Куҷост дида ки рӯи сӯии ёр хеш кунам

کجاست دیده که رو سوی یار خویش کنم

Алоҷи дарди дил беқарор хеш кунам

علاج درد دل بی‌قرار خویش کنم

зи хоки кӯй батон бӯ ғам наме ояд

ز خاک کوی بتان بو غم نمی‌آید

Магари ҳамон ба сари худ ғубор хеш кунам

مگر همان به سر خود غبار خویش کنم

Чу карами пела ба худ дар танами шаби ҳиҷрон

چو کرم پیله به خود در تنم شب هجران

Ба ҳолатӣ ки ғамашро ҳисор хеш кунам

به حالتی که غمش را حصار خویش کنم

Ба абри ҷумлаи карямон назар фиканда ва ман

به ابر جمله کریمان نظر فکنده و من

Нигаҳ ба чашмтар ашгбор хеш кунам

نگه به چشم تر اشگبار خویش کنم

Ба ҳиҷр агар кашем дил намекунад бовар

به هجر اگر کشیم دل نمی‌کند باور

Дурӯғи васли ту то кӣ ба кор хеш кунам

دروغ وصل تو تا کی به کار خویش کنم

Хати ғуломӣ ӯ хати сарнавишт ман аст

خط غلامی او خطّ سرنوشت من است

Ҳамин басаст ки лавҳи мазор хеш кунам

همین بس است که لوح مزار خویش کنم

Ҳазор ҳайф ки дар ин чаман расед хазон

هزار حیف که در این چمن رسید خزان

Амони надод ки фикри баҳор хеш кунам

امان نداد که فکر بهار خویش کنم

Тамаъ ба ҳеҷ надорам дар ин ҷаҳони қассоб

طمع به هیچ ندارم در این جهان قصاب

Сўои ҷон ки фидоинигор хеш кунам

سوای جان که فدای نگار خویش کنم