Бар бе дилони гузашт ва накард ин тарафи нигоҳ
بر بیدلان گذشت و نکرد این طرف نگاه
Моием дар замонаи дилӣ ва ҳазор оҳ
ماییم در زمانه دلی و هزار آه
эй подшоҳи ҳасан , ки дилҳо гадоӣ туаст
ای پادشاه حسن، که دلها گدای توست
Дилҳо нигоҳи дор , ки инаст шоҳроҳ
دلها نگاه دار، که اینست شاهراه
Савдои чашми масти ту дар ҳад мо набӯд
سودای چشم مست تو در حد ما نبود
Дил бар умеди он карам афтод дар гуноҳ
دل بر امید آن کرم افتاد در گناه
Аз по фитодаам ман дарвеш , дасти гир
از پا فتادهام من درویش، دست گیر
эй раҳнамои дил , ба куҷо оварам паноҳ ?
ای رهنمای دل، به کجا آورم پناه؟
Рӯй ту мсҳФисти зи оёти дилбарӣ
روی تو مصحفیست ز آیات دلبری
« қади фази ман роаҳу тӯбои лмни телаа »
«قَدْ فازَ مَنْ رَآهُ و طوبی لِمَنْ تَلاه »
Сармояи саодат ҷовид ошиқӣаст
سرمایه سعادت جاوید عاشقیست
« ё мъшри алсъодаҳи ҳиўои алии алслоаҳ »
«یا مَعْشَرَ السَّعادَةِ حَیّوا عَلَی الصَّلاة»
Бе рӯй ту , ки мардуми чашм замона аст
بی روی تو، که مردم چشم زمانه است
Дар чашм қосимаст ҷаҳони сар ба сари сиёҳ
در چشم قاسمست جهان سر به سر سیاه