« алои ёоиҳоолсоқӣ » , марои ҷоми мусаффои даҳ

«الا یاایهاالساقی »، مرا جام مصفا ده

Ки сармастӣу қлошии зи зуҳду тавбаи мо ба

که سرمستی و قلاشی ز زهد و توبه ما به

Камони абрӯ бтирм зад , зи завқи тири мижгонаш

کمان ابرو بتیرم زد، ز ذوق تیر مژگانش

Басар ғалтидам ва гуфтам : фидояти боди ҷонам , зиҳ !

بسر غلتیدم و گفتم: فدایت باد جانم، زه!

Саволӣ кардам аз ҷонон ки : чун хоҳад висолати ҷон !

سؤالی کردم از جانان که: چون خواهد وصالت جان!

Ҷавоби ман бхўорӣ дод ва хуш хандиду гуфто : на

جواب من بخواری داد و خوش خندید و گفتا: نه

зи бими дарди ҳиҷронаши зи мӯи борӣктар гаштам

ز بیم درد هجرانش ز مو باریک تر گشتم

Чу рӯзи васли ёди орм , шавам дар ҳол аз он фарбеҳ

چو روز وصل یاد آرم، شوم در حال از آن فربه

Самоъи маҷлиси риндон аз онгар маст дар ваҳдат

سماع مجلس رندان از آن گر مست در وحدت

Ки нашносанд нек аз бад , намедонанд ки аз ма

که نشناسند نیک از بد، نمی دانند که از مه

Гуҳӣ дар шаҳру гуҳ дар даҳ , чу саргардонам , эй соқӣ

گهی در شهر و گه در ده، چو سرگردانم، ای ساقی

Мӣӣ чун арғавон дар даҳ , агар дар шаҳр , агар дар даҳ

مئی چون ارغوان در ده، اگر در شهر، اگر در ده

Ҳарифон ҷумла махмуранду ҳангом сабӯҳ омад

حریفان جمله مخمورند و هنگام صبوح آمد

Биё , соқӣ , карам фармо , қадам бар чашми қосим на

بیا، ساقی، کرم فرما، قدم بر چشم قاسم نه