Он хати дамида бар биногваш

آن خط دمیده بر بناگوش

Моҳаст зи шаб шудаи зираи пӯш

ماه است ز شب شده زره پوش

Дарди дили ошиқон бе сабр

درد دل عاشقان بی صبر

Ранҷи тан бе дилони мадҳуш

رنج تن بی دلان مدهوش

эй рӯз ба рӯзи фитнаи боту

ای روز به روز فتنه باتو

Дар роҳи ниҳодаи дӯш бо дӯш

در راه نهاده دوش با دوش

Аз шарми ту чуннигор девор

از شرم تو چون نگار دیوار

Хубони ҳама сокитанду хомӯш

خوبان همه ساکت اند و خاموش

Аз халқ макун дареғи бӯса

از خلق مکن دریغ بوسه

Акнӯн ки ҳаме харанд бифурӯш

اکنون که همی خرند بفروش

Гуфтанд ки бӯсае ба ҷо нест

گفتند که بوسه ای به جا نیست

эй дӯст накӯ бибин ва ба кӯш

ای دوست نکو ببین و به کوش

Гуфтӣ ки имрӯзи гӯш май дор

گفتی که امروز گوش می دار

Гар ваъда хилоф кардаам дӯш

گر وعده خلاف کرده ام دوش

Бовари мкноди ошиқат ро

باور مکناد عاشقت را

Кин « ҳ » мискин ҳаст даст бар гӯш

کاین «ه» مسکین هست دست بر گوش

Ёд ту хӯрд қавомӣ ар чанд

یاد تو خورد قوامی ار چند

Як бора ш кардае фаромӯш

یک باره ش کرده ای فراموش