Бояд ки се кулӯх ё се санг рост карда бошад пеш аз қазои ҳоҷат , чун фориғ шавад ба даст чап бигирад ва бар ҷое наад ки палид набошад , онгоҳ меронад то ба мавзеи наҷосат ва онҷо мегирданд ва наҷосат мерибоед чунон ки фаротари набарди наҷосатро , ин чунин се санг ба кор дорад ва агар пок нашавад ду дигар ба кор дорад то тоқ буд онгоҳи сангии бузургтар ба даст рост бигираду қзиб ба даст чап бигирад ва бар он санг фароз оварад се бор ё ба деворӣ фароз оварад ба се ҷойу даст чап ҷанбанд на дасти рост ;у агрбдин қаноат кунад кифоят кунад , лекини аўлитри он буд ки ҷамъ кунад миёни обу санг ва чун об ба кор хоҳад дошт аз ин ҷой бархезаду ҷой дигар шавад ки об бар ваии нбшнҷд ва ба дасти рости об май резад ва ба дасти чап май молад ба кафи даст , чунон ки бидонад ки ҳеҷ асар намонад чун донист ки об бисёр наризад ва неру накунад то об ба ботин расад , валикин ба вақти астнҷои хештани сусти фурӯгузорад ва ҳарчӣ бад-ӣни миқдори об ба вай нарасад он аз ботинасту онрои ҳукм наҷосат нест то васвасаро ба худ роҳи надиҳад ва ҳамчунин дар астброи се бори даст ба зери қзиб фурӯ оварад ва се бор биафшонад ва се гом фаро равад ва се бор тнҳнҳ кунаду басяш аз ин хештанро ранҷа надорад ки васвос ба вай роҳ ёбад агар ин карда бошад ва ҳар замон май пиндорад ки аз астнҷотарӣ падед омад , об бар азори пои резад то гуяд аз онасту расӯл ( с ) бад-ӣн фармӯдааст барои васвосро .

باید که سه کلوخ یا سه سنگ راست کرده باشد پیش از قضای حاجت، چون فارغ شود به دست چپ بگیرد و بر جایی نهد که پلید نباشد، آنگاه می راند تا به موضع نجاست و آنجا می گرداند و نجاست می رباید چنان که فراتر نبرد نجاست را، این چنین سه سنگ به کار دارد و اگر پاک نشود دو دیگر به کار دارد تا طاق بود آنگاه سنگی بزرگتر به دست راست بگیرد و قضیب به دست چپ بگیرد و بر آن سنگ فراز آورد سه بار یا به دیواری فراز آورد به سه جای و دست چپ جنباند نه دست راست؛ و اگربدین قناعت کند کفایت کند، لیکن اولیتر آن بود که جمع کند میان آب و سنگ و چون آب به کار خواهد داشت از این جای برخیزد و جای دیگر شود که آب بر وی نبشنجد و به دست راست آب می ریزد و به دست چپ می مالد به کف دست، چنان که بداند که هیچ اثر نماند چون دانست که آب بسیار نریزد و نیرو نکند تا آب به باطن رسد، ولیکن به وقت استنجا خویشتن سست فروگذارد و هرچه بدین مقدار آب به وی نرسد آن از باطن است و آنرا حکم نجاست نیست تا وسوسه را به خود راه ندهد و همچنین در استبرا سه بار دست به زیر قضیب فرو آورد و سه بار بیفشاند و سه گام فرا رود و سه بار تنحنح کند و بسیش از این خویشتن را رنجه ندارد که وسواس به وی راه یابد اگر این کرده باشد و هر زمان می پندارد که از استنجا تری پدید آمد، آب بر ازار پای ریزد تا گوید از آن است و رسول (ص) بدین فرموده است برای وسواس را.

Ва чун аз астнҷо фориғ шавад , даст ба девори дрмолд ё бар замин , онгоҳ бишӯяд то ҳеҷ ба вай намонад ва бигӯед дар вақти астнҷо , « аллоҳами тҳри қалбии ман алнФоқ - ҳсни фараҷии ман алФўоҳш » .

و چون از استنجا فارغ شود، دست به دیوار درمالد یا بر زمین، آنگاه بشوید تا هیچ به وی نماند و بگوید در وقت استنجا، « اللهم طهر قلبی من النفاق- حصن فرجی من الفواحش ».