Гум кардаем роҳ ва ндонем пешгоҳ

گم کرده‌ایم راه و ندانیم پیشگاه

Зон сӯ тарк рӯем , казон сӯ тараст роҳ

زان سوتَرَک رویم، کزان سوتَر است راه

Шаб то саҳари зи гиряи мо ҳеҷ кас нахуфт

شب تا سحر ز گریه ما هیچ کس نخفت

То рӯй дил фурӯз ту дидеми субҳи гоҳ

تا روی دل فروز تو دیدیم صبح گاه

Мисатони ҷоми ишқ ту буданд ҷону дил

مستان جام عشق تو بودند جان و دل

Пеш аз баннои мадрисау расми хонақоҳ

پیش از بنای مدرسه و رسم خانقاه

Хоҳӣ ки қурби ёбӣ дар ҳазрати висол

خواهی که قرب یابی در حضرت وصال

Аз мобғири ҳазрати мо мақсадӣ махоҳ

از مابغیر حضرت ما مقصدی مخواه

Ҷонам бсухт зи оташи ҳасрат ки он санам

جانم بسوخت ز آتش حسرت که آن صنم

Бар бедилони гузашт ва накард ин тарафи нигоҳ

بر بیدلان گذشت و نکرد این طرف نگاه

Дай май гузашт , ҷумлаи ҷаҳони пар нафир шуд

دی می گذشت، جمله جهان پر نفیر شد

Аз сӯзи ишқ , бас ки баромади фиғону оҳ

از سوز عشق، بس که برآمد فغان و آه

Бар ҷони қосимӣ назарӣ кун , зи роҳи лутф

بر جان قاسمی نظری کن، ز راه لطف

Зон пештар ки оина дил шавад сиёҳ

زان پیشتر که آینه دل شود سیاه