Намонадаст дар чашми ман рўшноӣӣ

نماند است در چشم من روشنائی

Ки афтод бо перем ошноӣӣ

که افتاد با پیریم آشنائی

зи перӣ чаро гашти торики чашмам

ز پیری چرا گشت تاریک چشمم

Агар ошноӣӣ буд рўшноӣӣ

اگر آشنائی بود روشنائی

Баҳори ҷавонии фурӯи резад аз ҳам

بهار جوانی فرو ریزد از هم

Чу сармоӣ перӣ кунад бе нўоӣӣ

چو سرمای پیری کند بی نوائی

Ҷавонӣ ва зибоӣим рафт ва омад

جوانی و زیبائیم رفت و آمد

Заъифӣу перӣ ва бедасту поӣӣ

ضعیفی و پیری و بی دست و پائی

зи малики ҷавонӣ ба перии расидам

ز ملک جوانی به پیری رسیدم

Буд посбонии пас аз подшоӣӣ

بود پاسبانی پس از پادشائی

Чунон гўжи гаштам ки гӯйанд ҳаркас

چنان گوژ گشتم که گویند هرکس

Магар одамӣ нест чорпоӣӣ ?

مگر آدمی نیست چارپائی؟

Ба рӯз ҷавонӣ накардем тоъат

به روز جوانی نکردیم طاعت

Ки медошт бозори қӯти рўоӣӣ

که می داشت بازار قوت روائی

Ба перонаи сари тавбау тоъати мо

به پیرانه سر توبه و طاعت ما

зи бечорагии дон на аз порсоӣӣ

ز بیچارگی دان نه از پارسائی

Нахоҳад марои он нигорин ки кардӣ

نخواهد مرا آن نگارین که کردی

Бар ойинаи дили зи ман ғами здоӣӣ

بر آئینه دل ز من غم زدائی

Хазон кас нахоҳад ки таъна кунандаш

خزان کس نخواهد که طعنه کنندش

зи шухӣу бадаҳдӣу бинўоӣӣ

ز شوخی و بدعهدی و بینوائی

Ба кирдори зиштӣ ба гуфтори сардӣ

به کردار زشتی به گفتار سردی

Ба сӯрати нижандӣ ба қомати дўтоӣӣ

به صورت نژندی به قامت دوتائی

Ба брноӣии андари ҷамолу баҳои бад

به برنائی اندر جمال و بها بد

Рабӯди обу қудрати сиҳу баҳоӣ

ربود آب و قدرت سیح و بهائی

Ба перии чунонам ки ҳам камтар оем

به پیری چنانم که هم کمتر آیم

Гарми ҳеҷ бо хорўхси бргроӣӣ

گرم هیچ با خاروخس برگرائی

Ба бозӣгарӣ ҳаст гетӣ чу кӯдак

به بازیگری هست گیتی چو کودک

Азон кард бо ман се бораи дғоӣӣ

ازآن کرد با من سه باره دغائی

Маро гуфт перӣ ки эй бозмонда

مرا گفت پیری که ای بازمانده

Ки онгоҳи гул будӣ акнӯн гёӣӣ

که آنگاه گل بودی اکنون گیائی

Нае олати мутрибу айшу ъушрат

نه ای آلت مطرب و عیش و عشرت

Сазовори зуҳду намозу дъоӣӣ

سزاوار زهد و نماز و دعائی

Чу гуфтам ки аз чанги моро раҳо кун

چو گفتم که از چنگ ما را رها کن

Барин кушта чун шери дандон чаҳ хоӣӣ

برین کشته چون شیر دندان چه خائی

Маро гуфт доне ки мумкин набошад

مرا گفت دانی که ممکن نباشد

Чигуна буд « ид берўстоӣӣ »

چگونه بود «عید بی روستائی »

Чўбрпои ту банди ман гашти муҳкам

چوبرپای تو بند من گشت محکم

Кӣ аз марги ёбии зи дастами рҳоӣӣ

کی از مرگ یابی ز دستم رهائی

Ман он кадхудоем ки дар хонаи тан

من آن کدخدایم که در خانه تن

Чу оем ба ҳам барзанами кдхдоӣӣ

چو آیم به هم برزنم کدخدائی

Барин ноумедии ҳаме нола кардам

برین ناامیدی همی ناله کردم

МрогФт ба саро ки хуш май сроӣӣ

مراگفت به سرا که خوش می سرائی

Хаёли ҷавонии бъзр ман омад

خیال جوانی بعذر من آمد

Чу шоҳи фалак бар сарири смоӣӣ

چو شاه فلک بر سریر سمائی

Чу тоўс дар каллаи ҷилва созӣ

چو طاوس در کله جلوه سازی

Чу маъшӯқ дар ҳўдҷи длрбоӣӣ

چو معشوق در هودج دلربائی

Ба меҳри дилу ҷони дроўихтм зу

به مهر دل و جان درآویختم زو

Чу ошиқ ба маъшӯқи рӯзи ҷдоӣӣ

چو عاشق به معشوق روز جدائی

Забони итоб андрў баргушодам

زبان عتاب اندرو برگشادم

Ки охир бигӯ токии ин бе вФоӣӣ

که آخر بگو تاکی این بی وفائی

Яке дӯст аз меҳри ҳў пӯст бӯда

یکی دوست از مهر هو پوست بوده

Ки гуфтӣ марои ҷовдони ҷонФзоӣӣ

که گفتی مرا جاودان جانفزائی

Бирафтӣ ва то рафтае ҳеҷ рӯзӣ

برفتی و تا رفته ای هیچ روزی

Нагуфтӣ ки чунӣ чаҳ кардӣ кҷоӣӣ

نگفتی که چونی چه کردی کجائی

Чунин кӣ кунад дӯст бо дӯсти ҳаргиз

چنین کی کند دوست با دوست هرگز

На аҳли вФоӣӣ ки марди ҷФоӣӣ

نه اهل وفائی که مرد جفائی

Ндонстмти қадару қимат ба вақте

ندانستمت قدر و قیمت به وقتی

Ки буд аз туам хӯбӣу хуши лқоӣӣ

که بود از توم خوبی و خوش لقائی

Ъзизо барам зон сабаби хор будӣ

عزیزا برم زان سبب خوار بودی

Ки пиндоштам то қиёмати мроӣӣ

که پنداشتم تا قیامت مرائی

Чунон рафтӣ аз пеши чашмам ки гуфтӣ

چنان رفتی از پیش چشمم که گفتی

зи барқи басари акси шамси алзҳоӣӣ

ز برق بصر عکس شمس الضحائی

Туро кӣ тавон дошт дар хонаи ҷон

تو را کی توان داشت در خانه جان

Ки аз равзани умри боди ҳавойӣ

که از روزن عمر باد هوائی

Ки ранг бар мӯӣ чун пари зоғӣ

که رنگ بر موی چون پر زاغی

Ки сояи барсар чу фари ҳмоӣӣ

که سایه برسر چو فر همائی

Агарчӣ мФрҷ нае ҷон фурӯзӣ

اگرچه مفرج نه ای جان فروزی

Ва гарчи муфарраҳ нае длгшоӣӣ

و گرچه مفرح نه ای دلگشائی

Ҳумоюни бноӣии мубораки дарахтӣ

همایون بنائی مبارک درختی

Накӯи гавҳарии булъаҷаби кимёӣӣ

نکو گوهری بوالعجب کیمیائی

Нмондӣ фазояд фироқ ту анда

نماندی فزاید فراق تو انده

Чаҳ халқӣ ки дар мурдагӣ май броӣӣ

چه خلقی که در مردگی می برائی

Ба гӯши ту чун раҳ нишинон ба раҳ бар

به گوش تو چون ره نشینان به ره بر

Ҳаме чашм дорам ки ногуҳи дроӣӣ

همی چشم دارم که ناگه درآئی

Ҷавонӣ маро гуфт : эй пери нолон

جوانی مرا گفت:ای پیر نالان

зи бонги шутури дарди дилро дроӣӣ

ز بانگ شتر درد دل را درائی

Ба ман дори гӯш ар дилу ҳуши дорӣ

به من دار گوش ار دل و هوش داری

Ки донам ки дар банди ин моҷроӣӣ

که دانم که در بند این ماجرائی

Нбштм ба ту номае чанд агар чаҳ

نبشتم به تو نامه ای چند اگر چه

МрогФтаҳ эй дӯстиро ншоӣӣ

مراگفته ای دوستی را نشائی

Салом ва дуо гуфта ва ширк карда

سلام و دعا گفته و شرک کرده

Ки корӣу шуғлӣ ки бошад нмоӣӣ

که کاری و شغلی که باشد نمائی

Туро дарди перии ҳаме ранҷа дорад

تو را درد پیری همی رنجه دارد

Ту аз тайра ӯ марои ҷони гзоӣӣ

تو از طیره او مرا جان گزائی

Ҳадиси ту бо ман бидон кейк монад

حدیث تو با من بدان کیک ماند

Ки гуфтанд ӯро ки ногуҳи броӣӣ

که گفتند او را که ناگه برآئی

Оё ранҷи перӣ чаҳ май хоҳӣ аз ман

آیا رنج پیری چه می خواهی از من

Ки бар сари марои срнбшсти қзоӣӣ

که بر سر مرا سرنبشست قضائی

Гарони гӯшу торики чашмами зи дастат

گران گوش و تاریک چشمم ز دستت

Ки бар пои ман таҳтаи банди блоӣӣ

که بر پای من تخته بند بلائی

Агар бар сару фарқи ман нури субҳӣ

اگر بر سر و فرق من نور صبحی

Ба чашми андарами зулмати шаби чроӣӣ

به چشم اندرم ظلمت شب چرائی

Рабӯдии маро аз миёни ҷавонон

ربودی مرا از میان جوانان

Агар ман чу коҳами ту чун кҳрбоӣӣ

اگر من چو کاهم تو چون کهربائی

Дили ман дигар рӯй шодӣ набинад

دل من دگر روی شادی نبیند

Ки ту бо сипоҳи ғамам дар қФоӣӣ

که تو با سپاه غمم در قفائی

Ҳамаи айшҳо аз ту гардад мнғс

همه عیشها از تو گردد منغص

Ки танро ваболӣу ҷонро вбоӣӣ

که تن را وبالی و جان را وبائی

зи тақсири ту бозмондми зи тоъат

ز تقصیر تو بازماندم ز طاعت

Балои ту боз оварад мбтлоӣӣ

بلای تو باز آورد مبتلائی

Дар ситам чу бемору зинда чу мурда

در ستم چو بیمار و زنده چو مرده

зи пажмурдаи рўӣӣу гардандаи роӣӣ

ز پژمرده روئی و گردنده رائی

На дар табъи лиззат на дар шахси қӯт

نه در طبع لذت نه در شخص قوت

Худоёи бад-ӣни пери оҷизи гўоӣӣ

خدایا بدین پیر عاجز گوائی

Тўӣии чораи кори бечорагон ро

توئی چاره کار بیچارگان را

Ки ҳам дастгирӣ ва ҳам дргшоӣӣ

که هم دست گیری و هم درگشائی

Ҳамаи ранҷи бечорагонро алоҷӣ

همه رنج بیچارگان را علاجی

Ҳамаи дарди дармондагонро дўоӣӣ

همه درد درماندگان را دوائی

зи тавфиқ дар роҳи ҷони ҳам ҳадисӣ

ز توفیق در راه جان هم حدیثی

зи тавҳид дар кӯии дили ҳмсроӣӣ

ز توحید در کوی دل همسرائی

Ба хилвати сарои шаб аз харгаҳи дил

به خلوت سرای شب از خرگه دل

Ҳадиси ту сиррӣ буд на млоӣӣ

حدیث تو سری بود نه ملائی

Ба даргоҳи ту арза кардем ҳоҷат

به درگاه تو عرضه کردیم حاجت

Ки гоҳи карами хавфҳоро рҷоӣӣ

که گاه کرم خوفها را رجائی

Фаровон гуноҳаст мо бандагон ро

فراوان گناه است ما بندگان را

зи талбиси Иблису нафаси ҳавойӣ

ز تلبیس ابلیس و نفس هوائی

Намонем дар чоҳи торики исён

نمانیم در چاه تاریک عصیان

Агармон ту пешоварӣ рўшноӣӣ

اگرمان تو پیش آوری روشنائی

Бибахшоӣу тақсирҳомон афв кун

ببخشای و تقصیر هامان عفو کن

Ки дар мамлакати баси ғании подшоӣӣ

که در مملکت بس غنی پادشائی

Ба даргоҳи ту мо ки бошем ки онҷо

به درگاه تو ما که باشیم که آنجا

Амирон асиранду шоҳони гдоӣӣ

امیران اسیرند و شاهان گدائی

Дило бар ту меҳрбон шуд замона

دلا بر تو مهربان شد زمانه

Ки асбоб дунё набошад бқоӣӣ

که اسباب دنیا نباشد بقائی

Ҳрончт диҳад оқибат воситонад

هرآنچت دهد عاقبت واستاند

Ки ту орияти дори доролФноӣӣ

که تو عاریت دار دارالفنائی

Ба зоҳири ҷаҳон чун ҷавонӣаст раъно

به ظاهر جهان چون جوانی است رعنا

Валикин ба ботин чу перии мроӣӣ

ولیکن به باطن چو پیری مرائی

Ҷаҳонро чу доне чаҳ бандии дарави дил

جهان را چو دانی چه بندی درو دل

Чаро озмудаи ҳамеи озмоӣӣ

چرا آزموده همی آزمائی

Худовандро банда бош мухлис

خداوند را بنده باش مخلص

На аз ҷумлаи бандагони баҳоӣ

نه از جمله بندگان بهائی

Туро ин шарафи бас буд дар ду олам

تو را این شرف بس بود در دو عالم

Ки гуяд ҷаҳони офарини он моӣӣ

که گوید جهان آفرین آن مائی

Махӯр ғам ки шоҳии шӯии рӯзи маҳшар

مخور غم که شاهی شوی روز محشر

Чу дар сояи чатри фазли хдоӣӣ

چو در سایه چتر فضل خدائی

Дили муъминонро ки чун мум бошад

دل مؤمنان را که چون موم باشد

Ҳам аз мем раҳмат буд мўмёӣӣ

هم از میم رحمت بود مومیائی

Қавомӣ ки барад аз танури тафаккур

قوامی که برد از تنور تفکر

Ба нони сухани оби шеъри сноӣӣ

به نان سخن آب شعر سنائی

зи гашт биҳишт оваредаст гандум

ز گشت بهشت آورید است گندم

Аз он нон бар сидраи алмнтҳоӣӣ

از آن نان بر سدرة المنتهائی

Ба фармони яздон ба шаҳри млоик

به فرمان یزدان به شهر ملایک

Аз ин медаҳ ротби даҳ анбёӣӣ

از این میده راتب ده انبیائی

Табиби дилии зонкаҳ аз доварии нон

طبیب دلی زآنکه از داوری نان

Хирадро дўоӣӣу ҷонро шФоӣӣ

خرد را دوائی و جان را شفائی

зи муҳраи намоёни гавҳари фурӯшӣ

ز مهره نمایان گوهر فروشی

На аз ҷўФрўшони гандуми нмоӣӣ

نه از جوفروشان گندم نمائی