Бидон ки ҳарчӣ ҳақи таъолӣ бёФридаҳаст аз ҷамодот , ҳама покаст , магари шаробӣ ки мастии орад , ки андак ва бисёр вай палидаст ва ҳарчӣ ҷонвараст ҳама покаст алои сагу хӯк ва ҳар ҷонварӣ ки бимирад палидаст магари чаҳор , одамӣу моҳӣу малах ва ҳарчӣ дар тани ваии хӯн равон нест , чун магасу занбӯру каждуму карам ки дар таом уфтад ва ҳарчӣ дар ботини ҷонварони мустаҳил ва гардӣда шавад ҳама палидаст магари ончии асл ҷонваронаст чун манӣу хояи мурғу карами абрешим ва ҳарчӣ гардӣда набошад чун ғарқу ашки пок буд ва ҳарчӣ палидаст бо он намоз нишоед кард , магари панҷ навъ ки аз он афв кардаанд ба сабаби душвории яке асари астнҷо ки пас аз он се санг ба кор доштӣ бимонад ба шарти он ки аз ҷойгоҳи хеши фаротар нашуда бошад , дувуми гули шоҳи роҳ агарчӣ дар ваии наҷосат ба яқин мебинад , лекини он миқдор ки хештан аз он нигоҳ натавон дошт мъФў буд , магар касе ки биафтад пасторӣ ҷомаи вай табоҳ кунад ки он нодир бошад ва мъФў набӯд сеюм наҷосат ки бар музей шавад , он қадар ки аз он ҳазар натавон кард мъФў буд чун бо музей намоз кунад , онгоҳ ки музей дар замини молади чаҳоруми хӯни кейки андак ва бисёр он аз ҷомаи туу ҷомаи дайгарии мъФў буд , агарчӣ бо он арақ карда бошад панҷуми хуноб ки аз бсрот берун ояд ки пӯсти одамӣ аз он холӣ набошад ва ҳамчунин рутӯбатии равшан ки аз бсроти ҷрб берун ояд , магари он ки бузург бошад ва аз ваии римӣ берун ояд , он ҳамчун думал бошаду нодир буд ва шустан он воҷиб буд агар асарии пас аз шустан бимонад , умедворем ки мъФў буд аммо агар касе раг зада бошад ё ҷароҳатӣ расида бошад бибояд шасти хӯни онро , пас агар асарӣ бимонаду хатар буд дар шустан , намози қазо бояд кард ки ин узрӣ нодир бошад .

بدان که هرچه حق تعالی بیافریده است از جمادات، همه پاک است، مگر شرابی که مستی آرد، که اندک و بسیار وی پلید است و هرچه جانور است همه پاک است الا سگ و خوک و هر جانوری که بمیرد پلید است مگر چهار، آدمی و ماهی و ملخ و هرچه در تن وی خون روان نیست، چون مگس و زنبور و کژدم و کرم که در طعام افتد و هرچه در باطن جانوران مستحیل و گردیده شود همه پلید است مگر آنچه اصل جانوران است چون منی و خایه مرغ و کرم ابریشم و هرچه گردیده نباشد چون غرق و اشک پاک بود و هرچه پلید است با آن نماز نشاید کرد، مگر پنج نوع که از آن عفو کرده اند به سبب دشواری یکی اثر استنجا که پس از آن سه سنگ به کار داشتی بماند به شرط آن که از جایگاه خویش فراتر نشده باشد، دوم گل شاه راه اگرچه در وی نجاست به یقین می بیند، لیکن آن مقدار که خویشتن از آن نگاه نتوان داشت معفو بود، مگر کسی که بیفتد پاستوری جامه وی تباه کند که آن نادر باشد و معفو نبود سوم نجاست که بر موزه شود، آن قدر که از آن حذر نتوان کرد معفو بود چون با موزه نماز کند، آنگاه که موزه در زمین مالد چهارم خون کیک اندک و بسیار آن از جامه تو و جامه دیگری معفو بود، اگرچه با آن عرق کرده باشد پنجم خوناب که از بثرات بیرون آید که پوست آدمی از آن خالی نباشد و همچنین رطوبتی روشن که از بثرات جرب بیرون آید، مگر آن که بزرگ باشد و از وی ریمی بیرون آید، آن همچون دمل باشد و نادر بود و شستن آن واجب بود اگر اثری پس از شستن بماند، امیدواریم که معفو بود اما اگر کسی رگ زده باشد یا جراحتی رسیده باشد بباید شست خون آن را، پس اگر اثری بماند و خطر بود در شستن، نماز قضا باید کرد که این عذری نادر باشد.