Бо рӯй дил фурӯзат ъишисти ҷовдонӣ

با روی دل فروزت عیشیست جاودانی

эй манбаи макорими вай маъдан амоне

ای منبع مکارم وی معدن امانی

Ъишисти ҷовдонӣ ,гар раҳи барии бадоне

عیشیست جاودانی، گر ره بری بدانی

Бар чеҳраи мушаъшаъи гесуии арғавонӣ

بر چهره مشعشع گیسوی ارغوانی

Аз ҷони хабари надорӣ , инкори ишқи дорӣ

از جان خبر نداری، انکار عشق داری

Бо ту касе чаҳ гуяд ? эй марди кндлонӣ

با تو کسی چه گوید؟ ای مرد کندلانی

Дар банд ҳар ду олам бикшод ишқи муҳкам

در بند هر دو عالم بگشاد عشق محکم

Дар банди раҳ нае ту , дар банди обу ноне

در بند ره نه ای تو، در بند آب و نانی

Ҷони се бора ӯро « солиси салоса » гуяд

جان سه باره او را «ثالث ثلاثه » گوید

Солис чигуна бошад , онҷо ки нест сонӣ ?

ثالث چگونه باشد، آنجا که نیست ثانی؟

Чун хомаам брондӣ , рафтам басар , чаҳ гӯям ?

چون خامه ام براندی، رفتم بسر، چه گویم؟

Хуш бошад ар замонӣ ? чун нома ам бихонӣ

خوش باشد ار زمانی؟ چون نامه ام بخوانی

Гуфтӣ ки : рўзкӣ чанд дар ҳиҷри мо сар бар

گفتی که: روزکی چند در هجر ما سر بر

Амре маҳол бошад бе дӯсти зиндагонӣ

امری محال باشد بی دوست زندگانی

Гуфтам бпири ғофил , чун зини ҷаҳон бурун шуд :

گفتم بپیر غافل، چون زین جهان برون شد:

То худ чигуна бошад аҳволи он ҷаҳонӣ

تا خود چگونه باشد احوال آن جهانی

Зинҳор ! ҷони қосим , дар хештан машав гум

زنهار! جان قاسم، در خویشتن مشو گم

Бар фитрати яқинӣ , дар ҳазрати аёнӣ

بر فطرت یقینی، در حضرت عیانی