Овора шуд аз маскану мأўои санами ман

آواره شد از مسکن و مأوا صنم من

Аз таънаи бдгўӣу зи биғораҳи душман

از طعنهٔ بدگوی و ز بیغارهٔ دشمن

Ҳам бастаи забонами ман ва ҳам хастаи равонами ман

هم بسته زبانم من و هم خسته روانم من

Ҳам сӯхтаи ҷонами ман ва ҳам сӯхтаи хирман

هم سوخته جانم من و هم سوختهٔ خرمن

Аз фурқати он ориз чун моҳ бибастон

از فرقت آن عارض چون ماه به بستان

Гирёнаму нолонам чун абр ба баҳман

گریانم و نالانم چون ابر به بهمن

Гирёни гуҳу бегоҳи брҳмни зи ғами бут

گریان گه و بی‌گاه برهمن ز غم بت

Нолони гуҳу бегоҳи бут аз дарди брҳмн

نالان گه و بی‌گاه بت از درد برهمن

Бдгўӣ ҳаме гуяд ҳар рӯзи яке зӯр

بدگوی همی گوید هر روز یکی زور

Бадхоҳ ҳаме созад ҳар рӯзи яке фан

بدخواه همی سازد هر روز یکی فن

Гардани бФрознд ҳамеша бағами ман

گردن بفرازند همیشه به غم من

Хӯни ман длсўхтаҳи шани боди бгрдн

خون من دل‌سوخته‌شان باد به گردن

ӯ рӯзу шаби андари дил ман дорад мأўо

او روز و شب اندر دل من دارد مأوا

ӯ солу маи андари тан ман дорад маскан

او سال و مه اندر تن من دارد مسکن

Ҳар чанд тавонанд буруни карданаш аз шаҳр

هر چند توانند برون کردنش از شهر

Кардан натавонанд бурунаши зи дили ман

کردن نتوانند برونش ز دل من

Ҳарчанд ба оҳан натавон басти дили ман

هرچند به آهن نتوان بست دل من

Донам ки дил ман битавон хаст боҳн

دانم که دل من بتوان خست به آهن

Ҳаргизи зи дил ман нашавад дӯстӣ ӯ

هرگز ز دل من نشود دوستی او

Гар ман бхросони буму дӯсти бори ман

گر من به خراسان بوم و دوست به ارمن

Бут рӯй марои баҳраи балоӣ сафар омад

بت روی مرا بهره بلای سفر آمد

Ҳангом май равшану вақти гулу гулшан

هنگام می روشن و وقت گل و گلشن

Тира шавад аз дӯди дили ин дидаи гирён

تیره شود از دود دل این دیدهٔ گریان

Тира кунад ар гирди раҳи он оризи равшан

تیره کند ار گرد ره آن عارض روشن

Хор аз пай онаст ки онҷост нигорам

خوار از پی آن است که آنجاست نگارم

Зеро ки ҳамаи чиз буд хори бмъдн

زیرا که همه چیز بود خوار به معدن