То замини зери гунбади хзрост
تا زمین زیر گنبد خضراست
Беҷаҳонён ҷаҳон наёяд рост
بی جهانیان جهان نیاید راست
Тоз гардиш фалак наёсоед
تاز گردش فلک نیاساید
Бар замин шоҳ додгар бояд
بر زمین شاه داد گر باید
Шоҳи хуршед ҷон физой буд
شاه خورشید جان فزای بود
Бар замини сояи худоӣ буд
بر زمین سایه خدای بود
Бишиканади гардани вазеъу шариф
بشکند گردن وضیع و شریف
Бикунади ҳукм бар қавӣу заъиф
بکند حکم بر قوی و ضعیف
Боз дорад чу гардадаш маълум
باز دارد چو گرددش معلوم
Офати золим аз сари мазлӯм
آفت ظالم از سر مظلوم
Шуғли давлат чу шер пистонаст
شغل دولت چو شیر پستانست
Олами атфол ва доя султонаст
عالم اطفال و دایه سلطانست
Дрнгр то чаҳ ояд аз тақсир
درنگر تا چه آید از تقصیر
Кори бртФл чун наёбади шер
کار برطفل چون نیابد شیر
Шод бош эй қавомии ҳунарӣ
شاد باش ای قوامی هنری
Коҳили райро сноӣии дгарӣ
کاهل ری را سنائی دگری
Офарини гӯии шоҳи аъзам ро
آفرین گوی شاه اعظم را
Баъд аз он хусрави муаззам ро
بعد از آن خسرو معظم را
Он вале аҳди ду шаҳи масъӯд
آن ولی عهد دو شه مسعود
Шоҳи одили мғиси дайни Маҳмӯд
شاه عادل مغیث دین محمود
эй бузургони давлату миллат
ای بزرگان دولت و ملت
Дайну малик аз шумост бо савлат
دین و ملک از شماست با صولت
Ҳамаи мнқоди шоҳи малики орой
همه منقاد شاه ملک آرای
Ҳамаи Фрмонбри китоби худоӣ
همه فرمانبر کتاب خدای
Аз шумо боди тоза дар ду ҷаҳон
از شما باد تازه در دو جهان
Дайни яздону давлати султон
دین یزدان و دولت سلطان
Маликрогар мусӣбатӣ афтод
ملک را گر مصیبتی افتاد
Ҳеҷ ғам бар дили ду шаҳи мрсод
هیچ غم بر دل دو شه مرساد
Аз сарои пардаҳои султонӣ
از سراپردههای سلطانی
Ҳуре шуд ба боғи яздоне
حوریی شد به باغ یزدانی
Халқро дил чаро дижам гаштаст . . . !
خلق را دل چرا دژم گشتست . . .!
Чун гулӣ аз ду боғ гум гаштаст
چون گلی از دو باغ گم گشتست
Об дар дидаи ҷаҳон хӯн шуд
آب در دیده جهان خون شد
Як чароғ аз ду хона берун шуд
یک چراغ از دو خانه بیرون شد
Боди марги асбро бар афкандаст
باد مرگ اسب را بر افکندست
Як дарахт аз ду марз баркандаст
یک درخت از دو مرز برکندست
Чун аҷалро дарозтар шуд даст
چون اجل را درازتر شد دست
Ақдӣ аз гардани ду малик гусаст
عقدی از گردن دو ملک گسست
Шукри ҳақи кӯҳи малик бар пойаст
شکر حق کوه ملک بر پایست
Гар садаф шуд ду баҳр бар ҷойаст
گر صدف شد دو بحر بر جایست
Гар зи маъдани яке гуҳари бигусаст
گر ز معدن یکی گهر بگسست
Дар ду кишвари ду кон гавҳар ҳаст
در دو کشور دو کان گوهر هست
Хушк шуд чашмае ба ҳомӯн дар
خشک شد چشمه ای به هامون در
Тира шуд кавкабӣ ба гардун бар
تیره شد کوکبی به گردون بر
Манди мари чархи ҷоҳро ҷовид
مند مر چرخ جاه را جاوید
Ҳар ду султон чу моҳ ва чун хуршед
هر دو سلطان چو ماه و چون خورشید
Кӣ шавад бе яке ситораи табоҳ
کی شود بی یکی ستاره تباه
Он фалак ки офтоб дораду моҳ
آن فلک که آفتاب دارد و ماه
Бод дар зери тахти эшон бод
باد در زیر تخت ایشان باد
Гирд бар тоҷ ҳар ду мншинод
گرد بر تاج هر دو منشیناد
Бод дар кохи лаҳви манзилашон
باد در کاخ لهو منزلشان
Ҳеҷ анда мабод бар дилашон
هیچ انده مباد بر دلشان