Чун субҳи саодати зи ҷабин ту ҳувайдост

چون صبح سعادت ز جبین تو هویداست

Моро бтўи сад гӯнаи тавалло ва таманност

ما را بتو صد گونه تولا و تمناست

Ту соқии ҷонҳое ва ҷонҳо бтў шоданд

تو ساقی جانهایی و جانها بتو شادند

Дар даҳ қадаҳи бода , ки ҳангом таваллост

در ده قدح باده، که هنگام تولاست

Дар маҷлиси мисатони худо вақт самоъаст

در مجلس مستان خدا وقت سماعست

Чун ишқ мазид омад ва чун ҳасан ҳувайдост

چون عشق مزید آمد و چون حسن هویداست

Ҳар қисса ки дар васф ҷамоласт ва ҷалоласт

هر قصه که در وصف جمالست و جلالست

То фикр зиёдат накунӣ , нисбат савдост

تا فکر زیادت نکنی، نسبت سوداست

Онҷоӣ ки ҷисмаст бакулӣ ҳама исмаст

آنجای که جسمست بکلی همه اسمست

Он ҷой ки ҷонӣаст на исм ва на мсмост

آن جای که جانیست نه اسم و نه مسماست

Бо ишқ худо бош , ки дар сӯрату маънӣ

با عشق خدا باش، که در صورت و معنی

Чун кор ту ишқаст ҳама кор муҳайёст

چون کار تو عشقست همه کار مهیاست

Қосим , чаҳ кунӣ ? гар накунӣ рӯй бад-ӣни баҳр

قاسم، چه کنی؟ گر نکنی روی بدین بحر

Кини касрати амвоҷи ҳам аз лаҷа дарёст

کین کثرت امواج هم از لجه دریاست