Рӯзи даҳуми зи моҳи муҳаррам ба Карбало
روز دهم ز ماه محرم به کربلا
Зулмӣ сариҳ рафт бар авлоди Мустафо
ظلمی صریح رفت بر اولاد مصطفی
Ҳаргиз мабод рӯз чу ъошўр дар ҷаҳон
هرگز مباد روز چو عاشور در جهان
Кони рӯз буд қатли шаҳидон ба Карбало
کان روز بود قتل شهیدان به کربلا
Он ташнагони оли Муҳамади асирўор
آن تشنگان آل محمد اسیروار
Бар дашти Карбало ба бало гашта мбтлӣ
بر دشت کربلا به بلا گشته مبتلی
Атфолу уратони паямбари бараҳнаи тан
اطفال و عورتان پیمبر برهنه تن
Азпрдаҳи ризои ҳамаи афтода бар қазо
ازپرده رضا همه افتاده بر قضا
Фарзанди Мустафоу ҷигари гӯшаи расӯл
فرزند مصطفی و جگر گوشه رسول
Сар бар сари синону бадан бар сари мулло
سر بر سر سنان و بدن بر سر ملا
Урён бимонада прдгёни сарои ваҳй
عریان بمانده پردگیان سرای وحی
Мақтӯл гашта шоҳи саропардаи ъабо
مقتول گشته شاه سراپرده عبا
Қатли ҳусайну бардагии аҳли байт ӯ
قتل حسین و بردگی اهل بیت او
Ҳаст эътибор « ва » мавъизаи мо ва ғайримо
هست اعتبار «و» موعظه ما و غیرما
Дил дар ҷаҳон мабанд казу ҷон набарда анд
دل در جهان مبند کزو جان نبرده اند
Парвардаи паямбару фарзанди подшо
پرورده پیمبر و فرزند پادشا
Ҳргаҳ ки ёдам ояд аз он Сайиди шаҳид
هرگه که یادم آید از آن سید شهید
Айшам шавад мнғз ва умрам шавад ҳбо
عیشم شود منغض و عمرم شود هبا
эй баси балоу ранҷ ки бурҷон ӯ расед
ای بس بلا و رنج که برجان او رسید
Аз ҷавру зулми уммат бераҳм ва бе ҳаё
از جور و ظلم امت بی رحم و بی حیا
Дар орзӯии оби чнўӣӣ ба дод ҷон
در آرزوی آب چنوئی به داد جان
Лаънати барин ҷаҳони бнФрин бе вафо
لعنت برین جهان بنفرین بی وفا
Он рӯзҳо ки буд дар он шавам ҷойгоҳ
آن روزها که بود در آن شوم جایگاه
Монда чу мурғ дар қафас аз хавф бе раҷо
مانده چو مرغ در قفس از خوف بی رجا
Боҳаркасии ҳаме ба тлтФ ҳадис кард
باهرکسی همی به تلطف حدیث کرد
Он Сайиди Карими накӯи халқи хуши лақо
آن سید کریم نکو خلق خوش لقا
То он шабӣ ки рӯз дигар буд қатл ӯ
تا آن شبی که روز دگر بود قتل او
намедодашон навид ва ҳаме гуфташон сано
می دادشان نوید و همی گفتشان ثنا
Гӯйанд кин қадари шаб ъошўр гуфта буд
گویند کاین قدر شب عاشور گفته بود
Омад шаби видоъ чу торик шуд ҳаво
آمد شب وداع چو تاریک شد هوا
Рӯз дигар чунонкӣ шунидӣ масоф кард
روز دگر چنانکه شنیدی مصاف کرد
Ҳозир шудаи зи пеш ва пас аъдоу авлиё
حاضر شده ز پیش و پس اعدا و اولیا
Бар тан зира кашида ва бар дил гиреҳ зада
بر تن زره کشیده و بر دل گره زده
Рӯйиши зи ғабни тофтаи пушташи зи ғами ду то
رویش ز غبن تافته پشتش ز غم دو تا
Аз осмони давлат ӯ моҳ гашта гум
از آسمان دولت او ماه گشته گم
Вази офтоби сӯрат ӯ гум шудаи зё
وز آفتاب صورت او گم شده ضیا
Дар бӯстони чеҳрау шохи забон ӯ
در بوستان چهره و شاخ زبان او
Аз гул бирафта рангу зи булбул шудаи наво
از گل برفته رنگ و ز بلبل شده نوا
Хунаши чакида аз сршмшир бар замин
خونش چکیده از سرشمشیر بر زمین
Ёқӯти дрФшондаҳи зи мино ба каҳрабо
یاقوت درفشانده ز مینا به کهربا
Аз баҳри шарбатии бабри лашкари язид
از بهر شربتی ببر لشکر یزید
Бар « ман язид » дошта ҷони гарони баҳо
بر «من یزید» داشته جان گران بها
Лаби хушк аз оташи дилу рухи зи оби дида тар
لب خشک از آتش دل و رخ ز آب دیده تر
Дил бо худои барда ва тан дода дар қазо
دل با خدای برده و تن داده در قضا
Бигрифта рӯй оби сипоҳ язид шавам
بگرفته روی آب سپاه یزید شوم
Бе оби чашму синаи пар аз оташи ҳаво
بی آب چشم و سینه پر از آتش هوا
Аз найзаҳо чу беша шудаи ҳарби гоҳашон
از نیزه ها چو بیشه شده حرب گاهشان
Эшон дарави хурушон чун шеру аждаҳо
ایشان درو خروشان چون شیر و اژدها
Бар оҳӯони хуби мусаллати сегон зишт
بر آهوان خوب مسلط سگان زشت
Бар адли зулми чира шуда бар бақои фано
بر عدل ظلم چیره شده بر بقا فنا
Инҳо дар оби ташна ва эшон ба хӯнашон
اینها در آب تشنه و ایشان به خونشان
Аз меҳр сайр гаштау зи кӣнаи ношто
از مهر سیر گشته و ز کینه ناشتا
Бар қаҳри хонадон набувват кашида теғ
بر قهر خاندان نبوت کشیده تیغ
То чун кунандашон ба ҷафои сари зи тани ҷудо
تا چون کنندشان به جفا سر ز تن جدا
Оҳхтаҳи теғ бар писари шери кирдигор
آهخته تیغ بر پسر شیر کردگار
Он боғёни боқии шамшери мртзо
آن باغیان باقی شمشیر مرتضا
Эшон қавии зи олату созу силаҳу асб
ایشان قوی ز آلت و ساز و سلاح و اسب
Ва инҳо заъифу ташна ва бебарг ва бе наво
و اینها ضعیف و تشنه و بی برگ و بی نوا
Мейру эмоми шаръи ҳусайни алӣ ки буд
میر و امام شرع حسین علی که بود
Хуршеди осмони ҳудои шоҳи аўсё
خورشید آسمان هدی شاه اوصیا
Аз чапу рости ҳамла ҳаме кард чун падар
از چپ و راست حمله همی کرد چون پدر
Тобўд дар таниши нафасӣу раҳгӣ ба ҷо
تابود در تنش نفسی و رگی به جا
Хешу табор ӯ шуда аз пеш ӯ шаҳид
خویش و تبار او شده از پیش او شهید
Фарду ваҳиди монда дар он мавзеи бало
فرد و وحید مانده در آن موضع بلا
Афтодаи ғулғули малакӯти андари осмон
افتاده غلغل ملکوت اندر آسمان
Бардошта ҳиҷоби уфуқи амри кибриё
برداشته حجاب افق امر کبریا
Бар хулди мунқатиъ шудаи анфоси ҳўръин
بر خلد منقطع شده انفاس حورعین
Бар арши музтариб шудаи арвоҳи анбиё
بر عرش مضطرب شده ارواح انبیا
Хуршеду моҳи тирау торики брФлк
خورشید و ماه تیره و تاریک برفلک
Оромиши замин шуда чун ҷунбиши само
آرامش زمین شده چون جنبش سما
Заҳроу Мустафоу алии сӯхтаи зи дард
زهرا و مصطفی و علی سوخته ز درد
Мотами сарой сохта бирасад раҳи мунтаҳо
ماتم سرای ساخته برسد ره منتها
Дар пеши Мустафо шудаи Заҳрои тнгдл
در پیش مصطفی شده زهرای تنگدل
Гӯйон ки чист дарди ҳусайни марои даво
گویان که چیست درد حسین مرا دوا
То кӣ зи уммати ту ба мо ранҷҳо расад
تا کی ز امت تو به ما رنجها رسد
Донам ки эй падар надиҳӣ ту бад-ӣни ризо
دانم که ای پدر ندهی تو بدین رضا
Фарзанди ман ки ҳаст туро ошнои ҷон
فرزند من که هست تو را آشنای جان
Дар хӯн ҳаме кунад ба масофи андари ошно
در خون همی کند به مصاف اندر آشنا
Аз тишнагии рӯонаш бесабр ва бе шикеб
از تشنگی روانش بی صبر و بی شکیب
Гармои Карбало шуда бе ҳдўи мунтаҳо
گرمای کربلا شده بی حدو منتها
ӯ дар миёни он ҳамаи теғу синону тир
او در میان آن همه تیغ و سنان و تیر
Донеи ҳаме ки ҷону ҷигар хӯн шавад маро
دانی همی که جان و جگر خون شود مرا
Зинда намонда ҳеҷ кас аз дӯстон ӯ
زنده نمانده هیچ کس از دوستان او
Дар дасти душманонаш чаро кардае раҳо
در دست دشمنانش چرا کرده ای رها
Як раҳ бинол пеши худованди додгар
یک ره بنال پیش خداوند دادگر
То аз шафоат ту кунад ҳоҷатами раво
تا از شفاعت تو کند حاجتم روا
Гуфто расӯл бош ки ҷони шариф ӯ
گفتا رسول باش که جان شریف او
Зон қатлгоҳи зуди хиромад бар шумо
زان قتلگاه زود خرامد بر شما
Эшон дарин ки кард ҳусайни алии салом
ایشان درین که کرد حسین علی سلام
Ҷадаш ҷавоб дод ва падар гуфт марҳабо
جدش جواب داد و پدر گفت مرحبا
Заҳрои зи ҷои ҷуст ва ба рӯйиш дар аўФтод
زهرا ز جای جست و به رویش در اوفتاد
Гуфт эй азизи мо ту кҷоӣӣ ва мо куҷо
گفت ای عزیز ما تو کجائی و ما کجا
Чун рстӣ аз масоф ва чаҳ карданд боту қавм
چون رستی از مصاف و چه کردند باتو قوم
Модар дар интизори ту дайр омадӣ чаро ?
مادر در انتظار تو دیر آمدی چرا؟
Кор чу ту бузург на корӣ буд ҳақир
کار چو تو بزرگ نه کاری بود حقیر
Қатл чу ту шаҳид на қатлӣ буд хато
قتل چو تو شهید نه قتلی بود خطا
Фарзанди он касе ки зи эзад барои ӯст
فرزند آن کسی که ز ایزد برای اوست
Дар боғи ваҳии ҷилваи тоўс « ҳилли ?утӣ »
در باغ وحی جلوه طاوس «هل اتی »
Дар хонаи набуввату исмат барои ту
در خانه نبوت و عصمت برای تو
Содотро ҷамол шуд исломро баҳо
سادات را جمال شد اسلام را بها
Шоҳи эмоми насли паямбари насаби тўӣӣ
شاه امام نسل پیمبر نسب توئی
Кушта ба теғи қаҳри туро лашкари ҷафо
کشته به تیغ قهر تو را لشکر جفا
Оби Фурот бар ту бибастанд нокасон
آب فرات بر تو ببستند ناکسان
Омехтанд хӯни ту бо хоки Карбало
آمیختند خون تو با خاک کربلا
Бар ҷони ту кушодаи камӣни душманони кин
بر جان تو گشاده کمین دشمنان کین
Боту намонда ҳеҷ кас аз дӯсту ошно
باتو نمانده هیچ کس از دوست و آشنا
На ҳеҷ меҳрбон ки тавалло кунад ба ту
نه هیچ مهربان که تولا کند به تو
На ҳеҷ сангдил ки муҳобо кунад ту ро
نه هیچ سنگدل که محابا کند تو را
Синаи даридаи ҳалқ бурӣда фиканда даст
سینه دریده حلق بریده فکنده دست
Ғалтон ба хӯну хоки сар аз тан шудаи ҷудо
غلتان به خون و خاک سر از تن شده جدا
Бар синаи азизи ту бар асб тохта
بر سینه عزیز تو بر اسب تاخته
эй ҳам чу Мустафои зи ҳамаи олами астФо
ای هم چو مصطفی ز همه عالم اصطفا
Андоми ту чигуна буд зери наъли асб
اندام تو چگونه بود زیر نعل اسب
Каз рӯй лаъли ту наздӣ гирди гули сабо
کز روی لعل تو نزدی گرد گل صبا
Рахту буна ба ғорату фарзанду зани асир
رخت و بنه به غارت و فرزند و زن اسیر
Дар дасти он ҷамоати пари зарқу кимиё
در دست آن جماعت پر زرق و کیمیا
Авлоду оли ту мутаҳайир шудаи зи бим
اولاد و آل تو متحیر شده ز بیم
Вази оҳи сардашони мутағаййир шудаи ҳаво
وز آه سردشان متغیر شده هوا