Снмо бо ту дар ғаму шодӣ

صنما با تو در غم و شادی

Банда будам нҷстми озодӣ

بنده بودم نجستم آزادی

Васли пеши ор ва дод кун бо ман

وصل پیش آر و داد کن با من

Буна аз сари фироқу бедодӣ

بنه از سر فراق و بیدادی

Нармӣ аз ман мхўаҳ ки на мумам

نرمی از من مخوه که نه مومم

Дил макун сахт агар на пӯлодӣ

دل مکن سخت اگر نه پولادی

Чун дар оварадем ба ҷавр аз пой

چون در آوردیم به جور از پای

Ба чаҳ аз дасти ман ба фарёдӣ

به چه از دست من به فریادی

Ту ба роҳати дарӣ ва ман дар ранҷ

تو به راحت دری و من در رنج

Ман бонада дирами ту дар шодӣ

من بانده درم تو در شادی

Варат гӯям чунин макун гўӣӣ

ورت گویم چنین مکن گوئی

Рӯ ки ширини манам ту Фарҳодӣ

رو که شیرین منم تو فرهادی

Ғами ту аз куҷо ва ман зи куҷо

غم تو از کجا و من ز کجا

Ба ман эй ҷон чигуна афтодӣ

به من ای جان چگونه افتادی

Пас ту шогирд кистӣ охир

پس تو شاگرد کیستی آخر

Ки ба дили бурдани андари устодӣ

که به دل بردن اندر استادی

Астад ва дод ту чунин бошад

استد و داد تو چنین باشد

Ки дилами бстдӣ ва ғам додӣ

که دلم بستدی و غم دادی

Дар нишаст ту нест ҳеҷ адаб

در نشست تو نیست هیچ ادب

Бо қавомии магар дар афтодӣ

با قوامی مگر در افتادی