Саропоем чаман шуд баси гул ҳасрат дамид аз ман

سراپایم چمن شد بس گل حسرت دمید از من

Чаҳ рангоранги гулҳоӣ тавон ҳар рӯзи чид аз ман

چه رنگارنگ گل‌هایی توان هر روز چید از من

Бурун шуд равшаноӣ аз назар то рафт он дилбар

برون شد روشنایی از نظر تا رفت آن دلبر

Тиҳӣ шуд қолаб аз рӯҳу равон то по кашид аз ман

تهی شد قالب از روح و روان تا پا کشید از من

Қадам хам шуд чу абрӯ то зи дили баргашти мижгонаш

قدم خم شد چو ابرو تا ز دل برگشت مژگانش

Ба ҷои ашк хӯн борид чашмам то бурид аз ман

به جای اشک خون بارید چشمم تا برید از من

Надорад меҳр гуё кин буд дар мазҳаби хубон

ندارد مهر گویا کین بود در مذهب خوبان

Вагарнаи ҷузи муҳаббати ҳарфи дигар кӣ шунид аз ман

وگرنه جز محبت حرف دیگر کی شنید از من

Надорам ҷинси ноёбӣ ки тарсам ройгон гардад

ندارم جنس نایابی که ترسم رایگان گردد

Ба сад ҷон кӣ ғамашро метавонад каси харид аз ман

به صد جان کی غمش را می‌تواند کس خرید از من

Ба қурбони ту гирдами зи орзӯ аз ман чаҳ май пурсӣ

به قربان تو گردم ز آرزو از من چه می‌پرسی

Чаҳ меояд ба даргоҳи ту дигари ҷузи умед аз ман

چه می‌آید به درگاه تو دیگر جز امید از من

Ба ман бисёр мемонад намедонам ки сунъи ҳақ

به من بسیار می‌ماند نمی‌دانم که صنع حق

Маро аз хоки ғам ё хоки ғамро офарид аз ман

مرا از خاک غم یا خاک غم را آفرید از من

Нигоҳи шӯх ӯ тарсам дар ин саҳрои пурваҳшат

نگاه شوخ او ترسم در این صحرای پروحشت

Наёбади манзили худро зи ноз аз бас рамед аз ман

نیابد منزل خود را ز ناز از بس رمید از من

Ба гуфтори назирии хешро қассоб ме хоҳам

به گفتار نظیری خویش را قصاب می‌خواهم

Ки дар рӯзи ҷазои мазлӯм тар набӯд шаҳид аз ман

که در روز جزا مظلوم‌تر نبود شهید از من