Шаб идаст ва мо ошиқ , чаҳ гӯям қиссаи даврӣ ?

شب عیدست و ما عاشق، چه گویم قصه دوری؟

Ба сад дафтар нишоед дод шарҳи дарди маҳҷӯрӣ

به صد دفتر نشاید داد شرح درد مهجوری

Ту хизмат мекунӣ ҳақро , барои « ҷинати алмоўӣ »

تو خدمت می‌کنی حق را، برای «جنت الماوی »

Бирав , ҷони азизи ман , нае ошиқ , ки муздурӣ

برو، جان عزیز من، نه‌ای عاشق، که مزدوری

зи ҳақи ъмдои ҷудои гаштӣ , ба ботили ошнои гаштӣ

ز حق عمدا جدا گشتی، به باطل آشنا گشتی

Наме байнами турои айбӣ ба ҷузи савдои мағрурӣ

نمی‌بینم ترا عیبی به جز سودای مغروری

Касеро дар ҷаҳон набӯд , вагар бошад ниҳон набӯд

کسی را در جهان نبود، وگر باشد نهان نبود

Чунин сармасту ҳушёрӣ , чунин мастӣу мастурӣ

چنین سرمست و هشیاری، چنین مستی و مستوری

зи дасти тавбау тақвои дили мискин ба ҷон омад

ز دست توبه و تقوی دل مسکین به جان آمد

Биор , эй соқии боқӣ , биор он ҷоми мансӯрӣ

بیار، ای ساقی باقی، بیار آن جام منصوری

Хитобашро наме доне , ҷамолашро наме бинӣ

خطابش را نمی‌دانی، جمالش را نمی‌بینی

Бад-ӣни хӯбӣу зебоӣ , аҷаби даврӣ , аҷаби кӯрӣ !

بدین خوبی و زیبایی، عجب دوری، عجب کوری!

Агар чун қосимии гардии фанои мақбули ҷононе

اگر چون قاسمی گردی فنا مقبول جانانی

Вагарнаи ҳамчуи маҳрӯмони зи сари ин сухани даврӣ

وگرنه همچو محرومان ز سِرِّ این سخن دوری