эй оташи савдои ту дар ҷони ҷаҳонӣ

ای آتش سودای تو در جان جهانی

Вай аз ту баҳри гӯшаи хурӯшӣу фиғонӣ

وی از تو بهر گوشه خروشی و فغانی

Аз дард ту хоҳам ки дамии зори бгрим

از درد تو خواهم که دمی زار بگریم

Гар зонка бҷонм диҳад ин оташ амоне

گر زانکه بجانم دهد این آتش امانی

Ҳар каси бҷҳони мартаба Эй дораду молӣ

هر کس بجهان مرتبه ای دارد و مالی

Моиему ҳавои ту ва савдо зада ҷонӣ

ماییم و هوای تو و سودا زده جانی

Манъам макун ар бнгрмт , зонка нишоед

منعم مکن ار بنگرمت، زانکه نشاید

Зон ҳасани дили афрӯзи ту манъи нигаронӣ

زان حسن دل افروز تو منع نگرانی

Гар бе ту зиёнанд гуруҳе ва ндонанд

گر بی تو زیانند گروهی و ندانند

Дар мазҳаби мо бадтар азин нест зӣоне

در مذهب ما بدتر ازین نیست زیانی

Дар дӯзах агар пуртӯй аз ҳасани ту тобад

در دوزخ اگر پرتوی از حسن تو تابد

Дӯзах шавад аз партави ҳасани ту ҷиноне

دوزخ شود از پرتو حسن تو جنانی

Гар хон ғамат фӯт шавад аз дили қосим

گر خوان غمت فوت شود از دل قاسم

Фарёд бар орад ки : ду сад косаи беноне !

فریاد بر آرد که: دو صد کاسه بنانی!