Бозами намакӣ бар ҷигар риш раседаст

بازم نمکی بر جگر ریش رسیدست

Сад гӯнаи бало бар ман дарвеш раседаст

صد گونه بلا بر من درویش رسیدست

Ман нолаи з бегона надорам , ки дилам ро

من ناله ز بیگانه ندارم، که دلم را

Ҳар ғам ки раседаст ҳам аз хеш раседаст

هر غم که رسیدست هم از خویش رسیدست

Дарди ту бҳркс нараседаст валикин

درد تو بهرکس نرسیدست ولیکن

Алмнаҳи ллаҳ ки маро беш раседаст

المنة لله که مرا بیش رسیدست

Кешам ҳама ишқаст ва наёяд бсФти рост

کیشم همه عشقست و نیاید بصفت راست

Тирӣ ки маро бар дил аз он кеш раседаст

تیری که مرا بر دل از آن کیش رسیدست

Нӯши ду ҷаҳонро ҳамагӣ кард фаромӯш

نوش دو جهان را همگی کرد فراموش

То бар дили ман лиззати он неш раседаст

تا بر دل من لذت آن نیش رسیدست

эй ишқи ҷаҳони сӯз , куҷое ? ки дилам ро

ای عشق جهان سوز، کجایی؟ که دلم را

Сад воқеа аз ақли бад андеш раседаст

صد واقعه از عقل بد اندیش رسیدست

Гар нола кунад қосими бедил , макунаш айб

گر ناله کند قاسم بیدل، مکنش عیب

Пайдост аз он нола ки дардяш раседаст

پیداست از آن ناله که دردیش رسیدست