Даст дар зулфи маӣ бояд кард

دست در زلف مهی باید کرد

Фикри рӯзи сияҳӣ бояд кард

فکر روز سیهی باید کرد

Ёри ман бе срўпои хондаи маро

یار من بی‌سروپا خوانده مرا

Фикри кафшу каллаӣ бояд кард

فکر کفش و کلهی باید کرد