То офаридагори марои рой ва ҳуш дод

تا آفریدگار مرا رای و هوش داد

Бекас терм наёяд аз хештани биёад

بی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد

Он рӯзгори ширин чун бод бар гузашт

آن روزگار شیرین چون باد بر گذشت

Ин рӯзгори талх ҳамон бугзарад чу бод

این روزگار تلخ همان بگذرد چو باد

Гар бози рӯзгор мусоид шавад маро

گر باز روزگار مساعد شود مرا

Аз ҳар чам орзӯаст биёбам тамом дод

از هر چم آرزوست بیابم تمام داد

Ҳаст Авестоади ман бағами ишқи рӯзгор

هست اوستاد من بغم عشق روزگار

Аз рӯзгор ба набӯд ҳаргизи Авестоад

از روزگار به نبود هرگز اوستاد

Зин саъбтар биравӣ маро корҳо расед

زین صعبتر بروی مرا کارها رسید

Зини бастатар бадасти маро бандҳо фитод

زین بسته تر بدست مرا بندها فتاد

Алои худои як дар бар ҳеҷ кас на баст

الا خدای یک در بر هیچ کس نه بست

Алои ҳазор дар ба аз он бар дилаши кушод

الا هزار در به از آن بر دلش گشاد