эй офтоб рӯй туро пардаи дори моҳ

ای آفتاب روی تو را پرده‌دار ماه

Бар ҷумлаи дилбарони ҷаҳони хусравӣу шоҳ

بر جمله دلبران جهان خسروی و شاه

Мо гар кунем тоъат вагар маъсият кунем

ما گر کنیم طاعت و گر معصیت کنیم

Ҷонҳо зи лутф ва аз карам туаст дар паноҳ

جان‌ها ز لطف و از کرم توست در پناه

Дунё ба шӯр ояду олам таба шавад

دنیا به شور آید و عالم تبه شود

Он дам ки дар адовати ман каж наҳй кулоҳ

آن دم که در عداوت من کژ نهی کلاه

эй сарви ноз , тоза ватар май рӯй , дамӣ

ای سرو ناز، تازه و تر می‌روی، دمی

Хуш бошад ар ба сӯй ғарибон кунӣ нигоҳ

خوش باشد ار به سوی غریبان کنی نگاه

Фармони ишқ ҳар чаҳ ки бошад бидон рӯем

فرمان عشق هر چه که باشد بدان رویم

Мо бандаему савлати ишқи ту подшоҳ

ما بنده‌ایم و صولت عشق تو پادشاه

Дар роҳи ишқи куштан ва овихтан буд

در راه عشق کشتن و آویختن بود

Рангӣ дигар набошад болотар аз сиёҳ

رنگی دگر نباشد بالاتر از سیاه

Гуфтанд орифон ки : адабро нигоҳи дор

گفتند عارفان که: ادب را نگاه دار

Аз қавли пери мадрисау аҳли хонақоҳ

از قول پیر مدرسه و اهل خانقاه

Мақсӯд ҳар ду кун бубахшад ба як замон

مقصود هر دو کون ببخشد به یک زمان

Аз дӯсти ғайри дӯсти Муродӣ дигар махоҳ

از دوست غیر دوست مرادی دگر مخواه

Ту подшоҳи ишқӣу қосим гадоӣ туаст

تو پادشاه عشقی و قاسم گدای توست

Дилҳо нигоҳи дор , ки инаст шоҳроҳ

دل‌ها نگاه دار، که اینست شاهراه