Рӯзии диҳӣ ки бар ду ҷаҳонаст подшо

روزی دهی که بر دو جهان است پادشا

Назораи гоҳ ӯаст дили марди порсо

نظاره گاه او است دل مرد پارسا

Он подшо ки хизмати даргоҳи тоъаташ

آن پادشا که خدمت درگاه طاعتش

Таклиф анбиё шуду ташрифи авлиё

تکلیف انبیا شد و تشریف اولیا

Дар боргоҳи амри камари бастагон ӯ

در بارگاه امر کمر بستگان او

Дар гӯш карда ҳалқаи субҳони моишо

در گوش کرده حلقه سبحان مایشا

Кӯси азали навохта бар даргаи абад

کوس ازل نواخته بر درگه ابد

Тартиб малик дода дар айвони кибриё

ترتیب ملک داده در ایوان کبریا

Аз ахтарон гумошта лашкар бар осмон

از اختران گماشته لشکر بر آسمان

Ваз абрҳо кашида саропарда дар ҳаво

وز ابرها کشیده سراپرده در هوا

Андар ҳаво бикун Фикўни афканди зи абр

اندر هوا بکن فیکون افکند ز ابر

Баҳрӣу пелу каргадану шер « ва » аждаҳо

بحری و پیل و کرگدن و شیر «و» اژدها

Субҳони он худоӣ ки дар дасти рӯзу шаб

سبحان آن خدای که در دست روز و شب

Мансур кард рояту алшмсу алзҳо

منصور کرد رایت و الشمس و الضحا

Дар чоҳи мағриб ӯ фиканд ҳар шаби офтоб

در چاه مغرب او فکند هر شب آفتاب

Ҳар рӯзаш аз дарича машриқ кунад раҳо

هر روزش از دریچه مشرق کند رها

Шабҳо зи қудраташ ба фалак бар ситорагон

شبها ز قدرتش به فلک بر ستارگان

Чун шамъҳо зи равзан харгаҳ диҳад зё

چون شمعها ز روزن خرگه دهد ضیا

Хуршеду маи даванда ба тақдиру ҳукм ӯ

خورشید و مه دونده به تقدیر و حکم او

Шамъии сабк рӯасту чароғии гаронбаҳо

شمعی سبک رو است و چراغی گرانبها

Дар шъмдони чархи зи хуршеди сохт шамъ

در شعمدان چرخ ز خورشید ساخت شمع

Шамъии плитаҳаш аз қадару мумаш аз қазо

شمعی پلیته اش از قدر و مومش از قضا

Аз ма чароғ кард вази гардуни чароғи пой

از مه چراغ کرد وز گردون چراغ پای

Вондри чароғи равған бе чун ва бе чаро

واندر چراغ روغن بی چون و بی چرا

Бар сунъаши осмону замини бас буд далел

بر صنعش آسمان و زمین بس بود دلیل

Бар қудраташи баҳору хазони бас буд гўо

بر قدرتش بهار و خزان بس بود گوا

Андари баҳори азу мтлўн шавад замин

اندر بهار ازو متلون شود زمین

Вондри хазони азу мутағаййир шавад ҳаво

واندر خزان ازو متغیر شود هوا

Дар фасл навбаҳор фиристад ба боғҳо

در فصل نوبهار فرستد به باغها

Гулҳои хуби талъату мурғони хуши наво

گلهای خوب طلعت و مرغان خوش نوا

Вази ҳукми маслиҳат ба хазони дарҳам ӯ кунад

وز حکم مصلحت به خزان درهم او کند

Мурғону бӯстони робии барг ва бе наво

مرغان و بوستان رابی برگ و بی نوا

Зоғони зи сунъ ӯ з бар шохҳои зард

زاغان ز صنع او ز بر شاخهای زرد

Чун ҳиндӯон нишаста ба заррини клисё

چون هندوان نشسته به زرین کلیسیا

Вази амр ӯ шуда ба шабистони бӯстон

وز امر او شده به شبستان بوستان

Бо андалеб дар ттқи шеъри гули сабо

با عندلیب در تتق شعر گل صبا

Дар хонаи ду оби мухолиф ки сохт аст

در خانه دو آب مخالف که ساخت است

Он кўзи мағзу пӯст калла созаду қабо

آن کوز مغز و پوست کله سازد و قبا

Даҳрӣ ки гуфт ҳамчу гё бошад одамӣ

دهری که گفت همچو گیا باشد آدمی

Дар марғзори ҷаҳл чу хар мекунад чаро

در مرغزار جهل چو خر می کند چرا

Чун ақл дар ҳадиси ракикаш нигоҳ кард

چون عقل در حدیث رکیکش نگاه کرد

Гуфт эй палиди ту зи куҷо ва ман аз куҷо

گفت ای پلید تو ز کجا و من از کجا

Шамшер гуфт кормнаст ин ҷавоб кард

شمشیر گفت کارمن است این جواب کرد

Бо душманони ақли забонҳо буд маро

با دشمنان عقل زبانها بود مرا

Ҳам дар замон ба дасти савобаши ду ним кард

هم در زمان به دست صوابش دو نیم کرد

Шамшер гавҳараст гавҳар кӣ кунад хато

شمشیر گوهر است گوهر کی کند خطا

Ҳркў нашуд зи ҳуҷҷати ақли ошнои дайн

هرکو نشد ز حجت عقل آشنای دین

Аз теғ дар миёна хӯн кард ошно

از تیغ در میانه خون کرد آشنا

Бечорае ба чоҳи бало дар чаро наҳй

بیچاره ای به چاه بلا در چرا نهی

Бар пои худ ба дасти ҷафои кандае ъно

بر پای خود به دست جفا کنده ای عنا

Он кӯ ки пеш рӯй ту ҳам чун сипар буд

آن کو که پیش روی تو هم چون سپر بود

Чизе магӯ ки бошад шамшераш аз қафо

چیزی مگو که باشد شمشیرش از قفا

Гуфтӣ ки бар мисол гё бошад одамӣ

گفتی که بر مثال گیا باشد آدمی

Ҷонат ба қавли ту чу гёи бод кам бақо

جانت به قول تو چو گیا باد کم بقا

Бгрў бидон худоӣ ки ӯ ме баровард

بگرو بدان خدای که او می برآورد

Аз машриқи офтобу зи дили дам , зи гули гё

از مشرق آفتاب و ز دل دم، ز گل گیا

эй поки подшо ки сазовори саҷда Эй

ای پاک پادشا که سزاوار سجده ای

Лаънат бар он шқӣ ки туро гуфт носазо

لعنت بر آن شقی که تو را گفت ناسزا

Он мнъмӣ ки зебад агар бандагон кунанд

آن منعمی که زیبد اگر بندگان کنند

Бар камтаринаи неъмати ту ҷовдони сано

بر کمترینه نعمت تو جاودان ثنا

Бедувалатон ба хизмат ту гашта неки бахт

بی دولتان به خدمت تو گشته نیک بخت

Бегонагон ба дарга ту гашта ошно

بیگانگان به درگه تو گشته آشنا

Онро ки ҳаст ёдтўи ҳуҷҷат буд қавӣ

آن را که هست یادتو حجت بود قوی

Вонро ки баради номи ту ҳоҷат шавад раво

وانرا که برد نام تو حاجت شود روا

Ҳоҷат раво шавад чу тақозоӣ кунӣ карам

حاجت روا شود چو تقاضای کنی کرم

Раҳмат равон шавад чу иҷобат кунӣ дуо

رحمت روان شود چو اجابت کنی دعا

Бо раҳмати ту ҳеҷ набошад гуноҳи халқ

با رحمت تو هیچ نباشد گناه خلق

Коҳӣ чаҳ саг буд ба бар кӯҳи каҳрабо

کاهی چه سگ بود به بر کوه کهربا

эй аз ҳавои нафаси гурезони зи офият

ای از هوای نفس گریزان ز عافیت

Биниҳодааст ҷаҳл ба дунболаи боло

بنهاده است جهل به دنباله بالا

Биншин ба офият ки туро беҳтари аўФтд

بنشین به عافیت که تو را بهتر اوفتد

Бурҳони зи таҳтаи банди балои пои мубтало

برهان ز تخته بند بلای پای مبتلا

Теғ чу гнднобхўрди хӯни он касе

تیغ چو گندنابخورد خون آن کسی

Каз хон офият нахурд нону гндно

کز خوان عافیت نخورد نان و گندنا

эй пои басти мондаи зсолўси рӯзгор

ای پا بست مانده زسالوس روزگار

Брчори сӯии фитна ба ҳангомаи ҳаво

برچار سوی فتنه به هنگامه هوا

Дайраст тобаи хӯни ту ташна шудаст марг

دیر است تابه خون تو تشنه شد است مرگ

Ҷӯяд ҳамеи зи кӣна ба оби андаруни ту ро

جوید همی ز کینه به آب اندرون تو را

Ҷонат чу луқмаи воҷл чун гурусна Эй аст

جانت چو لقمه واجل چون گرسنه ای است

Аз ту замонаи сайр ва ту аз ҳирси ношто

از تو زمانه سیر و تو از حرص ناشتا

Гар паҳлавон чу рустам золаст дар масоф

گر پهلوان چو رستم زال است در مصاف

Вари подшо чу ҳотам тоӣӣаст дар сахо

ور پادشا چو حاتم طائی است در سخا

Аз банди коргоҳи фано кӣ шавад ба дар

از بند کارگاه فنا کی شود به در

Вази доми аждаҳои аҷал кӣ шавад раҳо

وز دام اژدهای اجل کی شود رها

Гртўи шӯй ба қӯти фиръавну лашкараш

گرتو شوی به قوت فرعون و لشکرش

Андари паии ту марг чу Мӯсоаст бо Асо

اندر پی تو مرگ چو موسی است با عصا

Ин олами мшъбди як номувофиқ аст

این عالم مشعبد یک ناموافق است

Дар корҳо ҳамаи дағалу ҳиялату дағо

در کارها همه دغل و حیلت و دغا

Аз пеш дӯстӣ кунаду душмании зи пас

از پیش دوستی کند و دشمنی ز پس

Аввали вафои намояд ва охир кунад ҷафо

اول وفا نماید و آخر کند جفا

Чун умру мол ва бахт напояд ба назд кас

چون عمر و مال و بخت نپاید به نزد کس

Чун асбу теғ ва зан накунад бо касе вафо

چون اسب و تیغ و زن نکند با کسی وفا

Перӣ ҷавон намой ки дар хок азу шуданд

پیری جوان نمای که در خاک ازو شدند

Перони нурманду ҷавонони хуши лақо

پیران نورمند و جوانان خوش لقا

Ҳар рӯзии Осиёи сармоу рӯзи марг

هر روزی آسیای سرما و روز مرگ

Гўӣӣ ки дид моро дар роҳи Асия

گوئی که دید ما را در راه آسیا

эй дар сари ту кибр ва дар абрӯии ту ғазаб

ای در سر تو کبر و در ابروی تو غضب

Дасти ту аз нифоқу забони ту аз риё

دست تو از نفاق و زبان تو از ریا

Кибру риёу хашм раҳо кун ки рӯзи ҳашар

کبر و ریا و خشم رها کن که روز حشر

Дар ҷони ту чу оташ ва нФтасту бӯрё

در جان تو چو آتش و نفط است و بوریا

Ту бош то ҳайбати эзади дроўФтд

تو باش تا هیبت ایزد دراوفتد

Рӯзи қиёмаи зилзила дар мавқифи қазо

روز قیامه زلزله در موقف قضا

Чун бо ту ҳақ ба « арҳми тараҳҳум » хитоб кард

چون با تو حق به «ارحم ترحم » خطاب کرد

Маълум шуд ки дарди туро ҳам тўӣии даво

معلوم شد که درد تو را هم توئی دوا

эй рӯзаи ту гуруснагии бурданат ба рӯз

ای روزه تو گرسنگی بردنت به روز

Зон мекунӣ слўаҳ ки брноидти сало

زان می کنی صلوة که برنایدت صلا

Мол зкўаҳ менадиҳӣ ҳаҷ ҳаме кунӣ

مال زکوة می ندهی حج همی کنی

Аз бими онкӣ то накунад бо ту каси ғзо

از بیم آنکه تا نکند با تو کس غزا

Ҳаҷу ҷиҳоду савму слўаҳу зкўаҳи ту

حج و جهاد و صوم و صلوة و زکوة تو

Талбису макру ҳила ва зарқасту кимиё

تلبیس و مکر و حیله و زرق است و کیمیا

эй нохалафи ту аз гуҳари он Халифа

ای ناخلف تو از گهر آن خلیفه

Каз халқ кард маслиҳати эзади иқтизо

کز خلق کرد مصلحت ایزد اقتضا

Гар қадар хештан бишносӣ чунонкӣ ҳаст

گر قدر خویشتن بشناسی چنانکه هست

Бошад ҷнибт дарат аз ҷинаи алъло

باشد جنیبت درت از جنة العلا

Кории азими дон ки зи баҳри ту зи осмон

کاری عظیم دان که ز بهر تو ز آسمان

Ҷаббор Ҷабраил фиристад ба мстФо

جبار جبرئیل فرستد به مصطفا

Гар бошиддат бар малики алърши обрӯӣ

گر باشدت بر ملک العرش آبروی

Хок дарат малоикаи созанди тўтё

خاک درت ملائکه سازند توتیا

Аз ҳади хеш пой манеҳ то ба сари дӯд

از حد خویش پای منه تا به سر دود

Хотуни ма ба хизматат аз ҳўдҷи само

خاتون مه به خدمتت از هودج سما

Новоҷибӣ макун ки нигаҳбон сар туаст

ناواجبی مکن که نگهبان سر توست

Воҷибкунандае ки ба воҷиб диҳад ҷазо

واجب کننده ای که به واجب دهد جزا

эй пермарди муфсиди раънои шӯхи чашм

ای پیرمرد مفسد رعنای شوخ چشم

Дар чашму дили тарона ҳаётаст ва на ҳаё

در چشم و دل ترانه حیات است و نه حیا

Имрӯзи сари ҷаридаи перони муфсидӣ

امروز سر جریده پیران مفسدی

Гардии набӯдае зи ҷавонони порсо

گردی نبوده ای ز جوانان پارسا

Гўжаст пуштат аз паии он рости рӯ на Эй

گوژ است پشتت از پی آن راست رو نه ای

Яктои дилӣ чигуна кунад мардуми дўто

یکتا دلی چگونه کند مردم دوتا

Бингар ки ҳоли брчаҳ сифат бошад эй аҷаб

بنگر که حال برچه صفت باشد ای عجب

Он қавмро ки чун ту буд пайрави пешво

آن قوم را که چون تو بود پیرو پیشوا

Он кун ки сад ҷмозаҳ раҳмат расад ба ту

آن کن که صد جمازه رحمت رسد به تو

Каз ту расад ҷиноза ба дарвозаи фано

کز تو رسد جنازه به دروازه فنا

То ҷон ба тан дуруст бикун тавбаи насӯҳ

تا جان به تن درست بکن توبه نصوح

Кони табъро ҷило диҳад рӯҳро сафо

کان طبع را جلا دهد روح را صفا

Аҳдӣ бикун ки чун бикунӣ тавбаи азгноаҳ

عهدی بکن که چون بکنی توبه ازگناه

Дар сар кунӣ на чун дгарони брсрмло

در سر کنی نه چون دگران برسرملا

Бар шарти онкии тавба чу кардӣ барин сифат

بر شرط آنکه توبه چو کردی برین صفت

Аз баъди он дигар нашӯй бо срхто

از بعد آن دگر نشوی با سرخطا

Бгзори ҳақи шукри худованди хештан

بگزار حق شکر خداوند خویشتن

Кӯ кард бо ту неъмат беҳаду интиҳо

کو کرد با تو نعمت بی حد و انتها

Шуд неъматаши нисори ҷаҳону ҷаҳонён

شد نعمتش نثار جهان و جهانیان

Воҷиб шудаст шукраш бар моу ғайри мо

واجب شد است شکرش بر ما و غیر ما

Аўмид ҳаст агар чаҳ гунаҳкор ва ҷоҳилем

اومید هست اگر چه گنهکار و جاهلیم

Зеро ки баси Карим ва раҳимаст подшо

زیرا که بس کریم و رحیم است پادشا

Онро ки шуд ба дарга ӯ бо ниёзи дил

آن را که شد به درگه او با نیاز دل

Азғоити камол карам гуфт : марҳабо

ازغایت کمال کرم گفت: مرحبا

Тавҳид ӯст халъату ташрифи хотирам

توحید اوست خلعت و تشریف خاطرم

Андари чунон хазина диҳанд ин чунин ато

اندر چنان خزینه دهند این چنین عطا

Сармояҳо ба дод қавомии лақаби ниҳод

سرمایه ها به داد قوامی لقب نهاد

Моро ки бар дукон сухан кард нонбо

ما را که بر دکان سخن کرد نانبا

Он нонбои манам ки ба анбори хотирам

آن نانبا منم که به انبار خاطرم

Гандум расад зи мазраъаи сидри мунтаҳо

گندم رسد ز مزرعه سدر منتها

Аллоҳ лоолаҳ кунад тўтёи сифат

الله لااله کند توتیا صفت

Дар боргоҳи ҳўи бадари Осиёи ло

در بارگاه هو بدر آسیای لا

Зон орад медаҳ пазами андари танури дил

زان آرد میده پزم اندر تنور دل

Конро хирад таред кунад дар замир ё

کان را خرد ترید کند در ضمیر یا

Бар хўончаҳи биҳишт ба дасти малоика

بر خوانچه بهشت به دست ملائکه

Нон манаст ротби арвоҳи анбиё

نان من است راتب ارواح انبیا