Турост ноз , ки султони ҳасану тамкинӣ

تراست ناز، که سلطان حسن و تمکینی

Марои ҳазор ниёз ва ҳазор мискинӣ

مرا هزار نیاز و هزار مسکینی

Чаҳ оташии ту ? ки дилро тамоми сар то пой

چه آتشی تو؟ که دل را تمام سر تا پای

зи сӯз то нгдозӣ , з пой нанишинӣ

ز سوز تا نگدازی، ز پای ننشینی

Магар ки маслиҳати кори ман дарин дидӣ ?

مگر که مصلحت کار من درین دیدی؟

Ки ҳеҷ маслиҳати кори ман наме бинӣ

که هیچ مصلحت کار من نمی بینی

Лабат чу дар сухан омад , бгоҳ лутфу баён

لبت چو در سخن آمد، بگاه لطف و بیان

Гадои шева ӯ шуд шукри бширинӣ

گدای شیوه او شد شکر بشیرینی

Сухани зи ақли ниҳони пеш ошиқон мерафт

سخن ز عقل نهان پیش عاشقان میرفت

Биханда гуфт : « нъм , каллаами мҷонинӣ »

بخنده گفت: «نعم،کلهم مجانینی »

Марои ту қиблаи динӣ , бъошқон бирасон

مرا تو قبله دینی، بعاشقان برسان

Ки хайри бод ! « лаками динкм вале динӣ » !

که خیر باد! «لکم دینکم ولی دینی »!

Дуои қосими бечора аз карам бипазир

دعای قاسم بیچاره از کرم بپذیر

Бҷони ту , ки дуоеу ҷони оминӣ

بجان تو، که دعایی و جان آمینی