Ҳргаҳ ки ман ба зулфи ваии андар нигаҳ кунам

هرگه که من به زلف وی اندر نگه کنم

Шодӣу хуррамии зи дили хеши бркнм

شادی و خرمی ز دل خویش برکنم

Гардад равони сиришкам ва гардад тапони дилам

گردد روان سرشکم و گردد تپان دلم

Гардад нижанди ҷонам ва гардад навони танам

گردد نژند جانم و گردد نوان تنم

Ҳргаҳ ки даст бар шикани зулф ӯ барам

هرگه که دست بر شکن زلف او برم

Бар хештани зи ҳасрат ва тимор башиканам

بر خویشتن ز حسرت و تیمار بشکنم

Гоҳаш ба рӯй бар нуҳуму гуҳ ба дидагон

گاهش به روی بر‌نهم و گه به دیدگان

Гоҳаши ҳазор бӯса ба як мӯӣ бар занам

گاهش هزار بوسه به یک موی بر زنم

Биҳши биўФтм ки шабӣ дида бошамаш

بیهش بیوفتم که شبی دیده باشمش

Дар биҳшии куҷои бум аз даст бификанам

در بیهشی کجا بوم از دست بفکنم

Бе ту ба зулф ту натавонам ниҳоди дил

بی تو به زلف تو نتوانم نهاد دل

Бе ту чу мӯии гирдамгар сангу оҳанам

بی تو چو موی گردم گر سنگ و آهنم

То ҳарби гоҳи маскану мأўо ӣ ӯ шуда аст

تا حرب‌گاه مسکن و مأوا‌ی او شده است

Зиндон шудааст занда он моҳи масканам

زندان شده است ز‌اندُه آن ماه مسکنم

Аз ҳиҷри он чу лолаи Урдӣбиҳишт рӯй

از هجر آن چو لاله اردیبهشت روی

Ман рӯзҳо ба зорӣ чун абри баҳманам

من روزها به زاری چون ابر بهمنم

Аидўстри зи ҷону ҷаҳон то бирафта

ایدوستر ز جان و جهان تا برفته

Аз дарду ғам ба коми бидонадяши душманам

از درد و غم به کام بداندیش دشمنم

То ҷаъди ту ба машки канорами бёгнд

تا جعد تو به مشک کنارم بیاگند

Ҳар шаби зи дидаи ҷома ба лؤлؤи бёгнм

هر شب ز دیده جامه به لؤلؤ بیاگنم

Андари ҷаҳон ба ишқи парокандаи номи ман

اندر جهان به عشق پراکنده نام من

Аз бас ки хӯни дида ба рух бар пароканам

از بس که خون دیده به رخ بر پراکنم

эй равшанои дил то даврӣ аз барам

ای روشنایی دل تا دوری از برم

Торӣ шудааст аз ғами ин чашми равшанам

تاری شده است از غم این چشم روشنم