эй дода рӯй ту дили ғамнокро тараб

ای داده روی تو دل غمناک را طرب

Аз аҷаб давр бош ки бошад зи ту аҷаб

از عجب دور باش که باشد ز تو عجب

Андари ғами фироқи ту ҷонам ба лаб расед

اندر غم فراق تو جانم به لب رسید

То бо ту дар висоли ту лаб бар нуҳум ба лаб

تا با تو در وصال تو لب بر نهم به لب

Баси шаб ки тобаи рӯзи дилам беқарор буд

بس شب که تابه روز دلم بی قرار بود

Дар орзӯии он руху зулф чу рӯзу шаб

در آرزوی آن رخ و زلف چو روز و شب

Меҳри ту зон маро аҷаб ояд ки ногаҳон

مهر تو زان مرا عجب آید که ناگهان

Дилҳо чунон барад ки баради муҳраи булъаҷаб

دلها چنان برد که برد مهره بوالعجب

Ту моҳ рӯй Зуҳраи ҷабинӣ ва мо зи ғам

تو ماه روی زهره جبینی و ما ز غم

Чун ма давандаем ва ту чун Зуҳра дар тараб

چون مه دونده ایم و تو چون زهره در طرب

Рӯй ту ҳаст чун тибқи симу зулфи ту

روی تو هست چون طبق سیم و زلف تو

Чун бар яке тибқи зи ду сӯи хӯшаи ънб

چون بر یکی طبق ز دو سو خوشه عنب

эй гули рухи бунафшаи хати Настарани изор

ای گل رخ بنفشه خط نسترن عذار

Шамшоди зулфу сарви қаду Настарани салб

شمشاد زلف و سرو قد و نسترن سلب

Рӯем макун чу атласи зард аз ғами фироқ

رویم مکن چو اطلس زرد از غم فراق

Аз сари бунаи такаббур ва бар сар манеҳ қсб

از سر بنه تکبر و بر سر منه قصب

Гум гаштаам зи ишқ талаб кун маро ки ман

گم گشته ام ز عشق طلب کن مرا که من

Васли ту ҳамчуи хизмат хоҷа кунам талаб

وصل تو همچو خدمت خواجه کنم طلب

Фарзонаи бўолмъолии олии нажоду ном

فرزانه بوالمعالی عالی نژاد و نام

Кўрои амини малику мусаллам буд лақаб

کورا امین ملک و مسلم بود لقب

Садрӣ ки рои равшан ӯро чу офтоб

صدری که رای روشن او را چو آفتاب

Дар чори болаш фалакӣ парваред раб

در چار بالش فلکی پرورید رب

Зон нест дасти хасми зи болои даст ӯ

زان نیست دست خصم ز بالای دست او

Кӯи зери пой кӯфта дорад сари шағаб

کو زیر پای کوفته دارد سر شغب

эй рӯй бо ҷамоли ту перояи судӯр

ای روی با جمال تو پیرایه صدور

Ваии ақл бо камоли ту сармояи адаб

وی عقل با کمال تو سرمایه ادب

Аз баҳр онкӣ ҳаст ба ҳалами ту нисбаташ

از بهر آنکه هست به حلم تو نسبتش

Шуд қиблаи ҷаҳони ЊАЉАРУЛАСВАД аз араб

شد قبله جهان حجرالاسود از عرب

Бо халқи мстФоӣӣу хасмат чу хасм ӯст

با خلق مصطفائی و خصمت چو خصم اوست

Дар зери бори нор чу ҳмолаҳи алҳтб

در زیر بار نار چو حماله الحطب

Пушти падар ба чун ту писар чу « Н » алиф буд

پشت پدر به چون تو پسر چو«ن» الف بود

Зеро ки пеш ӯ ту чўбоӣии зи пеши об

زیرا که پیش او تو چوبائی ز پیش آب

Ҳабли алмтин ба дасти ҳасуди ту чун диҳанд

حبل المتین به دست حسود تو چون دهند

Кўро ба зери ҳалқи ду ангушти баси қнб

کورا به زیر حلق دو انگشت بس قنب

Ҳар рӯзат аз аҷоиб таърих олимӣаст

هر روزت از عجایب تاریخ عالمیست

Чун слх дар ҷамодӣ ва чун ғарра дар раҷаб

چون سلخ در جمادی و چون غره در رجب

Чун хокӣ аз тавозуъ ва чун бодӣ аз сафо

چون خاکی از تواضع و چون بادی از صفا

Чун обӣ аз латофат ва чун норай аз ғазаб

چون آبی از لطافت و چون ناری از غضب

Каси ҳамсар ту нест ба покӣу меҳтарӣ

کس همسر تو نیست به پاکی و مهتری

Имрӯз чаҳ гуҳи насаб ва чаҳ гуҳи ҳасб

امروز چه گه نسب و چه گه حسب

Фахри падар ба чун ту писар ваон шигифт нест

فخر پدر به چون تو پسر وان شگفت نیست

Дар ба зи баҳр агар чаҳ зи баҳраш буд насаб

در به ز بحر اگر چه ز بحرش بود نسب

Гарна зи баҳр чун ту писар будӣ аз азал

گرنه ز بهر چون تو پسر بودی از ازل

Ҳаввоат бева омадӣу одамати ъзб

حوات بیوه آمدی و آدمت عزب

Бод аз бародарону падари шодмони дилат

باد از برادران و پدر شادمان دلت

Наздикии ту бо караму даврӣ аз крб

نزدیکی تو با کرم و دوری از کرب

эй зарфишони зи ҷӯади қавомӣ нисор кард

ای زرفشان ز جود قوامی نثار کرد

Чун дрмнтзм ба ту брлФзи мунтаҷаб

چون درمنتظم به تو برلفظ منتجب

Банда намӯд кеҳтарӣ акнӯн зи меҳтарӣ

بنده نمود کهتری اکنون ز مهتری

Қул ҳоти шеъри сами Фқли ҳзаҳи зҳб

قل هات شعر ثم فقل هذه ذهب

То офтоб тоб надорад миёни раъс

تا آفتاب تاب ندارد میان رأس

То моҳро Ақила буд уқдаи занб

تا ماه را عقیله بود عقده ذنب

Пари нури боди чеҳраи ту ҳамчуи офтоб

پر نور باد چهره تو همچو آفتاب

Фарқи адуи шикофта чун ма дар ақтрб

فرق عدو شکافته چون مه در اقترب

Ҷонати балои гудозу равонати боли ниёз

جانت بلا گداز و روانت بال نیاز

Амрати балои тънду умрати балои тъб

امرت بلا تعند و عمرت بلا تعب