эй оз ва ноз карда туро сғбаҳи ҷаҳон

ای آز و ناز کرده تو را سغبه جهان

Озату бол тан шуду нозати ҳалоки ҷон

آزت و بال تن شد و نازت هلاک جان

Зини корвонсарои буруни шӯ ки баста нест

زین کاروانسرای برون شو که بسته نیست

Дарвозҳои маҳшар аз анбӯҳи корвон

دروازهای محشر از انبوه کاروان

То чанд лофи лашгари султону салтанат

تا چند لاف لشگر سلطان و سلطنت

Ғарра шуда ба ҷяши қрохону хайли хон

غره شده به جیش قراخان و خیل خان

эй баси таноби умри мулӯкон ки бргсст

ای بس طناب عمر ملوکان که برگسست

Ин хаймаи кабӯди барин дашти бостон

این خیمه کبود برین دشت باستان

Аз марг рехтанд ҷавонон чун дарахт

از مرگ ریختند جوانان چون درخت

Чун баргҳо зи шохи дарахтон ба меҳргон

چون برگها ز شاخ درختان به مهرگان

Бо кори зишту бори гуноҳии пас эй аҷаб

با کار زشت و بار گناهی پس ای عجب

Муздур дев бошӣу ҳмоли ройгон

مزدور دیو باشی و حمال رایگان

Кандар камӣн ҳашар бибинӣ кмндўор

کاندر کمین حشر ببینی کمندوار

Хашми худои ҳалқаи ҳалқи хдоигон

خشم خدای حلقه حلق خدایگان

Ту подшоҳи шаҳватӣу посбони мол

تو پادشاه شهوتی و پاسبان مال

Молӣ ба зулми бстдаҳи баҳамоне аз фалон

مالی به ظلم بستده بهمانی از فلان

Фардои зи растхезгар оӣии сиёҳ рӯй

فردا ز رستخیز گر آئی سیاه روی

Шояд ; ки кам сипед буд рӯй посбон

شاید؛که کم سپید بود روی پاسبان

Деҳқони дашти хирмани гандуми тўӣӣ валек

دهقان دشت خرمن گندم توئی ولیک

Чун ки шӯйгар аўФтдти ним ҷӯи зиён

چون که شوی گر اوفتدت نیم جو زیان

Аз сидқи дили з дида наборӣ яке сршг

از صدق دل ز دیده نباری یکی سرشگ

Гоҳи риёи зи як мижасозӣ ту новдон

گاه ریا ز یک مژه سازی تو ناودان

Бар гиряи ту ханда ҳаме ояд эй шигифт

بر گریه تو خنده همی آید ای شگفت

Кон нест оби дида ту ҳаст доми нон

کان نیست آب دیده تو هست دام نان

Лекини дилам хушаст ки ин зарқу макру фан

لیکن دلم خوش است که این زرق و مکر و فن

На бо касе кунӣ ки надонад ҳамеи ниҳон

نه با کسی کنی که نداند همی نهان

Бо тилсони риёи мада ва тарснок бош

با طیلسان ریا مده و ترسناک باش

Зон қозии қиёмат ва он ҳабси ҷовдон

زان قاضی قیامت و آن حبس جاودان

Бетилсон ба пояи рисӣ дар сахо аз онк

بی طیلسان به پایه رسی در سخا از آنک

Ҳоҷат набӯд ҳотами тайро ба тилсон

حاجت نبود حاتم طی را به طیلسان

Некони ҳӯшёр ба боло расида анд

نیکان هوشیار به بالا رسیده اند

Мо масту пасти мондаи дарин тираи дудмон

ما مست و پست مانده درین تیره دودمان

Бар боми он сарои крои соз рафтан аст

بر بام آن سرای کرا ساز رفتن است

Бе пои мондаи мардум ва бе пояи нардбон

بی پای مانده مردم و بی پایه نردبان

Сухра кунад ба мардуми дарвеш бе мурод

سخره کند به مردم درویش بی مراد

Чун хоҷа ҳаст муҳташами ойину Комрон

چون خواجه هست محتشم آئین و کامران

Фиръавни шӯри бахти кадомин сегӣ буд

فرعون شور بخت کدامین سگی بود

Бо он рама ки Мӯсои умрон буд шубон

با آن رمه که موسی عمران بود شبان

Алвон неъмат аст бихон ту бар валек

الوان نعمت است بخوان تو بر ولیک

Зу мустаҳаққи ғамин дилу ғаммози шодмон

زو مستحق غمین دل و غماز شادمان

Аз ршги себу олуу ангури ту ятем

از رشگ سیب و آلو و انگور تو یتیم

Бо чеҳра чу обӣу ашкӣ чу нордон

با چهره چو آبی و اشکی چو ناردان

Вонро ки нону коса кам аз дайгарӣ буд

وآن را که نان و کاسه کم از دیگری بود

Савгандҳо хӯрам ки нахонд касе бихон

سوگندها خورم که نخواند کسی بخوان

Заргар ба мустаҳаққи диҳӣу нон ба мустаманд

زرگر به مستحق دهی و نان به مستمند

Инро дар остин наҳй онро бар остон

این را در آستین نهی آن را بر آستان

Доим кунӣ зиёрат уммол тундараст

دایم کنی زیارت عمال تندرست

Норафта дар иёдати зӯҳҳоди нотавон

نارفته در عیادت زهاد ناتوان

Бо ёри длстони зи тараб рӯй карда Эй

با یار دلستان ز طرب روی کرده ای

Вондри қафои ту малики аламути ҷони ситон

واندر قفای تو ملک الموت جان ستان

Ин рости қомати ту чу тирӣаст аз яқин

این راست قامت تو چو تیری است از یقین

Вони кажи дили ту ҳамчу камонеаст бе гумон

وآن کژ دل تو همچو کمانی است بی گمان

Боқади рост нодарра омад дили кажат

باقد راست نادره آمد دل کژت

Зеро ки кас надид ба тири андаруни камон

زیرا که کس ندید به تیر اندرون کمان

Чун мардумӣ бамурд ту дебо мапуаш аз онк

چون مردمی بمرد تو دیبا مپوش از آنک

Дар таъзияти пилос ба ояд зи парниён

در تعزیت پلاس به آید ز پرنیان

Имрӯзи амири вақт ба ҳоҷиб диҳад паём

امروز امیر وقت به حاجب دهد پیام

Ки инро барон зи дарга ва онро ба хона хон

که این را بران ز درگه و آن را به خانه خوان

Фардо ба Ҷабраили зи ҳазрати Нидо буд

فردا به جبرئیل ز حضرت ندا بود

Кини рондаро бихон ва он хондаро барон

کین رانده را بخوان و آن خوانده را بران

Омад хазони перӣу мӯят чу барф кард

آمد خزان پیری و مویت چو برف کرد

Бар ранги арғавон ту густард заъфарон

بر رنگ ارغوان تو گسترد زعفران

Мӯии сиёҳи ту з чаҳ маънии сифеди гашт

موی سیاه تو ز چه معنی سفید گشت

Зоғат чаро бирафт чу барф омад аз хазон

زاغت چرا برفت چو برف آمد از خزان

эй бар хилофи одаи ҳамаи кор ту сазад

ای بر خلاف عاده همه کار تو سزد

Гар зери кон даҳр зананд аз ту достон

گر زیر کان دهر زنند از تو داستان

Кони киштии шикаста ба дарё аз наҳанг

کان کشتی شکسته به دریا از نهنگ

Бодаши гусастаи лангару даридаи бодбон

بادش گسسته لنگر و دریده بادبان

Таклифи сахт бар ту ҳам аз даст туаст аз онк

تکلیف سخت بر تو هم از دست تو است از آنک

Чун асби саркашади бҳлндши фурӯи Аннан

چون اسب سرکشد بهلندش فرو عنان

Аз ояту иди муфассири бткаҳ

از آیت و عید مفسر بتکه

Аз дӯзахат ба лафз тҳдд кунад баён

از دوزخت به لفظ تهدد کند بیان

Аз дӯзахат чаҳ боки кат аз марг бок нест

از دوزخت چه باک کت از مرگ باک نیست

Чун тарсӣ аз хабар ки наме тарсӣ аз аён

چون ترسی از خبر که نمی ترسی از عیان

Зозу ниёзи волау мадҳуши монда Эй

زاز و نیاز واله و مدهوش مانده ای

Кўӣит кардаанд ба перонаи сари ҷавон

کوئیت کرده اند به پیرانه سر جوان

Дар ?дане ар чу шоҳини инсофи даҳ шӯй

در دنیی ار چو شاهین انصاف ده شوی

Андари қиёмаи каффа тоъат кунӣ гарон

اندر قیامه کفه طاعت کنی گران

Ту дар ҷаҳон ба ҳирси чунон сахт гашта Эй

تو در جهان به حرص چنان سخت گشته ای

Гар роҳ ёфтӣ з ту бигурехтӣ ҷаҳон

گر راه یافتی ز تو بگریختی جهان

Феъли бади ту нек нагардад ба мавъизат

فعل بد تو نیک نگردد به موعظت

Фарзанди зишт хуб нагардад ба доягон

فرزند زشت خوب نگردد به دایگان

Гарчи гуноҳкории з эзад мабар умед

گرچه گناهکاری ز ایزد مبر امید

Кӯ медиҳад ба аҳли чунин ва чунон ҷинон

کو می دهد به اهل چنین و چنان جنان

Ҷаббор бениёз ки бар бандагон ба лутф

جبار بی نیاز که بر بندگان به لطف

Чун модараст мушфиқ ва чун дояи меҳрбон

چون مادر است مشفق و چون دایه مهربان

Айбат басӣаст лек набояд китар буд

عیبت بسی است لیک نباید که تر بود

Бе шукри кирдигори забони ту дар даҳон

بی شکر کردگار زبان تو در دهان

То онгаҳе ки ҷомаи ҷон аз ту баркашад

تا آنگهی که جامه جان از تو برکشد

Дар ҷайби айби машк наад фазли ғайби дон

در جیب عیب مشک نهد فضل غیب دان

То бошӣ эй қавомии ҷузи ростии мўрз

تا باشی ای قوامی جز راستی مورز

Ки ин ростии наҷот ту бошад ба расатон

که این راستی نجات تو باشد به راستان

Чизе магӯ ки ҳаст ғаромат барон сухан

چیزی مگو که هست غرامت بران سخن

Конӣ макун ки нест ҷавоҳир дар он макон

کانی مکن که نیست جواهر در آن مکان

Тавҳиду зуҳди гӯй ки то дар ҷаҳон буд

توحید و زهد گوی که تا در جهان بود

Осори фазлу давлати шеъри ту солиён

آثار فضل و دولت شعر تو سالیان

Зуҳди ор то чу нор маъонӣ кунӣ баланд

زهد آر تا چو نار معانی کنی بلند

Ҳақи гӯй то чу об иборат кунӣ равон

حق گوی تا چو آب عبارت کنی روان

Он ҷавҳарии тўӣӣ ки ба бозор дар ту рост

آن جوهری توئی که به بازار در تو راست

Аз ахтарони ҷавоҳири вази осмони дукон

از اختران جواهر وز آسمان دکان

Чун дўдўори хотират аз дил басар шавад

چون دودوار خاطرت از دل بسر شود

Оташи мисол шуъла занад шеър дар замон

آتش مثال شعله زند شعر در زمان

Симин эй субҳ чу зад бол бар пурд

سیمین همای صبح چو زد بال بر پرد

Хуршед чун кабӯтари заррини зи ошён

خورشید چون کبوتر زرین ز آشیان

Покизаи гӯии зуҳд ки ҷаббор ноқид аст

پاکیزه گوی زهد که جبار ناقد است

Бар Ҷабраил хонд ҳаме боядат қуръон

بر جبرئیل خواند همی بایدت قرآن