эй меҳри ту дар миёни ҷонам

ای مهر تو در میان جانم

Вае номи ту бар сари забонам

و ای نام تو بر سر زبانم

Ту хуб чу боғи арғавонӣ

تو خوب چو باغ ارغوانی

Ман зишт чу кишти заъфаронам

من زشت چو کشت زعفرانم

Аз бурдани ному зулфу холат

از بردن نام و زلف و خالت

Чун нофа машк шуд даҳонам

چون نافه مشک شد دهانم

Шабҳо зи ғамати ҳамеи нхсбм

شبها ز غمت همی نخسبم

Зинаст ки зарду нотавонам

زین است که زرد و ناتوانم

Ҳиндӯи ним ар туро чаро пас

هندو نیم ار تو را چرا پس

Бар боми ғами ту посбонам

بر بام غم تو پاسبانم

Гар номи ту бар серум набӯдӣ

گر نام تو بر سرم نبودی

Каси бознёФтии нишонам

کس بازنیافتی نشانم

Гуфтӣ ки кунӣ ту дар серуми ҷон

گفتی که کنی تو در سرم جان

Ҳқо ки дар орзӯии онам

حقا که در آرزوی آنم

Худро аҷамӣ чаҳсозӣ эй тарк

خود را عجمی چه سازی ای ترک

Ҳргаҳи зи ту бӯсае ситонам

هرگه ز تو بوسه ای ستانم

Гӯям ки биор он лаби ширин

گویم که بیار آن لب شیرین

Гўӣии ту ки порсӣ надонам

گوئی تو که پارسی ندانم

Бо гуруснагон ба хон васлат

با گرسنگان به خوان وصلت

Гар ҳеҷ карӣ кунад бихонам

گر هیچ کری کند بخوانم

Он рафт ки бо қавом будам

آن رفت که با قوام بودم

Имрӯз қавомем на онам

امروز قوامیم نه آنم