Аз масҷиду майхонаи вази каъбау бтхонаҳ

از مسجد و میخانه، وز کعبه و بتخانه

Мақсӯди худо ишқаст , боқии ҳамаи афсона

مقصود خدا عشق است، باقی همه افسانه

Бинмо рухи зеборо , то фош бигӯям ман :

بنما رخ زیبا را، تا فاش بگویم من:

« қади ашрқти алднёи ман нури ҳмёнаҳ »

«قد اشرقت الدنیا، من نور حمیانه»

Ҳар кас сифатӣ дорад , бо худ зи азали орад

هر کس صفتی دارد، با خود ز ازل آرد

Ту ошиқи ҳасани худ , ман бедилу девона

تو عاشق حسن خود، من بیدل و دیوانه

эй қиблаи ҷони ман ваии ҷону ҷаҳони ман

ای قبلهٔ جان من، وی جان و جهان من

Дидори ту май байнам дар каъбау бтхонаҳ

دیدار تو می‌بینم، در کعبه و بتخانه

Дилдор маро гуяд : худроу марои водон

دلدار مرا گوید، خود را و مرا وادان

Ман нур ва ту торикӣ , ман шамъ ва ту парвона

من نور و تو تاریکی، من شمع و تو پروانه

Гар нури яқин бо ту ҳамроҳ шавад бинӣ

گر نور یقین با تو، همراه شود بینی

Он хоҷа « намемераҳ » венаи банда « наме мона »

آن خواجه «نمی‌میره»، وین بنده «نمی‌مانه»

Қосими ту қусӯри худу эҳсони худовандӣ

قاسم تو قصور خود، وِ احسان خداوندی

Май бинӣ ва « май байна » май доне ва « май дона »

می‌بینی و «می‌بینه»، می‌دانی و «می‌دانه»