Шуд зи фари моҳи фарвардини ҷаҳони фирдавси вор

شد ز فرّ ماه فروردین جهان فردوس‌وار

Боғҳо дебо салб шуд шохҳо марҷон нигор

باغها دیبا سلب شد شاخها مرجان نگار

Сад ҳазорон фарш рангинаст дар ҳар бӯстон

صد هزاران فرش رنگینست در هر بوستان

Сад ҳазорон шамъ рахшонаст дар кӯҳсор

صد هزاران شمع رخشانست در کوهسار

Аз баҳории боди гетии гашт чун хулди барин

از بهاری باد گیتی گشت چون خلد برین

Гўӣӣ аз хулд барин ояд ҳамеи боди баҳор

گوئی از خلد برین آید همی باد بهار

Аз сршги абр лола карда пари лؤлؤи даҳон

از سرشگ ابر لاله کرده پر لؤلؤ دهان

Вази насими бод сӯсан кард пари анбари канор

وز نسیم باد سوسن کرد پر عنبر کنار

Аз бунафшаи марзҳо густардаи дебои бунафш

از بنفشه مرزها گسترده دیبای بنفش

Вази шукуфаи шохҳо бар баста дар шоҳвор

وز شکوفه شاخها بربسته دُرّ شاهوار

Чашм бигушодааст наргиси ҳамчуи чашми некӯон

چشم بگشاده است نرگس همچو چشم نیکوان

Аз шаҷар берун шавад монанди ёқӯт аз ҳаҷҷор

از شجر بیرون شود مانند یاقوت از حجار

Зери шохи сурхи лолаи зарди шохи шнблид

زیر شاخ سرخ لاله زرد شاخ شنبلید

Ин биравӣ дӯст монанди он биравӣ дўстор

این به روی دوست مانند آن به روی دوستار

Пои бардаи барги насрини зери шохи шнблид

پای برده برگ نسرین زیر شاخ شنبلید

Қатраи шаб бар шнблиди афтодаи зи абри тндбор

قطره شب بر شنبلید افتاده زَابر تندبار

Он яке зар айёраст аз бар сими ҳалол

آن یکی زر عیار است از بر سیم حلال

Ин яке сим ҳалоласт аз бар зари айёр

این یکی سیم حلالست از بر زر عیار

Бонигор хештан рафтам ббоғи хештан

با نگار خویشتن رفتم به باغ خویشتن

Боғро дидам басони ҷинати парвардгор

باغ را دیدم بسان جنت پروردگار

Бо ҳавоӣ ӯст гӯйӣ ҳарчӣ дар гетии насим

با هوای اوست گویی هرچه در گیتی نسیم

Бар замин ӯст гўӣӣ ҳарчӣ дар олами баҳор

بر زمین اوست گوئی هرچه در عالم بهار

Он дарахтони андар ӯ монанди ҳурони биҳишт

آن درختان اندر او مانند حوران بهشت

Аз зумурради ҷомаи вази ёқӯту марҷони гӯшвор

از زمرد جامه وز یاقوت و مرجان گوشوار

Аз миёни ҷӯии он обии равон ҳамчун гулоб

از میان جویِ آن آبی روان همچون گلاب

Шохҳои гули шукуфта бар канори ҷӯйбор

شاخهای گل شکفته بر کنار جویبار

Буд ҳарҷо баҳри нузҳатгоҳи бону нақл ва май

بود هرجا بهر نزهتگاه بان و نقل و می

Гулистон дар гулистону миваи андари миваи зор

گلستان در گلستان و میوه اندر میوه زار

Ёри ман гуфто биҳиштаст эй шигифт эй боғ нест

یار من گفتا بهشت است ای شگفت ای باغ نیست

Гуфтамаш боғӣаст хуррам чун биҳишти кирдигор

گفتمش باغیست خرم چون بهشت کردگار

Ин биҳиштӣ бар заминаст он биҳиштӣ бар сипеҳр

این بهشتی بر زمینست آن بهشتی بر سپهر

Ин бнқдаст он ба насяи он ниҳони ин ошкор

این به نقد است آن به نسیه آن نهان این آشکار

Он мукофот намозаст ин мукофоти мдиҳ

آن مکافات نماز است این مکافات مدیح

Он атоӣ кирдигораст ин атои шаҳриёр

آن عطای کردگار است این عطای شهریار

Ихтиёри даҳри АбуМансури вҳсўдон ки ҳаст

اختیار دهر ابومنصور وهسودان که هست

Бандагонашро бимирони ҷаҳон бар ифтихор

بندگانش را به میران جهان بر افتخار

Дасту теғаши обу оташи меҳру кинаши хайру шар

دست و تیغش آب و آتش مهر و کینش خیر و شر

Амну бимаши дору минбари меҳру хашмаши фахру ор

امن و بیمش دار و منبر مهر و خشمش فخر و عار

Неки хоҳонаши баланду бадсиголонаши баланд

نیک خواهانش بلند و بدسگالانش به لند

Никхўоҳонши бтхт ва бадсиголонаш бидор

نیکخواهانش به تخت و بدسگالانش به دار

Оламаши зер рикобасту фалаки зери нигин

عالمش زیر رکاب است و فلک زیر نگین

Офтобаши зер дастасту замонаи пешкор

آفتابش زیر دست است و زمانه پیشکار

Рӯзгори халқи пок аз рӯзгори вай хуш аст

روزگار خلق پاک از روزگار وی خوش است

То ҷаҳон бошад бмоноди ин хуҷастаи рӯзгор

تا جهان باشد بماناد این خجسته روزگار

Интизор ӯ бароа соилон бошад мудом

انتظار او به راه سائلان باشد مدام

Соилон бо ҷӯад ӯ ҳаргиз надоранд интизор

سائلان با جود او هرگز ندارند انتظار

Ихтиёри рӯзгору ифтихор олам аст

اختیار روزگار و افتخار عالم است

Аз ҳамаи олами вафо ва ҷӯад карда ихтиёр

از همه عالم وفا و جود کرده اختیار

Пеши яздони халқро бисёр бояд истод

پیش یزدان خلق را بسیار باید ایستاد

Гар кунад яздони шумори ҷӯад ӯ рӯзи шумор

گر کند یزدان شمار جود او روز شمار

Дӯстонашро бурун ояд зи санги хораи гул

دوستانش را برون آید ز سنگ خاره گل

Душманонашро бурун ояд зи барги лолаи хор

دشمنانش را برون آید ز برگ لاله خار

Рӯзи кўшидни замин аз даст ӯ гардад тиҳӣ

روز کوشیدن زمین از دست او گردد تهی

Рӯзи бахшӣдани замон аз даст ӯ хоҳад фирори кзо

روز بخشیدن زمان از دست او خواهد فرار [کذا]

Хулд бинмоед мўолиро бурузи базму лаҳв

خلد بنماید موالی را به روز بزم و لهو

Ҳашар бинмоед маъодиро бурузи корзор

حشر بنماید معادی را به روز کارزار

эй амири номдори шукри ҷӯйу мадҳи ҷӯй

ای امیر نامدار شکر جوی و مدح جوی

эй худованди Кариму ҳақи шиносу ҳақи гузор

ای خداوند کریم و حق شناس و حق گذار

Чун зи шаҳр хеш рафтам шуд ъқор аз ман ҷудо

چون ز شهر خویش رفتم شد عقار از من جدا

Ҳаркасии гуфто ки рафт аз ту ъқор ва ҳам виқор

هر کسی گفتا که رفت از تو عقار و هم وقار

Гар ъқор аз ман бишуд дорам худовандӣ чу ту

گر عقار از من بشد دارم خداوندی چو تو

Кам ббхшидии ббитии шеъри даҳ чандон ъқор

کم ببخشیدی به بیتی شعر ده چندان عقار

Дӯстонамро ту кардӣ шодмон ва тундараст

دوستانم را تو کردی شادمان و تندرست

Дшмнонмро ту кардӣ дардманду сӯгвор

دشمنانم را تو کردی دردمند و سوگوار

Гар ҳазоронам даҳон дар ҳар яке сесад забон

گر هزارانم دهان در هر یکی سیصد زبان

Шукр никиҳот натавонам яке гуфт аз ҳазор

شکر نیکیهات نتوانم یکی گفت از هزار

То бҳнгоми баҳори оради дарахтии тозаи вирд

تا به هنگام بهار آرد درختی تازه ورد

То бҳнгоми хазони оради дарахти нори бор

تا به هنگام خزان آرد درخت نار بار

Рӯй хуишони ту бод аз май басони тозаи вирд

روی خویشان تو باد از می بسان تازه ورد

Рӯй хасмони ту бодои зи ғами басони кФтаҳи нор

روی خصمان تو باد از غم بسان کفته نار