Худовандӣаст оламро ҷаҳони оройу гетии бон

خداوندی است عالم را جهان آرای و گیتی‌بان

Ки оламро ҳаме дорад нигорӣ чун нгорстон

که عالم را همی دارد نگاری چون نگارستان

Нигаҳи дорандаи халқон ; падеди орандаи гетӣ

نگه دارنده خلقان، پدید آرنده گیتی

Ки рҳмтҳош беҳадасту нъмтҳош бе поён

که رحمتهاش بی حد است و نعمتهاش بی پایان

Ҷҳондорӣ ки медорад ; ба тартибу нсқи олам

جهانداری که می‌دارد، به ترتیب و نسق عالم

Баҳри фаслӣ ба дигари шакл ва ҳар вақте ба дигари сон

به هر فصلی به دیگر شکل و هر وقتی به دیگر سان

Гуҳӣ рӯз оварад гуҳи шаб ; гуҳии хуршед ва гоҳе ма

گهی روز آورد گه شب، گهی خورشید و گاهی مه

Гуҳии сармои гуҳии гармо ; гуҳии афзӯни гуҳии нуқсон

گهی سرما گهی گرما، گهی افزون گهی نقصان

БФсли навбаҳори андар ; биҳишт ойин кунад гетӣ

به فصل نوبهار اندر، بهشت آئین کند گیتی

Арӯсони баҳориро ; бибандади калла дар бустон

عروسان بهاری را، ببندد کُلّه در بستان

зи ҷурми абр ҳар соъат занад бар маи саропарда

ز جِرم ابر هر ساعت زند بر مه سراپرده

Бадасти бод ҳар лаҳза кунад дар боғи шодравон

به دست باد هر لحظه کند در باغ شادروان

Рух бустон кунад тоза ; дил мурғон кунад хуррам

رخ بستان کند تازه، دل مرغان کند خرم

Ниҳон гул кунад пайдо ; даҳони ғунчаро хандон

نهانِ گل کند پیدا، دهان غنچه را خندان

зи наргиси тоҷ зар созад ; зи гулбуни тахти пирӯза

ز نرگس تاج زر سازد، ز گلبن تخت پیروزه

зи барги лолаҳо гулшан ; зи шохи сарвҳо айвон

ز برگ لاله ها گلشن، ز شاخ سروها ایوان

зи сунъаши андалеби азшох савганд диҳад гул ро

ز صنعش عندلیب از شاخ سوگند دهد گل را

Ба чашми наргиси сероб ва рӯй лолаи нӯъмон

به چشم نرگس سیراب و روی لاله نعمان

Гуҳии азқтраҳи борон ба шох арғавон созад

گهی از قطره باران به شاخ ارغوان سازد

Канори лолаи прлؤлؤи миёни боғи пурмарҷон

کنار لاله پُر لؤلؤ میان باغ پُر مرجان

Чу ӯ бустон биорояд ба гулҳо рости пиндорӣ

چو او بستان بیاراید به گلها راست پنداری

Бҳўролъин ҳаме бахшад зи ҷинати ҳалаҳо ризвон

به حورالعین همی بخشد ز جنت حله‌ها رضوان

Чу аз гули сӯрат ангезад биҷунбад боди наврӯзӣ

چو از گل صورت انگیزد بجنبد باد نوروزی

Чу ранги гул бромизд бияёд буии тобистон

چو رنگ گل برآمیزد بیاید بوی تابستان

зи тақдираш ба тобистони чунон гармо шавад ғолиб

ز تقدیرش به تابستان چنان گرما شود غالب

Ки гардад моҳии андари обу мурғи андари ҳавои бирён

که گردد ماهی اندر آب و مرغ اندر هوا بریان

Чу хуршеди дарахшндаи каллаи гӯшаи броФрозд

چو خورشید درخشنده کله گوشه برافرازد

Қабоӣ оташин гардад ба тани бртўзӣу каттон

قبای آتشین گردد به تن بر، توزی و کتّان

зи гармоу арақи мардуми ғарқ дар об ва дар оташ

ز گرما و عرق مردم غَرَق در آب و در آتش

Ту гўӣӣ каз танур Нӯҳ бархезад ҳамеи тӯфон

تو گوئی کز تنور نوح برخیزد همی طوفان

Кунад барги дарахтонро ба моҳи меҳргони заррин

کند برگ درختان را به ماه مهرگان زرین

Чу гардад абри гавҳари бор бар кҳсори сими афшон

چو گردد ابر گوهربار بر کهسار سیم افشان

зи сунъаши хӯшаи ангури зери барги пиндорӣ

ز صنعش خوشه انگور زیر برگ پنداری

Чу шохи зулф маъшӯқаст дар зери каллаи пинҳон

چو شاخ زلف معشوق است در زیر کله پنهان

Даруни нор хӯн олуд карда чун дили ошиқ

درون نار خون آلود کرده چون دل عاشق

Буруни себи рангии сохта чун оризи ҷонон

برون سیب رنگی ساخته چون عارض جانان

зи шохи овехта дар боғи шакли себи симоӣӣ

ز شاخ آویخته در باغ شکل سیب سیمائی

Ту гўӣии гӯй симинаст бар пирӯзаи гавани чавгон

تو گوئی گوی سیمین است بر پیروزه‌گون چوگان

Яке чун гавҳари андари зари яке чун лаъл дар мино

یکی چون گوهر اندر زر یکی چون لعل در مینا

Яке чун моҳ дар ақраби яке чун Зуҳра дар мизон

یکی چون ماه در عقرب یکی چون زهره در میزان

Миёни он чунон гармои камоли қудрати эзад

میان آنچنان گرما کمال قدرت ایزد

Яке сармои падеди орад ки гарморо кунад райҳон

یکی سرما پدید آرد که گرما را کند ریحان

Ҷаҳон оҳангарӣ гардад ки хуршедаш буд кӯра

جهان آهنگری گردد که خورشیدش بود کوره

Ба дасташи бода чун савҳон ба пешаши об чун санадон

به دستش باده چون سوهان به پیشش آب چون سندان

Даройади зоғ чун Иблис дар бустон чун ҷинат

درآید زاغ چون ابلیس در بستان چون جنت

Дарахт аз ҳалаи наврӯз чун одам шавад урён

درخت از حله نوروز چون آدم شود عریان

Биорояд ба дебоҳои чинии боғу бустон ро

بیاراید به دیباهای چینی باغ و بستان را

зи Қатари барф чун кофуру пари зоғ ва чун Қатарон

ز قطر برف چون کافور و پر زاغ و چون قطران

Ба амраши обҳо дар ҷӯи фусурдаи хӯнҳо дар тан

به امرش آبها در جو فسرده خونها در تن

Нафас дар ҳалқҳо беҷону ҷон дар шахсҳо ранҷон

نفس در حلقها بی جان و جان در شخصها رنجان

Ҷаҳонро дами фурӯи рафтаи фалакро рӯй бигрифта

جهان را دم فرو رفته فلک را روی بگرفته

Ҳаво чун бедилии гирёни замин чун мурда бе ҷон

هوا چون بیدلی گریان زمین چون مردهٔ بی جان

Киро бошад чунин қудрат ки донад ин ҳамаи ҳикмат

که را باشد چنین قدرت که داند این همه حکمت

Ба ҷузи дорандаи донои пайдои байни пинҳони дон

بجز دارنده دانای پیدا بین پنهان دان

Ҷуз ӯ аз шамси нӯронӣ ба мизону ҳамли ҳаргиз

جز او از شمس نورانی به میزان و حمل هرگز

Ки дорад рӯзу шабро рост бемеъёр ва бе мизон

که دارد روز و شب را راست بی معیار و بی میزان

Ҳамеи наврӯзи маи рӯзии тамошоро бурун рафтам

همی نوروز مه، روزی تماشا را برون رفتم

Ки то аз дидаи ибрати бубинами қудрати яздон

که تا از دیدهٔ عبرت ببینم قدرت یزدان

зи баси гулҳои гӯногӯн ҷаҳон дидам чу тоўсӣ

ز بس گلهای گوناگون جهان دیدم چو طاوسی

Ки андари ҷилваи хӯбии хиромади гирди срўстон

که اندر جلوهٔ خوبی خرامد گرد سروستان

Ба айнаи сарвҳо дар боғ ва гулҳо дар чамани гўӣӣ

به عینه سروها در باغ و گلها در چمن گوئی

Нигоронанд дар айвони сўороннд дар майдон

نگارانند در ایوان سوارانند در میدان

Ба доғи ишқ ҳар навгул навой мурғакӣ дидам

به داغ عشق هر نوگل نوای مرغکی دیدم

Ба гирд боғҳо тозон занон бар шохҳо дастон

به گرد باغها تازان زنان بر شاخها دستان

Сароёни пеши гули булбули зи сӯзи ишқу дарди дил

سرایان پیش گل بلبل ز سوز عشق و درد دل

Ту дар хӯбии сарафрозӣ ва ман дар ишқи саргардон

تو در خوبی سرافرازی و من در عشق سرگردان

Чу дастами сӯй гул ёзид булбул гуфт аз тайра

چو دستم سوی گل یازید بلبل گفت از طیره

Дареғ ояд марои гавҳар ба дасти мардуми нодон

دریغ آید مرا گوهر به دست مردم نادان

Хирад бо ман ба сари гуфто ба чашми срсрии мангар

خرد با من به سر گفتا به چشم سرسری منگر

Дарин гулҳои рангоранги венаи мурғони нғзолҳон

درین گلهای رنگارنگ وین مرغان نغز الحان

Чаро байту ғазали хуонеи ҳамеи овози мурғон ро

چرا بیت و غزل خوانی همی آواز مرغان را

Магӯ аз хештани чизе ки маълумат набошад он

مگو از خویشتن چیزی که معلومت نباشد آن

Забони ҳоли мурғонро ба гӯши ҳуш ва ҷон бишинав

زبان حال مرغان را به گوش هوش و جان بشنو

Ки дар тасбеҳи мигўинд : « ё ҳнон ва ё манон »

که در تسبیح میگویند: «یا حنّان و یا منّان»

Ман мискини бечора ба андешаи фурӯи рафта

من مسکین بیچاره به اندیشه فرو رفته

зи сунъи офаринанда ба мондаи оҷизу ҳайрон

ز صنع آفریننده بمانده عاجز و حیران

Баровард аз гиребони бҳро бар остини пар дар

برآورد از گریبان بحر ابر آستین پُر دُر

Кашон аз моҳ то моҳии бҳибт доман хуфтон

کشان از ماه تا ماهی به هیبت دامن خفتان

Дилаш бар чашмаи хуршеду тан бар тораки гардун

دلش بر چشمه خورشید و تن بر تارک گردون

Сараш бар хӯшаи парвину пай бар гӯшаи Аммон

سرش بر خوشه پروین و پی بر گوشه عمان

Ба асби бод бар тозон камони қавс қзҳ карда

به اسب باد بر تازان کمان قوس قزح کرده

Наҳифаши раъду теғаши барқу тираши қатраи борон

نهیبش رعد و تیغش برق و تیرش قطره باران

Ҳамаи олами дарави ҳайрон ки олам кӣ занад барҳам

همه عالم درو حیران که عالم کی زند بر هم

Бимонада ӯ дарони оҷиз ки эзад кӣ диҳад фармон

بمانده او در آن عاجز که ایزد کی دهد فرمان

Сипоси он подшоҳиро казин гӯна биорояд

سپاس آن پادشاهی را کزین گونه بیاراید

Нгорстони гетиро ба рангу сӯрати алвон

نگارستان گیتی را به رنگ و صورت الوان

Бълми маҳз беҳиялат ба сунъи пок бе олат

به علم محض بی حیلت به صنع پاک بی آلت

Кавокиби тохт бар гардуну гардуни сохт бар арқон

کواکب تاخت بر گردون و گردون ساخت بر ارکان

Макону кон чаҳ донад кард олам олимӣ донад

مکان و کان چه داند کرد عالم عالمی داند

Ки кони пардозади андари кӯҳ ва гавҳар созад андари кон

که کان پردازد اندر کوه و گوهر سازد اندر کان

Нигаҳбонӣаст оламро ки ин тартибҳо донад

نگهبانی است عالم را که این ترتیبها داند

Чаҳ донад тобиши ахтар чаҳ бошад қӯти даврон

چه داند تابش اختر چه باشد قوَّت دوران

Ҳама кас донад ин маънӣ ки охири офаринанда

همه کس داند این معنی که آخر آفریننده

На ноҳидаст ва на хуршед ва на баҳром ва на кайвон

نه ناهید است و نه خورشید و نه بهرام و نه کیوان

Худои пок бе ҳамтост давр аз ваҳм ва аз хотир

خدای پاک بی همتاست دور از وهم و از خاطر

Ки ёраш нест андари малик ва мислаш нест дар арқон

که یارش نیست اندر ملک و مثلش نیست در ارکان

Шаҳони брдргҳши бандаи ҷаҳон аз неъматаши хуррам

شهان بر درگهش بنده جهان از نعمتش خرم

Замин аз қудраташи сокини сипеҳр аз ҳайбаташи ларзон

زمین از قدرتش ساکن سپهر از هیبتش لرزان

Бузургу хираду неку бад ба фурмонаши камарбаста

بزرگ و خرد و نیک و بد به فرمانش کمر بسته

Ки ӯро банда фармонанд ҳам султон ва ҳам дарбон

که او را بنده فرمانند هم سلطان و هم دربان

Чну фарёд рас бошад баҳр вақте ки дармонӣ

چُن او فریاد رس باشد به هر وقتی که درمانی

Пас ӯро бош ва ӯро хоҳ ва ӯро хон ва ӯро дон

پس او را باش و او را خواه و او را خوان و او را دان

Ало эй бандаи гмраҳ ба раҳи бози ой ва тоъат кун

الا ای بنده گمره به ره باز آی و طاعت کن

Макун чандини гунаҳ то кӣ сияҳи дории дилу девон

مکن چندین گنه تا کی سیه داری دل و دیوان

Барин даргаи ҳаме бояд ба ҷону дили кмрбстн

برین درگه همی باید به جان و دل کمر بستن

Казин хизмат ба даст ояд бақои малики ҷовидон

کزین خدمت به دست آید، بقای ملک جاویدان

Ба хизмат кардани султони зи тоъати боз май Монӣ

به خدمت کردن سلطان ز طاعت باز می‌مانی

Агар гирад эзади ҳимоят кӣ кунад султон

اگر گیرد تو را ایزد حمایت کی کند سلطان

Битарс аз офати дунё талаб кун роҳати уқбо

بترس از آفت دنیا طلب کن راحت عقبی

Ки дармонӣаст ин бедард ва он дардӣаст бе дармон

که درمانی است این بی درد و آن دردی است بی درمان

Ба меҳру халқу хўшхўӣӣ чаро хандони надории лаб

به مهر و خلق و خوشخوئی چرا خندان نداری لب

Чаҳгирӣ кӣнаи андари дил чаҳ дорӣ дар шиками дандон

چه گیری کینه اندر دل چه داری در شکم دندان

Набошад мардуми дайндори кини дору ҷФопишаҳ

نباشد مردم دیندار کین‌دار و جفاپیشه

Напояд нур бо зулмат насозад куфр бо имон

نپاید نور با ظلمت نسازد کفر با ایمان

Ту марди Ҷабраилу марди Микоил кӣ бошӣ

تو مرد جبرئیل و مرد میکائیل کی باشی

Ки бо Иблиси ҳам аҳдӣу болоқиси ҳам паймон

که با ابلیس هم‌عهدی و با لاقیس هم‌پیمان

Туро бокори хайру кор тоъат нест кор эй дил

تو را با کار خیر و کار طاعت نیست کار ای دل

Ба дунбол ҳавас метозу айши хештани мизон

به دنبال هوس می‌تاز و عیشِ خویشتن می‌ران

Касе кӯ мард набошад ба дайнаш кӣ буд рағбат

کسی کو مرد دنیا شد به دینش کی بود رغبت

Ки онҷои мотам ва гиряасту ӣнҷои мутрибу меҳмон

که آنجا ماتم و گریه است و اینجا مطرب و مهمان

Агар хоҳӣ ки дар ҷинати азиз мамлакат бошӣ

اگر خواهی که در جنت عزیز مملکت باشی

Ба ранҷи нафас дар дунё чу Юсуф бош дар зиндон

به رنج نفس در دنیا چو یوسف باش در زندان

Зафари бртўи наёбади дев агар қуръони спрсозӣ

ظفر بر تو نیابد دیو اگر قرآن سپر سازی

Напояд ояти девони зи пеши ояти қуръон

نپاید آیت دیوان ز پیش آیت قرآن

Ба хизмат кардани султони тан андар дода ҳарза

به خدمت کردن سلطان تن اندر دادهٔ هرزه

Агроизд кунад қаҳрии ҳимоят кӣ кунад султон

اگر ایزد کند قهری حمایت کی کند سلطان

Баннои анбони ҳамеи Монии азин гуфтори беҳуда

به نای انبان همی مانی ازین گفتار بیهوده

Ки аз роҳи гулӯи ноӣӣ ва аз табли шиками анбон

که از راه گلو نائی و از طبل شکم انبان

Агртўи ростии варзии ҳақиқати тоҷўри гардӣ

اگر تو راستی ورزی حقیقت تاجور گردی

Ки тир аз ростӣ дорад ба сар бар тоҷ аз пайкон

که تیر از راستی دارد به سر بر تاج از پیکان

Вагар инсоф даҳ бошӣ бимонад номи ту барҷо

وگر انصاف‌دِه باشی بماند نام تو بر جا

Ки чун султон буд одил бимонад олами ободон

که چون سلطان بود عادل بماند عالم آبادان

Чу ёбанд азтў инсофӣ бимонад номи нек аз ту

چو یابند از تو انصافی بماند نام نیک از تو

Ба некӣ дар ҷаҳон монадаст номи адли нўшрўон

به نیکی در جهان مانده‌ست نام عدل نوشروان

Ба некӣ кӯш каз некии наҷот охират бошад

به نیکی کوش کز نیکی نجات آخرت باشد

Ба дорои дӯсти рӯзӣ чанд даст аз ҳилау дастон

بدار ای دوست روزی چند دست از حیله و دستان

Ҳамаи некии бад-ӣни андарзи Мӯсо буд ва аз ҳорӯн

همه نیکی بدین اندرز موسی بود و از هارون

Ҳамаи бадномии дунёи з фиръавнасту з ҳомон

همه بدنامی دنیا ز فرعون است وَز هامان

Закотат мебибояд дод ва ту ришвати ҳаме гирӣ

زکاتت می‌بباید داد و تو رشوت همی گیری

Ба воҷиб чун ҳаме надиҳӣ баннои воҷиби зи каси мисатон

به واجب چون همی ندْهی به ناواجب ز کس مستان

Хирадмандӣ ба ҷойовар , май нгизи оташи фитна

خردمندی به جای آور، میاَنگیز آتش فتنه

Вагар нанишинад ин оташ ба об офият бинишон

وگر ننشیند این آتش به آب عافیت بنشان

Ҳамаи солаи ҳамеи гўӣӣ ки муфсид роятӣ баркаш

همه ساله همی گوئی که مفسد رایتی برکش

Нгўӣии ҳеҷ як рӯзӣ ки мақарӣ оятӣ бархон

نگوئی هیچ یک روزی که مقری آیتی برخوان

Ба шабҳо дар ибодатҳо талаб кун ҷинати боқӣ

به شبها در عبادتها طلب کن جنت باقی

Ки андари мавзе торик бошад чашмаи ҳайвон

که اندر موضع تاریک باشد چشمه حیوان

Ба осонӣ нишоед ёфт малики ҷовдонӣ ро

به آسانی نشاید یافت ملک جاودانی را

Ки дар дарё ғарқ гардад ба тамаъи суди бозаргон

که در دریا غَرق گردد به طمع سود بازرگان

Намозу рӯзау хайрот ва аҳкомаст дайнат ро

نماز و روزه و خیرات و احکام است دینت را

Ки гирди қалъа дар бошад дарав дар банди шаҳристон

که گرد قلعه در باشد در و در بند شهرستان

Туро донам шигифт ояд агар шаҳ нома нишнидӣ

تو را دانم شگفت آید اگر شهنامه نشنیدی

Ҳадиси мардии Сурхобу зӯри рустами дастон

حدیث مردی سرخاب و زور رستم دستان

Агртў ҳафт хон дил ба теғи ақли бгшоӣӣ

اگر تو هفت خوان دل به تیغ عقل بگشائی

Набошад паҳлавон чун ту на дар турон ва на дар Эрон

نباشد پهلوان چون تو نه در توران نه در ایران

Ҷаҳон чун модарӣ пераст ва ту чун кӯдакии хурдӣ

جهان چون مادری پیر است و تو چون کودکی خردی

Дарави овехта аз ишқ ҳамчун бача дар пистон

درو آویخته از عشق همچون بچه در پستان

Ба чашми ишқи ту монанди маъшӯқӣаст тозанда

به چشم عشق تو مانند معشوقی است تازنده

Чу дидӣ роҳат васлаш бибинӣ офати ҳиҷрон

چو دیدی راحت وصلش ببینی آفت هجران

Тӯмонии гӯсфандиро ки бошад дар чарогоҳӣ

تو مانی گوسفندی را که باشد در چراگاهی

Наме доне ки хоҳӣ буд иди маргро қурбон

نمی‌دانی که خواهی بود عید مرگ را قربان

Иморатҳо макун начандин саройу боғи дунё ро

عمارتها مکن چندین سرای و باغ دنیا را

Ки май бинӣ ки аз маргаст хон ва монҳо вайрон

که می‌بینی که از مرگ است خان و مانها ویران

Наҳанги марг бисёре бияфканадаст мардон ро

نهنگ مرگ بسیاری بیفکنده است مردان را

Ки азҳри шермардӣ шертар буданд дар ҷавлон

که از هر شیرمردی شیرتر بودند در جولان

Басои маъшӯқи зебо рух бимонада зери хоки андар

بسا معشوق زیبا رخ بمانده زیر خاک اندر

Ки дилдорон чин буданду маи рӯйони туркистон

که دلداران چین بودند و مه‌رویان ترکستان

Турои ҳам боз бояд хӯрд як рӯзии ҳамин шарбат

ترا هم باز باید خورد یک روزی همین شربت

Агар талхаст вагар ширини грдшўор вагар осон

اگر تلخ است و گر شیرین و گر دشوار و گر آسان

Агар мардӣ вагар номард агар зиштӣ вагар некӯ

اگر مردی و گر نامرد اگر زشتی و گر نیکو

Агар перӣ вагар бурно вагар доно вагар нодон

اگر پیری و گر برنا و گر دانا و گر نادان

Аҷал ҳамчун пулӣ бошад ба роҳи он ҷаҳони андар

اجل همچون پلی باشد به راه آن جهان اندر

Ки онҷо раҳгузар дорад ҳамаи каси коӣнои ман кон

که آنجا رهگذر دارد همه کس کائناً من کان

Ғам рӯзӣ махӯр чандин ки азпиши ту рӯзии даҳ

غم روزی مخور چندین که از پیش تو روزی دِه

Туро чндонкаҳ май бояд фиристодааст сад чандон

تو را چندانکه می‌باید فرستاده است صد چندان

Ғами ту кӣ тавон хӯрдан каз онҳо нестии охир

غم تو کی توان خوردن کز آنها نیستی آخر

Кашӣдан боз натавонӣ ҳамеи як мурдаи нон аз хон

کشیدن باز نتوانی همی یک مرده نان از خوان

Чу омад навбати перии зи дунёи даст кӯтаҳ кун

چو آمد نوبت پیری ز دنیا دست کوته کن

Биовар андакии тоъат ки хуш ноед ҳамаи исён

بیاور اندکی طاعت که خوش ناید همه عصیان

Шуд он давлат ки будӣ тоза ҳамчун шохи наврӯзӣ

شد آن دولت که بودی تازه همچون شاخ نوروزی

Кунун пажмурдау зардӣ чу боғи азбоди мҳриҷон

کنون پژمرده و زردی چو باغ از باد مهریجان

Ҷавонӣ ва ҷамолат рафт ва ту инак бихоҳӣ шуд

جوانی و جمالت رفت و تو اینک بخواهی شد

Чаҳ дории гӯш тоъат кун чаҳ бошӣ коҳилу Касалон

چه داری گوش، طاعت کن چه باشی کاهل و کسلان

Худованди ҷаҳон бо ту карамҳо карда чандинӣ

خداوند جهان با تو کرمها کرده چندینی

Далерӣ кард бо эзади чунин якборагӣ натавон

دلیری کرد با ایزد چنین یکبارگی نتوان

Нахоҳад кард бртўи корогари зин бештар гӯям

نخواهد کرد بر تو کار اگر زین بیشتر گویم

Магар дртў фиканд эзади зи хашми хештани хизлон

مگر در تو فکند ایزد ز خشم خویشتن خذلان

Насиҳатҳо з ман бишинав агар чат сахт меояд

نصیحتها ز من بشنو اگرچه‌ت سخت میآید

Чу карии ноқўомиҳои қавомиро макун товон

چو کردی ناقوامیها قوامی را مکن تاوان

Қавомӣ нонбоӣӣ шуд аз бозори тавҳидаш

قوامی نانبائی شد که از بازار توحیدش

Ба шарқу ғарб дар нонаст ва бар ҳафт осмони дукон

به شرق و غرب در نان است و بر هفت آسمان دکان

Бидон даҳ дар ; ҳаме кандар гандумҳои покаш ро

بدان دِه در، همی کارند گندمهای پاکش را

Ки малики сармадӣ маликасту фазли эзадии деҳқон

که ملک سرمدی ملک است و فضل ایزدی دهقان

Ҷаҳон ӯро ҷуволии гашту гардун осёӣӣ шуд

جهان او را جوالی گشت و گردون آسیائی شد

Ки онҷо орад маҳтобасту ӣнҷои бурҷҳо қбон

که آنجا آرد مهتابست و اینجا برجها قبّان

Зараш дар кӣсаи иқболу нон бар хўончаҳи давлат

زرش در کیسهٔ اقبال و نان بر خوانچهٔ دولت

Ситора гуфт бустони ҳин фалак гуфто биовар ҳон

ستاره گفت بستان هین، فلک گفتا بیاور هان

Шабу рӯзаш ду муздуранд каз хуршеду моҳ ӯ ро

شب و روزش دو مزدورند کز خورشید و ماه او را

Танур афрӯхт дар мағриб ки аз машриқ барояд нон

تنور افروخت در مغرب که از مشرق برآید نان

Хирадманд аз ин нони хур ки то ҷонати биафзояд

خردمندا از این نان خور که تا جانت بیفزاید

Ки бошад медаҳ моро хамир аз ақлу об аз ҷон

که باشد میْ دِهِ ما را خمیر از عقل و آب از جان

Турогар нони мо бояд ба ҷону дили бихар варна

تو را گر نان ما باید به جان و دل بخر ورنه

Аз ин дукони фаротари шӯ ки ӣнҷо нест нони арзон

از این دکان فراتر شو که اینجا نیست نان ارزان