Чу соҳиби шариъати пас аз кирдигор

چو صاحب شریعت پس از کردگار

Санои гӯй бар соҳиби зулфиқор

ثنا گوی بر صاحب ذوالفقار

Сипаҳдори исломи шери худоӣ

سپهدار اسلام شیر خدای

Амири араби Сайиди бурдбор

امیر عرب سیّد بردبار

Гзорндаҳ дар ёрии шаръи теғ

گزارنده در یاری شرع تیغ

Бароранда аз бут прессатон дамор

برآرنده از بت پرستان دمار

Стонндаҳ аз паҳлавонони равон

ستاننده از پهلوانان روان

Гушояндаи дрнсрти дайни ҳисор

گشاینده در نصرت دین حصار

Бароварда аз хори исломи гул

بر آورده از خار اسلام گل

Фурӯи барда дар дидаи куфри хор

فرو برده در دیده کفر خار

Ба чаҳ дар ; зада тир дар чашми дев

به چه در؛ زده تیر در چشم دیو

зи минбар сухан гуфта дар гӯши мор

ز منبر سخن گفته در گوش مار

зи тأӣидши Идрӣсро гули афшон

ز تأییدش ادریس را گل‌فشان

зи таҳдидаши Иблисро сангсор

ز تهدیدش ابلیس را سنگسار

Вале неъмати аҳли дайн аз расӯл

ولی نعمت اهل دین از رسول

Вале аҳди пайғамбари кирдигор

ولی‌عهد پیغمبر کردگار

Ба наздики мо собиқи даҳ ва ду

به نزدیک ما سابق ده و دو

Ба қавлӣ дигар хотами чори ёр

به قولی دگر خاتم چار یار

Шудаи з « а » ҳади вақт дар аҳд ӯ

شده زاهد وقت در عهد او

Ба бтхонаҳ дар лаъибат мегусор

به بتخانه در لعبت میگسار

Шикастаи қаламро ба ҳангом ӯ

شکسته قلم را به هنگام او

Дар айвони дили деви сӯрат нигор

در ایوان دل دیو صورت نگار

Нахурда нбиз ва наҷуста самоъ

نخورده نبیذ و نجسته سماع

Накарда зиноу надидаи қимор

نکرده زنا و ندیده قمار

Муъаллаи зи нисбати мърии зи айб

معلّی ز نسبت معرّی ز عیب

Барии азхтоу бурун аз ъўор

بری ازخطا و برون از عوار

зи тқўиши ҳалаи зи парҳези тоҷ

ز تقویش حلّه ز پرهیز تاج

зи исмати радоу зи таҳорати азор

ز عصمت ردا وز طهارت ازار

Фурӯи ҳашта аз илм бурқаъ биравӣ

فرو هشته از علم برقع بروی

Набӯда чу ҷоҳили хлиъи алъзор

نبوده چو جاهل خلیع العذار

Мубориз чу рӯбоҳи гумроҳ буд

مبارز چو روباه گمراه بود

Зшмшири он шер дар корзор

ز شمشیر آن شیر در کارزار

Агар корзори алии нестӣ

اگر کارزار علی نیستی

Шудӣ аҳли исломро корзор

شدی اهل اسلام را کار زار

Сипар буд дар пеши дайни теғ ӯ

سپر بود در پیش دین تیغ او

Ҳаме кард дар роҳи ҳақ ҷон сипор

همی کرد در راه حق جان سپار

Ба мардии ҳадиси алии гӯ ; магӯӣ

به مردی حدیث علی گو؛ مگوی

Ки рустам чаҳ кардасту Исфандиёр

که رستم چه کردست و اسفندیار

Мурӣд алӣ бош на хасм ӯ

مرید علی باش نه خصم او

Ки ин дар ҷўои аласт ва он дар ҷавор

که این در جوالست و آن در جوار

Чу гўӣӣ ба илми алӣ буд кас

چو گویی به علم علی بود کس

Хирад гуяд азрўии ман шарми дор

خرد گوید از روی من شرم دار

Сарафрози азосҳобу зоҳли байт

سرافراز از اصحاب وز اهل بیت

Ҳаме кун зҳрики ҷудои ифтихор

همی کن ز هر یک جدا افتخار

Валикини яқини дон ки фозилтар аст

ولیکن یقین دان که فاضلتر است

Муҳамади зи панҷу алӣ аз чаҳор

محمد ز پنج و علی از چهار

Хилофӣ накардӣ алӣ бо умр

خلافی نکردی علی با عمر

Ту андари миёна таассуб меар

تو اندر میانه تعصب میار

Чаҳ бошад ки бошанд имомони ҳақ

چه باشد که باشند امامان حق

Бад-ӣни дами марои нас ; туро ихтиёр

بدین دم مرا نص؛ تو را اختیار

Чу боғӣаст дайну паямбари дарахт

چو باغی است دین و پیمبر درخت

Шариъат чу шоху имомон чу бор

شریعت چو شاخ و امامان چو بار

Хилофӣ макунгар буд майли табъ

خلافی مکن گر بود میل طبع

Якеро ба себ ва якеро ба нор

یکی را به سیب و یکی را به نار

Мубини душманони алиро ; чаро

مبین دشمنان علی را؛ چرا

Ки бенур бошанд асҳоби нор

که بی نور باشند اصحاب نار

Бибин шиътшро ки дида на Эй

ببین شیعتش را که دیده نه ای

Ҷамоли ҷавонони доролқрор

جمال جوانان دارالقرار

Ба дунёи даруни кин ӯ моҳӣӣ аст

به دنیا درون کین او ماهئی است

Ки аз дӯзахаш ҳаст дарёи канор

که از دوزخش هست دریا کنار

Бад-ӣн дар яке мурғ шуд меҳр ӯ

بدین در یکی مرغ شد مهر او

Ки малики биҳишташ буд марғзор

که ملک بهشتش بود مرغزار

Шашуми гашти зи оли ъабои Ҷабраил

ششم گشت ز آل عبا جبرئیل

Чу бар дар камар баста шуд бандаи вор

چو بر در کمر بسته شد بنده وار

Сроӣии каш аз арши парда буд

سرایی کش از عرش پرده بود

Яке Ҷабраилаш буд пардаи дор

یکی جبرئیلش بود پرده دار

Ба шоҳу сипаҳдор агар ҳоҷат аст

به شاه و سپهدار اگر حاجت است

Сипаҳро ки барҷоӣ гирад қарор

سپه را که بر جای گیرد قرار

Сипоҳи ҳудоро кифоят буд

سپاه هدی را کفایت بود

Алии паҳлавону набии шаҳриёр

علی پهلوان و نبی شهریار

Алӣ чун Муҳамад нагӯям ки ҳаст

علی چون محمد نگویم که هست

Раҳе чун буд чун худовандгор

رهی چون بود چون خداوندگار

Вале гӯям аз умматаш беҳтар аст

ولی گویم از امتش بهتر است

Яке мард бошад фузун аз ҳазор

یکی مرد باشد فزون از هزار

зи баъди алӣ ёздаҳ Сайиданд

ز بعد علی یازده سیدند

Ба майдони дайн дар ; зи исмати савор

به میدان دین در؛ ز عصمت سوار

Ҳамаи поку маъсӯму нас аз худоӣ

همه پاک و معصوم و نص از خدای

Паямбари виқору фириштаи шиор

پیمبر وقار و فرشته شعار

зи ҷад ва падар ёфта илми дайн

ز جدّ و پدر یافته علم دین

На аз рӯзгор ва на зи омӯзгор

نه از روزگار و نه ز آموزگار

Яке мондаи зишони ниҳон дар ҷаҳон

یکی مانده زیشان نهان در جهان

Ҷаҳонии азуи монда дар интизор

جهانی ازو مانده در انتظار

Агар гўӣими ғайбати он эмом

اگر گوییم غیبت آن امام

Чаро маслиҳат дид ҷаббори бор

چرا مصلحت دید جبار بار

Ҷаҳонии пар аз лашкари зулму ҷавр

جهانی پر از لشکر ظلم و جور

Ситамкору нопок ва бе зинҳор

ستمکار و ناپاک و بی زینهار

Шабу рӯз дар ғорати икдгр

شب و روز در غارت یکدگر

Ниҳодаи ду дидаи ниҳону ҷҳор

نهاده دو دیده نهان و جهار

Гроблиси бдФъл зоҳир шавад

گر ابلیس بد فعل ظاهر شود

Буд сидолқўми ин рӯзгор

بود سیّدالقوم این روزگار

На некӯ буд Юсуфи хӯбрӯй

نه نیکو بود یوسف خوبروی

Ба чанголи гиреҳгони зинҳори хор

به چنگال گرگان زنهارخوار

Ба дайни вақт Меҳдӣ наёяд бурун

بدین وقت مهدی نیاید برون

Ба шаби шамс кӣ тобад аз кӯҳсор

به شب شمس کی تابد از کوهسار

Чу ояд ба сари муддати маслиҳат

چو آید به سر مدت مصلحت

Нишнид зи борони раҳмати ғубор

نشنید ز باران رحمت غبار

Бурун ояд аз кунҷи айёри дайн

برون آید از کنج عیّار دین

Ҷаҳонро зи адлаши бигардади айёр

جهان را ز عدلش بگردد عیار

зи каъбаи Нидо дар диҳад Ҷабраил

ز کعبه ندا در دهد جبرئیل

Ки ботили ниҳони гашту ҳақи ошкор

که باطل نهان گشت و حق آشکار

Ҷаҳон тоза гардад зи инсоф ӯ

جهان تازه گردد ز انصاف او

Чу аз давлати садри парҳезгор

چو از دولت صدر پرهیزگار

Сару Сайиду садри содоти даҳр

سر و سیّد و صدر سادات دهر

Казу гашти бунёди дайни устувор

کزو گشت بنیاد دین استوار

Гирифта аз ӯ дайни яздони шараф

گرفته از او دین یزدان شرف

Фузуда аз ӯ малики султони виқор

فزوده از او ملک سلطان وقار

Чу ҳам илм бобасту ҳамноми ҷад

چو هم علم بابست و همنام جد

Шуданд аҳли ислом аз ӯ номдор

شدند اهل اسلام از او نامدار

Паямбари Фш ва подшосирт аст

پیمبر فش و پادشا سیرت است

Каш аз лутфи пурвирди парвардгор

کش از لطف پرورد پروردگار

Шудаи рифъати чархи хуршеди Фш

شده رفعت چرخ خورشید فش

Шуда ҳамнишин амри аўмидбор

شده همنشین امر اومیدبار

Чу зу корвон саодат расед

چو زو کاروان سعادت رسید

Наҳваст з офоқ барбаст бор

نحوست ز آفاق بربست بار

зи наздик ӯ ҷӯяд инсофи роҳ

ز نزدیک او جوید انصاف راه

зи даргоҳ ӯ хоҳад иқболи бор

ز درگاه او خواهد اقبال بار

з раҳмат кунад ҳиммати ъолиш

ز رحمت کند همت عالیش

Барин олами мухтасари ихтисор

برین عالم مختصر اختصار

Қавитар буд мард дар хизматаш

قوی تر بود مرد در خدمتش

Накӯтар буд сарв дар ҷӯйбор

نکوتر بود سرو در جویبار

Аё ҷӯади ту душмани хоста

ایا جود تو دشمن خواسته

Ва ё табъи ту ошиқи хостор

و یا طبع تو عاشق خواستار

зи халқи ту андари баҳорон буд

ز خلق تو اندر بهاران بود

Чамани шодии афзойу гули ғмгсор

چمن شادی افزای و گل غمگسار

зи хашми ту андари зимистон буд

ز خشم تو اندر زمستان بود

Замини мурдау осмони сӯгвор

زمین مرده و آسمان سوگوار

Буд ҷовдони ҷомаи ҷоҳи ту

بود جاودان جامهٔ جاه تو

Каши иқбол пудасту инсофи тор

کش اقبال پود است و انصاف تار

Басӣ ҷанг рафт оташу об ро

بسی جنگ رفت آتش و آب را

Ки ин хокдл буд ва он бодсор

که این خاکدل بود و آن بادسار

Чу аз адли ту бодшди хокбўс

چو از عدل تو باد شد خاکبوس

Гирифт обро оташи андари канор

گرفت آب را آتش اندر کنار

Буд давлати дӯстон аз дарат

بود دولت دوستان از درت

Буд равнақи бӯстони азбҳор

بود رونق بوستان از بهار

Битарсад адуи зи оташи хашми ту

بترسد عدو زآتش خشم تو

Ки дарё бухорасту дӯзахи шарор

که دریا بخار است و دوزخ شرار

Ба бўҷҳл монад бидонадяши ту

به بوجهل ماند بداندیش تو

Ки норши мувофиқ тар ояд зи ор

که نارش موافق‌تر آید ز عار

зи содоти исломи хираду бузург

ز سادات اسلام خرد و بزرگ

зи шоҳони гетии сғору кбор

ز شاهان گیتی صغار و کبار

Набошад назирии туро зонка ту

نباشد نظیری تو را زانکه تو

Паямбари нажодӣу хусрави табор

پیمبر نژادی و خسرو تبار

Аз он тобўди ходиму ҳоҷибат

از آن تا بود خادم و حاجبت

Сиёҳ ва сипедаст лайл ва наҳор

سیاه و سپید است لیل و نهار

Чаҳ донад ҷаҳони қимати фазли ту

چه داند جهان قیمت فضل تو

Чаҳ огаҳи з дафтар кашӣдан ҳмор

چه آگه ز دفتر کشیدن حمار

Бзрго макун бо қавомии итоб

بزرگا مکن با قوامی عتاب

Чаҳгар ноқавомасту ноҳақи гузор

چه گر ناقوام است و ناحق گزار

Ки ӯ нонбоӣӣаст чобуки замир

که او نانبائیست چابک ضمیر

Ки номаш буд солҳо ёдгор

که نامش بود سالها یادگار

зи деҳқонии гандуми хотираш

ز دهقانی گندم خاطرش

Малик бар фалак мекунад тхмкор

ملک بر فلک می کند تخمکار

Ба бозори иқболи дукон ӯ

به بازار اقبال دکّان او

Харидор ӯ мардуми Бахтиёр

خریدار او مردم بختیار

Ало то ба сӯрат буд хоку зар

الا تا به صورت بود خاک و زر

Сияҳи фому торику зард ва назор

سیه فام و تاریک و زرد و نزار

Накӯи хоҳатони бод чун зари азиз

نکو خواهتان باد چون زر عزیز

Бдондиштони бод чун хоки хор

بداندیشتان باد چون خاک خوار