Маро ёрӣаст , андари гоҳу бегоҳ

مرا یاریست، اندر گاه و بیگاه

Чу соғари ҳамдам ва чун сояи ҳамроҳ

چو ساغر همدم و چون سایه همراه

Азин наздиктар наздик набӯд

ازین نزدیک تر نزدیک نبود

Дам аз даврӣ мазан дар қурби даргоҳ

دم از دوری مزن در قرب درگاه

Маро аз партави анъоми омаш

مرا از پرتو انعام عامش

Таҷаллӣ доимӣ шуд , доими аллоҳ

تجلی دایمی شد، دایم الله

Агар тарсидае , бигузар азин кӯ

اگر ترسیده ای، بگذر ازین کو

Ки широннди ин ҷо дар камӣни гоҳ

که شیرانند این جا در کمین گاه

Дарин раҳгар мутӣъӣ ҷой шукраст

درین ره گر مطیعی جای شکرست

Вагар дории хато , ҳам узри азуи хоҳ

وگر داری خطا، هم عذر ازو خواه

Таҷаллии худо ногоҳ ояд

تجلی خدا ناگاه آید

Валикин бар дили мардони огоҳ

ولیکن بر دل مردان آگاه

Дариғо ! муҳаррамӣ ҳамдам надидем

دریغا! محرمی همدم ندیدیم

Дилӣ дорам , мусулмонон ва сад оҳ

دلی دارم، مسلمانان و صد آه

Дили шӯрида дармонӣ надорад

دل شوریده درمانی ندارد

Магар фонӣ шавад дар қурби он шоҳ

مگر فانی شود در قرب آن شاه

Бибозам пеши он рӯй дили афрӯз

ببازم پیش آن روی دل افروز

Агар ҷонаст , агар моласт , агар ҷоҳ

اگر جانست، اگر مالست، اگر جاه

Қаландар , чун муҷаррад буд , хуш рафт

قلندر، چون مجرد بود، خوش رفت

зи дунё то бъқбӣ , « тоби мсўоаҳ »

ز دنیا تا بعقبی، «طاب مثواه »

зи олам фориғ омад ҷони қосим

ز عالم فارغ آمد جان قاسم

Баландонро набошад фикри кӯтоҳ

بلندان را نباشد فکر کوتاه