Бидон худоӣ ки ҷони офарид ва рӯзӣ дод

بدان خدای که جان آفرید و روزی داد

Ки дар набаст дарӣ то дарӣ дигар накушод

که در نبست دری تا دری دگر نگشاد

зи амр ӯ ба тани мурдаи ҷон зинда расед

ز امر او به تن مرده جان زنده رسید

зи сунъ ӯ зи шаби тираи рӯзи равшани зод

ز صنع او ز شب تیره روز روشن زاد

Худои сохт ду олам ба амр кун Фикўн

خدای ساخت دو عالم به امر کن فیکون

На чарх кард ва на табъ ва на иттифоқ афтод

نه چرخ کرد و نه طبع و نه اتفاق افتاد

Ҷаҳони зи баҳри хилоиқи сарои меҳмони сохт

جهان ز بهر خلایق سرای مهمان ساخت

Дар сарои карам боз кард ва хон биниҳод

در سرای کرم باز کرد و خوان بنهاد

зи баҳри маслиҳати бандагон чаҳ ҳоҷтҳост

ز بهر مصلحت بندگان چه حاجتهاست

Ки бар забони паямбар паём нафиристод

که بر زبان پیمبر پیام نفرستاد

БёФриду бпрўрид ва раҳ намӯду бдошт

بیافرید و بپرورید و ره نمود و بداشت

Чаҳ никўӣӣ ки накард вчаҳи орзӯ ки надод

چه نیکوئی که نکرد وچه آرزو که نداد

Чу подшоҳии чандин карам бифармоед

چو پادشاهی چندین کرم بفرماید

Касе ки буд ва ки бошад казу наёрад ёд

کسی که بود و که باشد کزو نیارد یاد

Чу зон аўӣӣ ӯро шинос ва ӯро хон

چو زان اوئی او را شناس و او را خوان

Ки ҳар куҷо ки ту дармонӣ ӯ расад фарёд

که هر کجا که تو درمانی او رسد فریاد

Агар ба доғи ҷаҳони офарин буд ҷонат

اگر به داغ جهان آفرین بود جانت

Ҳазор ҷони гиромии фидои ҷони ту бод

هزار جان گرامی فدای جان تو باد

Дар худои ҷаҳони гир ва орзӯҳо кун

در خدای جهان گیر و آرزوها کن

Ки кас нагӯяд азин дар туро худои дҳод

که کس نگوید ازین در تو را خدای دهاد

Қўомёи камари бандагии ҳамеи бандӣ

قوامیا کمر بندگی همی بندی

Худои зи оташи дӯзах туро кунод озод

خدای ز آتش دوزخ ترا کناد آزاد

Ба шоирии тўӣии он неки бахти шогирдӣ

به شاعری توئی آن نیک بخت شاگردی

Ки каси набӯда ба ҷузи офаридагори устод

که کس نبوده به جز آفریدگار استاد

зи оби хотири ту оташ ҳўӣ бинишаст

ز آب خاطر تو آتش هوی بنشست

зи пеши хизматати устоди рӯзгори устод

ز پیش خدمتت استاد روزگار استاد

Ту рост дар ду ҷаҳони сунъҳои рангоранг

تو راست در دو جهان صنعهای رنگارنگ

Ба осмон ва замин додае шитобу диранг

به آسمان و زمین داده ای شتاب و درنگ

зи амри ту ки зи сармо чу санг бошад об

ز امر تو که ز سرما چو سنگ باشد آب

зи сунъи ту ки зи гармо чу об гардад санг

ز صنع تو که ز گرما چو آب گردد سنگ

Ба тири моҳи диҳии миваҳои гӯногӯн

به تیر ماه دهی میوه های گوناگون

Баҳоргоҳ кунӣ шохҳои рангоранг

بهارگاه کنی شاخهای رنگارنگ

Нигор ҳикмати ту хатҳои синаи боз

نگار حکمت تو خطهای سینه باز

Далели қудрати ту нуқтаҳои пушти паланг

دلیل قدرت تو نقطه های پشت پلنگ

зи ҳайбати ту ҳамаи срзбон шудааст оташ

ز هیبت تو همه سرزبان شده است آتش

зи ҳикмати ту ҳамаи тан даҳон шудаст наҳанг

ز حکمت تو همه تن دهان شدست نهنگ

зи рӯҳи малики баданро гумоштӣ хусрав

ز روح ملک بدن را گماشتی خسرو

зи ақли даргаи дилро ба сохтӣ сарҳанг

ز عقل درگه دل را به ساختی سرهنگ

зи офариниши ту зишти хуйу никўхўӣ

ز آفرینش تو زشت خوی و نیکوخوی

Якеаст мояи сулҳ ва якеаст олати ҷанг

یکی است مایه صلح و یکی است آلت جنگ

Аҷоибаст ҳамаи кори ту худовандо

عجایب است همه کار تو خداوندا

Дарин чаҳ таъна занад файласуф бе фарҳанг

درین چه طعنه زند فیلسوف بی فرهنگ

Чу сунъ дид ба сонеъ чаро мақари номад

چو صنع دید به صانع چرا مقر نامد

Чу роҳ ёфт ба хизмат чаро накард оҳанг

چو راه یافت به خدمت چرا نکرد آهنگ

Турои зи баҳр чаҳ хондааст иллати аввалӣ

ترا ز بهر چه خوانده است علت اولی

Палид нафасӣ дорад зи номи поки ту нанг

پلید نفسی دارد ز نام پاک تو ننگ

Худоӣу иллати аввалӣ чу ҳар ду як маънӣ аст

خدای و علت اولی چو هر دو یک معنی است

Хирад набошад кардани бтмру хурмои ҷанг

خرد نباشد کردن بتمر و خرما جنگ

Дили қавомии равшан ба зуҳд ва тавҳидаст

دل قوامی روشن به زهد و توحیدست

Аз онкии оина хотираш надорад занг

از آنکه آینه خاطرش ندارد زنگ

Расидае з дар шоирӣ ба ҷойгаҳӣ

رسیده ای ز در شاعری به جایگهی

Ки дӯстон ҳама шоданду душманони дилтанг

که دوستان همه شادند و دشمنان دلتنگ

Карими бори худоё ба мо тавбаи шоӣӣ

کریم بار خدایا به ما توبه شائی

Ғариб нест агар бар ҳамаи ббхшоӣӣ

غریب نیست اگر بر همه ببخشائی

Асиру оҷизу бечора ва гунаҳкорем

اسیر و عاجز و بیچاره و گنهکاریم

Ниҳодаи гӯш ба амри ту то чаҳ Фрмоӣӣ

نهاده گوش به امر تو تا چه فرمائی

Ба даргаи ту чаҳ хезади зи моу тоъати мо

به درگه تو چه خیزد ز ما و طاعت ما

Ба ҷузи хиҷолату дармондагӣу рсўоӣӣ

به جز خجالت و درماندگی و رسوائی

Дар вуҷӯди ту бар мо кушодии аввали ҳол

در وجود تو بر ما گشادی اول حال

Карам кунӣ ва дар фазли ҳам ту бгшоӣӣ

کرم کنی و در فضل هم تو بگشائی

зи малики ту чаҳ камобеш каз хазонаи ҷӯад

ز ملک تو چه کمابیش کز خزانه جود

Ба халъату караму фазлмони бёроӣӣ

به خلعت و کرم و فضلمان بیارائی

Сипоҳро нае он подшои мъозоллаҳ

سپاه را نه ای آن پادشا معاذالله

Ки хидматӣ набӯд ҷомагии ниФзоӣӣ

که خدمتی نبود جامگی نیفزائی

Ба хизмати ту агар нестем побарҷой

به خدمت تو اگر نیستیم پابرجای

Ба иззати ту ки ҳам нестем ҳрҷоӣӣ

به عزت تو که هم نیستیم هرجائی

Агар туро чу қавомӣаст як ҷаҳони банда

اگر تو را چو قوامی است یک جهان بنده

Кунад кифояташони раҳматат ба тнҳоӣӣ

کند کفایتشان رحمتت به تنهائی

Битобад ва бинавозад чу офтоби маро

بتابد و بنوازد چو آفتاب مرا

Нагӯядам чаҳ касе вази куҷои ҳамеи оӣӣ

نگویدم چه کسی وز کجا همی آئی

Ниёзмандӣу бечорагӣу нодонӣ

نیازمندی و بیچارگی و نادانی

Ба дарга оварам эй Сайидӣу мўлоӣӣ

به درگه آورم ای سیدی و مولائی

Ба кибриёу ҷалоли ту чун расад бирасад

به کبریا و جلال تو چون رسد برسد

Ҳамаи бузургӣу доноӣӣу тўоноӣӣ

همه بزرگی و دانائی و توانائی

Касе нараст зи дунёи магари худои параст

کسی نرست ز دنیا مگر خدای پرست

Дар ин замона ҳар он кас ки ӯ ба мард бараст

در این زمانه هر آن کس که او به مرد برست

Ҷаҳон бехабар онасту ҷой бе адабон

جهان بی خبر آن است و جای بی ادبان

Сарири куфри баланду сарои имони паст

سریر کفر بلند و سرای ایمان پست

Раҳо макун ки ҷаҳони тоҷ бар сари ту наад

رها مکن که جهان تاج بر سر تو نهد

Ки ӯ ба ҳилаи туро даст ва пой хоҳад баст

که او به حیله تو را دست و پای خواهد بست

Ҳар онкӣ бар сари чархи баланди пой наад

هر آنکه بر سر چرخ بلند پای نهد

Чу бингаред ба охир надошт ҳеҷ ба даст

چو بنگرید به آخر نداشت هیچ به دست

з рӯзгор бидон рнҷҳот пеш омад

ز روزگار بدان رنجهات پیش آمد

Ки рўзгорпрстӣ на крдгорпрст

که روزگارپرستی نه کردگارپرست

Ҳаме чаҳ бандӣ бо рӯзгори аҳд ки ӯ

همی چه بندی با روزگار عهد که او

Арӯси умри турои тоҷи барад ва ақд гусаст

عروس عمر ترا تاج برد و عقد گسست

Гирифт лашкари перии бногҳти пас впиш

گرفت لشکر پیری بناگهت پس وپیش

зи гирди лашкар бар фарқи ту ғубор нишаст

ز گرد لشکر بر فرق تو غبار نشست

Бхости бодӣ дар боғ бар дарахтонат

بخاست بادی در باغ بر درختانت

Ки бехҳо ҳама барканд ва шохҳо бишикаст

که بیخها همه برکند و شاخها بشکست

Ғами ҷаҳон чаҳ хурии ин замон ки умр намонад

غم جهان چه خوری این زمان که عمر نماند

Дар қФси бачаи бандӣ кунун ки мурғ биҷуст

در قفص بچه بندی کنون که مرغ بجست

Ба тавбаи узри гуноҳони з кирдигор бихоҳ

به توبه عذر گناهان ز کردگار بخواه

Ки рӯзгор ба поён расед ва сол бишуст

که روزگار به پایان رسید و سال بشست

Ба рӯзгори ҷавонии набӯдае ҳушёр

به روزگار جوانی نبوده ای هشیار

Махӯр ба перии сикӣ ки то намирӣ маст

مخور به پیری سه‌یکی که تا نمیری مست

Пазир панд , биҳиштӣ ба тавбаи бустон

پذیر پند، بهشتی به توبه بستان

Ки дар хазинаи ҷаббори дард ва дармон ҳаст

که در خزینه جبار درد و درمان هست

Нишот кун чу қавомии сӯии сарои бақо

نشاط کن چو قوامی سوی سرای بقا

Ки дар ҷаҳони фанои дарди дили барии пайваст

که در جهان فنا درد دل بری پیوست

Ба офият биншин зери чархи гирдогирд

به عافیت بنشین زیر چرخ گرداگرد

Ки кунҷи офиятӣ ба буд збрдобрд

که کنج عافیتی به بود زبردابرد

Ба ҳарзаи кории умрат ба охир оварадӣ

به هرزه کاری عمرت به آخر آوردی

зи ҷаҳл то кӣ хоҳии худоиро озурд

ز جهل تا کی خواهی خدای را آزرد

Басои ксо ки зи айём обрўӣӣ дошт

بسا کسا که ز ایام آبروئی داشت

Ки ҳам зи меҳнати айёми хок бар сар кард

که هم ز محنت ایام خاک بر سر کرد

Буд ба аввал бо ҳар касяши дилгармӣ

بود به اول با هر کسیش دلگرمی

Ба оқибат нахирад ҳеҷро ба обии сард

به عاقبت نخرد هیچ را به آبی سرد

Ҷаҳони пер ба лаънат ба доя Эй монад

جهان پیر به لعنت به دایه ای ماند

Ки зортар кашад онро ки хубтар пурвирд

که زارتر کشد آنرا که خوبتر پرورد

Чу модарӣаст ки ҳамл ту карду марги ту хост

چو مادری است که حمل تو کرد و مرگ تو خواست

Чу доя Эйаст ки шер ту доду хӯн ту хӯрд

چو دایه ای است که شیر تو داد و خون تو خورد

Арӯси дунё чун ҳифоз ва шармӣ нест

عروس دنیا چون حفاظ و شرمی نیست

Макун мхнсӣу мрдўори азуи баргард

مکن مخنثی و مردوار ازو برگرد

Талоқи поки даҳ он гандаи пери раъно ро

طلاق پاک ده آن گنده پیر رعنا را

зи пеши он ки кашад мари туро ба ҳасрату дард

ز پیش آن که کشد مر ترا به حسرت و درد

Ҳаме чаҳ бозии ҷон кин ҷаҳони пери дағо

همی چه بازی جان کاین جهان پیر دغا

Ба къбтини шабу рӯз нек бозад нарад

به کعبتین شب و روز نیک بازد نرد

зи доми шаҳвату зи банди ҳирси беруни ой

ز دام شهوت و ز بند حرص بیرون آی

Ки шахс ва рӯй ту ин ҳар ду кард лоғару зард

که شخص و روی تو این هر دو کرد لاغر و زرد

з аблаҳӣ макун эй марду мардӣ ар биҷой

ز ابلهی مکن ای مرد و مردی ار بجای

Ки чун ту мард басӣ рафт дар сарои набард

که چون تو مرد بسی رفت در سرای نبرد

Чу неки дрнгрми сар ба сар ҷаҳон гардӣаст

چو نیک درنگرم سر به سر جهان گردیست

Барин ҳадис ки гирад куҷо нишинад гирд

برین حدیث که گیرد کجا نشیند گرد

Дили қавомии азин шърҳости ҷуфти тараб

دل قوامی ازین شعرهاست جفت طرب

Ба саъии хотири тезу бФри эзади фард

به سعی خاطر تیز و بفر ایزد فرد

Ба ҳарза бар сар дунё машав ба нодонӣ

به هرزه بر سر دنیا مشو به نادانی

Ки чун тўӣии бчнин кор нест арзонӣ

که چون توئی بچنین کار نیست ارزانی

Чу умр зойеъ кардӣ бар он пушаймон бош

چو عمر ضایع کردی بر آن پشیمان باش

Агарчӣ суд надорад кунун пушаймонӣ

اگرچه سود ندارد کنون پشیمانی

Ғами ҷаҳонӣ бар ҷони хештан чаҳ наҳй

غم جهانی بر جان خویشتن چه نهی

Ба дасти ҷаҳли ту худро ба ҷон чаҳ ранҷоне

به دست جهل تو خود را به جان چه رنجانی

Ба хизмат дигароне бенону ҷомаи хеш

به خدمت دگرانی بنان و جامه خویش

Ба кори дунёи муздури девро Монӣ

به کار دنیا مزدور دیو را مانی

Ба дӯстӣ ки бтар душмании ризои надиҳад

به دوستی که بتر دشمنی رضا ندهد

Туро бидонча ту андари миёнаи онӣ

تو را بدانچه تو اندر میانه آنی

Маро бигӯӣ каз инҳо ки шани тўӣии ғмхўор

مرا بگوی کز اینها که شان توئی غمخوار

Ки чора ту кунад он замон ки дармонӣ

که چاره تو کند آن زمان که درمانی

Ғами ҷаҳон чаҳ хурии ҳарзаи хештанро бош

غم جهان چه خوری هرزه خویشتن را باش

Ба ҷой худ кун ҳар никўӣӣ ки битавонӣ

به جای خود کن هر نیکوئی که بتوانی

Ҷаҳон сарой харобаст рахт азу бурдор

جهان سرای خرابست رخت ازو بردار

Ки кас надид ва набинад дарави тани осонӣ

که کس ندید و نبیند درو تن آسانی

Мабош сғбаҳи ин хонаи харобу ибоб

مباش سغبه این خانه خراب و یباب

Агар на девӣ рағбат макун бўиронӣ

اگر نه دیوی رغبت مکن بویرانی

Ҷаҳон чу ҳур биҳиштӣаст назд дидаи ту

جهان چو حور بهشتی است نزد دیده تو

Чу бози бинии ғӯлӣ буд биёбоне

چو باز بینی غولی بود بیابانی

Агарчӣ Подшаҳ вақте андарин олам

اگرچه پادشه وقتی اندرین عالم

Бидон ҷаҳон кунадат орзӯии дарбоне

بدان جهان کندت آرزوی دربانی

Ба шаклу сӯрати мардум нигаҳ макун кони гуҳ

به شکل و صورت مردم نگه مکن کان گه

ДроўФтӣ чу қавомии бдоми нодонӣ

دراوفتی چو قوامی بدام نادانی

Ба чашми ақл дар аҳволи рӯзгори нигар

به چشم عقل در احوال روزگار نگر

Ки моя зулмотаст пери нӯронӣ

که مایه ظلمات است پیر نورانی

Ҳабиби эзад бе чун расӯли борхдоӣ

حبیب ایزد بی چون رسول بارخدای

Муҳамади қршии офтоби ҳардуи сарой

محمد قرشی آفتاب هردو سرای

Чароғи оламу хуршеди шаръу бадари ҳудо

چراغ عالم و خورشید شرع و بدر هدی

Вазири ақлу надими фириштаи хоси худоӣ

وزیر عقل و ندیم فرشته خاص خدای

Расӯли бозпасин мстФои некӯи халқ

رسول بازپسین مصطفای نیکو خلق

Ки буд хилқат ӯ халқро биҳишт намой

که بود خلقت او خلق را بهشت نمای

Ба нафаси ояти раҳмат ба шаръи рояти ҳақ

به نفس آیت رحمت به شرع رایت حق

Амин роҳ намойу Карими коргшоӣ

امین راه نمای و کریم کارگشای

Расида дар сифати кибриё ба қӯту қадар

رسیده در صفت کبریا به قوت و قدر

Гузашта аз дарҷи анбиё ба ҳиммату рой

گذشته از درج انبیا به همت و رای

Биҳишт дар бар ӯ гуфта орзўӣӣ кун

بهشت در بر او گفته آرزوئی کن

Фиришта бар дар ӯ гуфта хидматии фармой

فرشته بر در او گفته خدمتی فرمای

Фузуда пояаш аз ҳар набӣ ба чанд сифат

فزوده پایه اش از هر نبی به چند صفت

Сутӯдаи эзадаши андари набӣ ба чандини ҷой

ستوده ایزدش اندر نبی به چندین جای

Ба бардаи рӯзи шараф дар ҷаҳони зи ҳаряки даст

به برده روز شرف در جهان ز هریک دست

Ниҳода дар шаби миъроҷ бар ду олами пой

نهاده در شب معراج بر دو عالم پای

Буруни арши Маҷидаш фиришта гуфт бадавӣ

برون عرش مجیدش فرشته گفت بدوی

Даруни пардаи ғайбаш худоӣ гуфт дар ой

درون پرده غیبش خدای گفت در آی

Хуҷастаи расму мубораки пӣӣ ки аз ташриф

خجسته رسم و مبارک پئی که از تشریف

Бар остона ӯ ошиёна карда ҳамЭй

بر آستانه او آشیانه کرده همای

Ба бӯстони фасоҳати гуҳи гузориши ваҳй

به بوستان فصاحت گه گزارش وحی

Забон ӯ сифати тӯтӣони шукри хоӣ

زبان او صفت طوطیان شکر خای

Бигард олами шаръи баланди равшан ӯ

بگرد عالم شرع بلند روشن او

Чу офтоби равонпарвару ҷаҳони орой

چو آفتاب روان پرور و جهان آرای

Дарахти тӯбо дар боғи шаръ ӯ шохӣ аст

درخت طوبی در باغ شرع او شاخی است

Қавомӣ аз бар ӯ андалеби мадҳи сарой

قوامی از بر او عندلیب مدح سرای

зи табъи поки қавомии ҳадиси хуши хезад

ز طبع پاک قوامی حدیث خوش خیزد

Аз ин буд ки з ҳар нохушӣ бипарҳезад

از این بود که ز هر ناخوشی بپرهیزد

Агарчӣ ҷинс набошад гурезад аз ноҷинс

اگرچه جنس نباشد گریزد از ناجنس

Чу андалеб ки бо анкабути номизд

چو عندلیب که با عنکبوت نامیزد

Хдоигонои доне ки теғи андеша

خدایگانا دانی که تیغ اندیشه

Ҳазор бор ба ҳайбат чу хӯни ман резад

هزار بار به هیبت چو خون من ریزد

Чу ҳақ шинос надорам чигуна гӯям шеър

چو حق شناس ندارم چگونه گویم شعر

Чу дил қавӣ набӯд чун маъонии ангезад

چو دل قوی نبود چون معانی انگیزد

Бнонбоӣии бўдстм ва кунун ҳастам

بنانبائی بودستم و کنون هستم

На мард бошад каз кор хеш бигурезад

نه مرد باشد کز کار خویش بگریزد

Ба даст ва ҳам ба прўизни сипеҳри сифат

به دست و هم به پرویزن سپهر صفت

Ба ҷои оради замирами ситора май безад

به جای آرد ضمیرم ستاره می بیزد

Чу шеърҳои ман имрӯзи зуҳд ва тавҳидаст

چو شعرهای من امروز زهد و توحیدست

Чаҳ бок дорам бо ҳақ касе бнстизд

چه باک دارم با حق کسی بنستیزد

Агар зи каъбаи бёўихтнди сбъёт

اگر ز کعبه بیاویختند سبعیات

Фириштаи шеъри ман аз арш май дроўизд

فرشته شعر من از عرش می درآویزد

зи бонгу номи маро дар замона гардӣ хост

ز بانگ و نام مرا در زمانه گردی خاست

Гар он тамом нишинад қиёма бархезад

گر آن تمام نشیند قیامه برخیزد