намекашад он ҳабиби фарзона

می کشد آن حبیب فرزانه

Чашмро серума , зулфро шона

چشم را سرمه، زلف را شانه

намеравад дар фазои малики вуҷӯд

می رود در فضای ملک وجود

« аинмои кон » ва « ҳайси мо кона »

«اینما کان » و «حیث ما کانه »

Масту таннозу сарфарозу малеҳ

مست و طناز و سرفراز و ملیح

Ҳар кро дид дод паймона

هر کرا دید داد پیمانه

Гар на аз ҷом ӯст мастии ҷон

گر نه از جام اوست مستی جان

Чист ин нърҳои мастона ?

چیست این نعرهای مستانه؟

Зоҳидиро сўомъу тасбеҳ

زاهدان را صوامع و تسبیح

Ошиқонро шароб ва май хона

عاشقان را شراب و می خانه

Бҳўои ту доими ин дили маст

بهوای تو دایم این دل مست

Гоҳ шамъасту гоҳи парвона

گاه شمعست و گاه پروانه

Қӯти ҳаркас бақадр ҳиммат ӯст

قوت هرکس بقدر همت اوست

Тифлро шеру мурғро дона

طفل را شیر و مرغ را دانه

Сухан аз дӯсти гӯ , з ғайр магӯӣ

سخن از دوست گو، ز غیر مگوی

Бигузар аз қсҳои афсона

بگذر از قصهای افسانه

Гар ниқоб аз ҷамол бардорад

گر نقاب از جمال بردارد

Қосимӣ ҷон диҳад бшкронаҳ

قاسمی جان دهد بشکرانه