهان اندر جهان آواره گشتم
« Фўили сами ?вили ллмсокин »
«فویل ثم ویل للمساکین »
Диламро зиндаи гардонидаи васлат
دلم را زنده گردانیده وصلت
Чу боди субҳи дам бар барги насрин
چو باد صبح دم بر برگ نسرین
Биё , эй соқии ҷонҳо , фурӯи рез
بیا، ای ساقی جانها، فرو ریز
Шароби арғавон дар ҷоми заррин
شراب ارغوان در جام زرین
Фидои моҳи рӯяти ҷон ва дилҳо
فدای ماه رویت جان و دلها
Асири зулфи мишкӣни ҷони мискин
اسیر زلف مشکین جان مسکین
Биё дар боғу бустон , то бибинӣ
بیا در باغ و بستان، تا ببینی
Бсотинст дар саҳни бсотин
بساتینست در صحن بساتین
Худоё , аз балои худ нигаҳи дор
خدایا، از بلای خود نگه دار
Баҳақи ҳурмати тоҳоу ёсин
بحق حرمت طاها و یاسین
Худо байн бош , қосим , то туоне
خدا بین باش، قاسم، تا توانی
Ки худбинӣ нишоед дар худобин
که خودبینی نشاید در خدابین