Ту нур яқин омадӣу раҳбари роҳӣ

تو نور یقین آمدی و رهبر راهی

Аз нур ҷамолат натавон гуфт : кмоҳӣ

از نور جمالت نتوان گفت: کماهی

Ориф бигирифтаст бики ҳамлаи таҷред

عارف بگرفتست بیک حمله تجرید

Аз давлати дидори ту аз моҳи бмоҳӣ

از دولت دیدار تو از ماه بماهی

Бе ту натавонам нафасии зистан , эй дӯст

بی تو نتوانم نفسی زیستن، ای دوست

эй нури дилу дида , ки пуштӣу паноҳӣ

ای نور دل و دیده، که پشتی و پناهی

Хотир чаҳ кунад чун накунад тавбаи фаромӯш ?

خاطر چه کند چون نکند توبه فراموش؟

Чун раҳбар роҳ омадӣу раҳзани роҳӣ

چون رهبر راه آمدی و رهزن راهی

Чандон ки давидами биҷуз аз дӯст надидам

چندان که دویدم بجز از دوست ندیدم

Ҷуз дӯст надидам ба ҷаҳони омиру ноҳӣ

جز دوست ندیدم به جهان آمر و ناهی

Дар зумраи мо ҷумлаи сегон раҳбар роҳанд

در زمره ما جمله سگان رهبر راهند

Зоҳид , ту рбоҳӣ ва надонам чаҳ рбоҳӣ

زاهد، تو رباهی و ندانم چه رباهی

Қосим , ҳамаи ёрони барра тавба бирафтанд

قاسم، همه یاران بره توبه برفتند

Ту тавба кун аз хеш , ки тақсиру гуноҳӣ

تو توبه کن از خویش، که تقصیر و گناهی