Ҳар ки дар гармоба шавад , бар ваии чаҳор чиз воҷибаст ва даҳ суннат :

هر که در گرمابه شود، بر وی چهار چیز واجب است و ده سنت:

Ду воҷиб дар урати вай ки аз ноф то зону аз чашмҳо нигоҳ дорад ва аз дасти ходим низ нигоҳ дорад ки бсўдни он аз дидан фаротараст ва ду дар урати дигарон ки чашми хеш нигоҳ дорад ва агар касе урат бараҳна кунад бар вай ҳасбат кунад чун бимӣ набошад , чаҳ агар накунад осӣ гардаду ҳарки ин накунад осӣ аз гармоба берун ояд ва аз ин умр ҳикоят кардаанд ки дар гармоба нишаста буд рӯзӣ , рӯй дар девору чизе ба чашми бози баста ва бар занони ҳамин воҷиб буд ва наҳй омадааст занонро ба гармобаи гузоштани Аслан , ало ба узрии зоҳир .

دو واجب در عورت وی که از ناف تا زانو از چشمها نگاه دارد و از دست خادم نیز نگاه دارد که بسودن آن از دیدن فراتر است و دو در عورت دیگران که چشم خویش نگاه دارد و اگر کسی عورت برهنه کند بر وی حسبت کند چون بیمی نباشد، چه اگر نکند عاصی گردد و هرکه این نکند عاصی از گرمابه بیرون آید و از این عمر حکایت کرده اند که در گرمابه نشسته بود روزی، روی در دیوار و چیزی به چشم باز بسته و بر زنان همین واجب بود و نهی آمده است زنان را به گرمابه گذاشتن اصلا، الا به عذری ظاهر.

Ва аммо суннатҳо ки ният кунад ки суннати покӣ ба ҷои орад то ба вақти намоз ороста бошад , на барои чашми халқроу сими гармобаи бон аз нахуст бидиҳад то ӯро дили хуш буд ба оби рехтани вайу бидонад ки чаҳ ба вай медиҳад пас пои чап дар пеш наад ки дар шавад ва бигӯед , « бисмии аллоҳи арраҳмони алҳими аъўзи биллоҳи ман алрҷси алнҷси алхбиси алмхбси ман алшитони алрҷим » , чаҳ гармобаи ҷой шайтонаст , пас ҷаҳд кунад ки гармоба холӣ кунанд барои вай ё вақте шавад ки холӣ тар бошад пас зуд дар хона гарм шавад то бештар арақ кунад ва чун дар шавад даст бишӯяд дар вақту об бисёр наризад , чандон резад ки агар гармоба бон бибинад кроҳитш наёяд ва чун дар шавад салом накунад ва агар дасти фарогирад бокӣ набӯд ва агар касе салом кунад ҷавоб диҳад ки , « ъоФоки аллоҳ »у сухан бисёр нагӯяд ва агрқрон хонд овоз барнадорад ва агар шайтон астъозт кунад ба овози раво буду вақти намози шому фурӯ шудани офтобу миёни намози шому намоз хуфтан ба гармоба наравад ки ин вақти интишор шайтон бошад ва чун дар хона гарм шавад аз оташи дӯзах ёд кунад ва як соъат зиёдтар биншинад то бидонад ки дар зиндони дӯзах чун хоҳад буд , балки оқили он буд ки дар ҳарчӣ нигоҳ кунад аз охират ёд кунад то агар торикӣ бинад аз зулмати гӯр ёд оварад , ва агар Марӣ бинад аз морҳои дӯзах ёд кунад ва агар сӯратӣ зишт бинад аз мункиру накиру забонӣа ва агар овозӣ ҳавлнок шунид аз нафха ёд оварад , ва агар рад ва қабӯлӣ бинад аз раду қабули рӯзи қиёмат ёд кунад , суннатҳои шаръӣ инаст .

و اما سنتها که نیت کند که سنت پاکی به جای آرد تا به وقت نماز آراسته باشد، نه برای چشم خلق را و سیم گرمابه بان از نخست بدهد تا او را دل خوش بود به آب ریختن وی و بداند که چه به وی می دهد پس پای چپ در پیش نهد که در شود و بگوید، «بسم الله الرحمن الحیم اعوذ بالله من الرجس النجس الخبیث المخبث من الشیطان الرجیم»، چه گرمابه جای شیطان است، پس جهد کند که گرمابه خالی کنند برای وی یا وقتی شود که خالی تر باشد پس زود در خانه گرم شود تا بیشتر عرق کند و چون در شود دست بشوید در وقت و آب بسیار نریزد، چندان ریزد که اگر گرمابه بان ببیند کراهیتش نیاید و چون در شود سلام نکند و اگر دست فراگیرد باکی نبود و اگر کسی سلام کند جواب دهد که، «عافاک الله» و سخن بسیار نگوید و اگرقرآن خواند آواز برندارد و اگر شیطان استعاذت کند به آواز روا بود و وقت نماز شام و فرو شدن آفتاب و میان نماز شام و نماز خفتن به گرمابه نرود که این وقت انتشار شیطان باشد و چون در خانه گرم شود از آتش دوزخ یاد کند و یک ساعت زیادتر بنشیند تا بداند که در زندان دوزخ چون خواهد بود، بلکه عاقل آن بود که در هرچه نگاه کند از آخرت یاد کند تا اگر تاریکی بیند از ظلمت گور یاد آورد، و اگر ماری بیند از مارهای دوزخ یاد کند و اگر صورتی زشت بیند از منکر و نکیر و زبانیه و اگر آوازی هولناک شنید از نفخه یاد آورد، و اگر رد و قبولی بیند از رد و قبول روز قیامت یاد کند، سنتهای شرعی این است.

Аммо аз ҷиҳат тиб гуфтаанд , ҳар моҳии як бори оҳак ба кори доштани сӯдманд буд ва чун берун ояд оби сард бар пои резад аз нақарс эмин шаваду дард сар нахезаду оби сард бар сар наризад ва чун аз гармоба берун ояд ба тобистону бхсбд , ба ҷои шарбатӣ кор кунад .

اما از جهت طب گفته اند، هر ماهی یک بار آهک به کار داشتن سودمند بود و چون بیرون آید آب سرد بر پای ریزد از نقرس ایمن شود و درد سر نخیزد و آب سرد بر سر نریزد و چون از گرمابه بیرون آید به تابستان و بخسبد، به جای شربتی کار کند.