Ойӣна тира шуд , з чаҳ тирааст оина ?
آیینه تیره شد، ز چه تیره است آینه؟
Чун рӯ ба рӯй дӯст надорад ҳроинаҳ
چون رو به روی دوست ندارد هرآینه
Мроти дил ба мсқлаҳи зикр пок кун
مرآت دل به مصقله ذکر پاک کن
То рӯй дӯстро бинмоед муъоина
تا روی دوست را بنماید معاینه
« ҷеффи алқлми бмои ҳў кин » тамом шуд
«جَفُّ القَلَم بِما هو کاین» تمام شد
Тафсил ёфт сӯрати иҷмол кина
تفصیل یافت صورت اجمال کاینه
Дӯшинаи шаб ки аввали шаб буду ид буд
دوشینه شب که اول شب بود و عید بود
Он ғозӣ ман омад « ёрем сроинаҳ »
آن غازی من آمد «یاریم سراینه»
Кардам саломи гарм ва задам бӯса бар рикоб
کردم سلام گرم و زدم بوسه بر رکاب
« ҳеҷ илтифоти қлмодии аввали шаҳи гдоинаҳ »
«هیچ التفات قلمادی اول شه گداینه»
Ҳаркаси зи кӯҳ « кун » садое шунида анд
هرکس ز کوه «کون» صدایی شنیدهاند
Овози ёр ғор шунидам « сдоинаҳ »
آواز یار غار شنیدم «صداینه»
Хўшдл шудам зи мағлатаи он муроди дил
خوشدل شدم ز مغلطهٔ آن مرادِ دل
Ҷонам наҷот ёфт зи ҳиҷрони боинаҳ
جانم نجات یافت ز هجران باینه
Май хостам ба кӯй ту оем ба пои бӯс
میخواستم به کوی تو آیم به پایبوس
Раҳи неки давр буду марои зӯри пой на
ره نیک دور بود و مرا زور پای نه
Гуфтам ки : қосимӣ ба ҷамол ту ёфт роҳ
گفتم که: قاسمی به جمال تو یافت راه
Дар ханда рафт ёри гиромӣ ки : «ҳои на »
در خنده رفت یار گرامی که:«های نه»