Бидон ки чанд кроҳитаст дар намоз ,

بدان که چند کراهیت است در نماز،

Яке дар намоз омадан ба вақти гуруснагӣу тишнагӣу хашму тақозои бўлу қазои ҳоҷат ва ҳар длмшғўлӣ ки аз хушўъ боз дорад ва ду пой ба ҳам боз ниҳодани чуст ва як пой аз ҷой баргирафтан ва бар сари пои нишастан дар суҷуд ва бар срўни нишастан ва ду зону бо сина овардану даст дар зери ҷомаи доштан ва ба вақти суҷуди ҷома аз пеш ва пас гирифтану миён бастани зери ҷомау даст фурӯгузоштан ва аз ҳар сӯ нигаристану ангушти трқонидн ва андомҳо хоридну осокшидн ва бо мӯии маҳосини бозӣ кардану санги резаи рост кардан барои суҷуду нафх дар замин ба вақти суҷуду ангуштон дар ҳам гузоштану пушт ба ҷое боз ниҳодан ва дар ҷумлаи ҷисму дстўи ҷумлаи аъзо бояд ки ба адаб бошад ва ба саф намоз бошад , то намоз тамом бошаду зоди охиратро шояд .

یکی در نماز آمدن به وقت گرسنگی و تشنگی و خشم و تقاضای بول و قضای حاجت و هر دلمشغولی که از خشوع باز دارد و دو پای به هم باز نهادن چست و یک پای از جای برگرفتن و بر سر پای نشستن در سجود و بر سرون نشستن و دو زانو با سینه آوردن و دست در زیر جامه داشتن و به وقت سجود جامه از پیش و پس گرفتن و میان بستن زیر جامه و دست فروگذاشتن و از هر سو نگریستن و انگشت طرقانیدن و اندامها خاریدن و آساکشیدن و با موی محاسن بازی کردن و سنگ ریزه راست کردن برای سجود و نفخ در زمین به وقت سجود و انگشتان در هم گذاشتن و پشت به جایی باز نهادن و در جمله جسم و دستو جمله اعضا باید که به ادب باشد و به صف نماز باشد، تا نماز تمام باشد و زاد آخرت را شاید.

Аммо фариза аз ҷумлаи ончии гуфтеми дувоздаҳ чиз беш нест : нияту такбири аввалу қиёму хондану рукӯъу ором гирифтан дар вайу эътидол аз рукӯъу суҷуду ором гирифтан дар вайу эътидол аз ваии бншстну ташаҳҳуди бозпасину салавот бар расӯл ( с )у нишастан дар вайу салом чун ин миқдори бикунади намози дуруст буд бидон маънӣ ки шамшер аз вай биафтад , аммо пазируфтан он дар хатар буд ва ин ҳамчунон буд ки канизакӣ ба ҳадяи пеш мулкӣ баранд агарчӣ гӯш ва бинӣ надораду даст ва пой надорад валикин зинда бошад хатар он бошад ки пазируфта набошад .

اما فریضه از جمله آنچه گفتیم دوازده چیز بیش نیست: نیت و تکبیر اول و قیام و خواندن و رکوع و آرام گرفتن در وی و اعتدال از رکوع و سجود و آرام گرفتن در وی و اعتدال از وی بنشستن و تشهد بازپسین و صلوات بر رسول (ص) و نشستن در وی و سلام چون این مقدار بکند نماز درست بود بدان معنی که شمشیر از وی بیفتد، اما پذیرفتن آن در خطر بود و این همچنان بود که کنیزکی به هدیه پیش ملکی برند اگرچه گوش و بینی ندارد و دست و پای ندارد ولیکن زنده باشد خطر آن باشد که پذیرفته نباشد.