Ва он ду навъаст : навъи аввали шўхҳост , чун шӯх ки дар миёни мӯии сар ва маҳосин бошад ва ин ба шонау обу гулу гармобаи азолт тавон карду ҳаргиз дар сафару ҳзри шона аз расӯл ( с ) ҷудо набӯдӣу поки доштани худро аз он шӯхҳо суннатасту дигари он ки дар гӯшаи чашм гирд ояд , дар вақти вузӯ ба ангушти пок бояд кардану дигари он ки дар гӯшаст , чун аз гармобаи броиии онро таъаҳҳуд бояд кардану дигари ончӣ дар бинӣ бошад ва бар дандон бошад аз зардӣ ва ин ба мисвоку мзмзаҳу истиншоқи бишавади вдигри ончӣ бар банди ангуштон гирд ояд ва бар пушти пойу пошнау ончӣ дар сари нохун буду ончӣ бар ҳама тан бошад , азолти ин ҳама суннатаст .

و آن دو نوع است: نوع اول شوخهاست، چون شوخ که در میان موی سر و محاسن باشد و این به شانه و آب و گل و گرمابه ازالت توان کرد و هرگز در سفر و حضر شانه از رسول (ص) جدا نبودی و پاک داشتن خود را از آن شوخها سنت است و دیگر آن که در گوشه چشم گرد آید، در وقت وضو به انگشت پاک باید کردن و دیگر آن که در گوش است، چون از گرمابه برآیی آن را تعهد باید کردن و دیگر آنچه در بینی باشد و بر دندان باشد از زردی و این به مسواک و مضمضه و استنشاق بشود ودیگر آنچه بر بند انگشتان گرد آید و بر پشت پای و پاشنه و آنچه در سر ناخن بود و آنچه بر همه تن باشد، ازالت این همه سنت است.

Ва бидон ки бар ҷое ки шӯх бошад таҳорат ботил нашавад ва он обро аз пӯст монеъ набошад магар ки бисёр шавад дар зери нохун бар хилофи одат , онгоҳ бошад ки монеъ буду покии ин шӯхҳо бо оби гармоба суннатаст .

و بدان که بر جایی که شوخ باشد طهارت باطل نشود و آن آب را از پوست مانع نباشد مگر که بسیار شود در زیر ناخن بر خلاف عادت، آنگاه باشد که مانع بود و پاکی این شوخها با آب گرمابه سنت است.