То моҳи маро рафтан бо хайл ва сипоҳ аст

تا ماه مرا رفتن با خیل و سپاه است

Ҳар рӯзи марои дили баррау дида бароа аст

هر روز مرا دل بره و دیده براه است

Пари гирд сипоҳаст ду рухсори ман аз ғам

پر گرد سپاه است دو رخسار من از غم

То бар гули рухсора ӯ гирд сипоҳ аст

تا بر گل رخساره او گرد سپاه است

Чун зулфи дарозаши ғами ҳиҷронаш дароз аст

چون زلف درازش غم هجرانش دراز است

Чун чашми сиёҳаши зи ғамами рӯз сиёҳ аст

چون چشم سیاهش ز غمم روز سیاه است

Аз рафтан ӯ ромишу оромиш ман рафт

از رفتن او رامش و آرامش من رفت

Гар зуд наёяд бар ман кор табоҳ аст

گر زود نیاید بر من کار تباه است

Андеша ӯ бар дили ман кӯҳ гаронаст

اندیشه او بر دل من کوه گرانست

Вази ранҷу ънои гӯнаи ман гӯна коҳ аст

وز رنج و عنا گونه من گونه کاه است

Чун қомат ӯ ҳаст дилаши якто бо ман

چون قامت او هست دلش یکتا با من

Дарди ман аз эшонаст ӯро чаҳ гуноҳ аст

درد من از ایشانست او را چه گناه است

эй онкии турои моҳи тамом аз бар сарв аст

ای آنکه ترا ماه تمام از بر سرو است

эй онкии турои лолаи сурх аз бар моҳ аст

ای آنکه ترا لاله سرخ از بر ماه است

Дардӣ бҷҳон нест ки ман бе ту нахурдам

دردی بجهان نیست که من بی تو نخوردم

Гар бар ман бечора бубахшӣ на гуноҳ аст

گر بر من بیچاره ببخشی نه گناه است