Расӯл ( с ) гуфт , « як намоз ба ҷамоат чун бист ва ҳафтаст танҳо » ; ва гуфт , « ҳаркии намоз хуфтан ба ҷамоат кунад , чунон буд ки як нимаи шаб аҳёء карда буду ҳаркии намози бомдод ба ҷамоат кунад , чунон буд ки ҷумлаи шаб аҳёкрдаҳ бошад » ва фармуд ки ҳаркии чиҳил рӯзи намоз ба ҷамоат кунад , бар давом ки такбири аввалаш фӯт нашавад , ду бароъат нависанд вайро яке аз дӯзах ва яке аз нифоқ ва аз ин сабаб буд ки ҳаркиро аз салафи такбири аввал фӯт шудӣ се рӯзи худро таъзият мекардӣ ва агар ҷамоат фӯт шудӣ ҳафт рӯзу Саиди бен алмсиб мегуяд , « бист соласт то бонг намоз нишнидам ало аз пеш ба масҷид омада будам . »

رسول (ص) گفت، «یک نماز به جماعت چون بیست و هفت است تنها»؛ و گفت، «هرکه نماز خفتن به جماعت کند، چنان بود که یک نیمه شب احیاء کرده بود و هرکه نماز بامداد به جماعت کند، چنان بود که جمله شب احیاکرده باشد» و فرمود که هرکه چهل روز نماز به جماعت کند، بر دوام که تکبیر اولش فوت نشود، دو برائت نویسند وی را یکی از دوزخ و یکی از نفاق و از این سبب بود که هرکه را از سلف تکبیر اول فوت شدی سه روز خود را تعزیت می کردی و اگر جماعت فوت شدی هفت روز و سعید بن المسیب می گوید، «بیست سال است تا بانگ نماز نشنیدم الا از پیش به مسجد آمده بودم.»

Ва бисёре аз уламо гуфтаанд , « касеро ки узрӣ набошаду намоз танҳо кунад дуруст набӯд » пас ҷамоати муҳим бояд дошту одоби имомату иқтидои нигоҳ бояд дошт аввал онаст ки имомӣ накунад ало ба дилхушии қавм , чун вайро кора бошанд ҳазар кунад ва чун аз вай хоҳанд беузрӣ дафъ накунад ки фазли имомӣ бузургаст ва аз муаззинӣ бешаст ва бояд ки дар таҳорати ҷома эҳтиёт кунад ва барои интизори ҷамоат тохир накунад ки фазилати аввали вақт аз он беш бошаду саҳоба , чун ду тан ҳозир шудандӣ интизор сим накардандӣ ва бар ҷиноза чун ҳозир шудандӣ интизор накардандӣу расӯл ( с ) икрўз дайртар омад , интизор вай накардандӣу абдурраҳмони бен ъўФ дар пеш шуд , чун расӯл ( с ) дар расед як ракаати фӯт шуда буд чун намоз тамом кард эшон бпрсиднд аз он , расӯл ( с ) гуфт , « некӯ кардед , ҳар борӣ ҳамчунин кунед . »

و بسیاری از علما گفته اند، «کسی را که عذری نباشد و نماز تنها کند درست نبود» پس جماعت مهم باید داشت و آداب امامت و اقتدا نگاه باید داشت اول آن است که امامی نکند الا به دلخوشی قوم، چون وی را کاره باشند حذر کند و چون از وی خواهند بی عذری دفع نکند که فضل امامی بزرگ است و از موذنی بیش است و باید که در طهارت جامه احتیاط کند و برای انتظار جماعت تاخیر نکند که فضیلت اول وقت از آن بیش باشد و صحابه، چون دو تن حاضر شدندی انتظار سیم نکردندی و بر جنازه چون حاضر شدندی انتظار نکردندی و رسول (ص) یکروز دیرتر آمد، انتظار وی نکردندی و عبدالرحمن بن عوف در پیش شد، چون رسول (ص) در رسید یک رکعت فوت شده بود چون نماز تمام کرد ایشان بپرسیدند از آن، رسول (ص) گفت، «نیکو کردید، هر باری همچنین کنید.»

Ва бояд ки имомӣ барои ҳақ таъолӣ кунад бо ихлос ва ҳеҷ музди нстонд ва то саф рост нашавад такбир накунад ва дар такбироти овози брдордўи ният имомӣ кунад то савоб ёбад ва агар накунад ҷамоат дуруст набӯду савоб ҷамоат набӯд .

و باید که امامی برای حق تعالی کند با اخلاص و هیچ مزد نستاند و تا صف راست نشود تکبیر نکند و در تکبیرات آواز برداردو نیت امامی کند تا ثواب یابد و اگر نکند جماعت درست نبود و ثواب جماعت نبود.

Ва қироат дар намози ҷҳрӣ ба овоз хонд ва се нукта ба ҷои орад , яке чун такбир кунад ваҷҳат мехонду маъмурон ба фотиҳаи хондан машғӯл шаванд дувум чун фотиҳа бархонад , сӯра тохир кунад , чунон ки касе фотиҳаи нахонда буд ё тамом накарда буд тамом кунад сеюм чун сурат бархонад , чандон ором гирад ки такбир аз охири сӯра гусаста шаваду Маъмуни ҷузи фотиҳаи ҳеҷ чиз нахонд сипас эмом , магар давр боистаду овоз эмом нашунӯд .

و قرائت در نماز جهری به آواز خواند و سه نکته به جای آرد، یکی چون تکبیر کند وجهت می خواند و ماموران به فاتحه خواندن مشغول شوند دوم چون فاتحه برخواند، سوره تاخیر کند، چنان که کسی فاتحه نخوانده بود یا تمام نکرده بود تمام کند سوم چون سورت برخواند، چندان آرام گیرد که تکبیر از آخر سوره گسسته شود و مامون جز فاتحه هیچ چیز نخواند سپس امام، مگر دور بایستد و آواز امام نشنود.

Ва рукӯъу саҷда сабк кунад ва се бор беш тасбеҳ накунад ва инс гуяд ки ҳечкас сабки намозтару тамоми намозтар аз расӯл ( с ) набӯду сабаб онаст ки аз ҷамоатён кас бошад ки заъиф буд ё шуғлӣ дорад ва бояд ки момўм сипас эмом равад на бо вай то пешонии эмом бар замин нарасад вай ба суҷуд нашавад ва то эмом ба ҳад рукӯъ нарасад ваии қасд рукӯъ накунад , ки мтобъти ин буд , аммо агар ба амд дар пеш шавад намоз ботил гардад .

و رکوع و سجده سبک کند و سه بار بیش تسبیح نکند و انس گوید که هیچکس سبک نمازتر و تمام نمازتر از رسول (ص) نبود و سبب آن است که از جماعتیان کس باشد که ضعیف بود یا شغلی دارد و باید که ماموم سپس امام رود نه با وی تا پیشانی امام بر زمین نرسد وی به سجود نشود و تا امام به حد رکوع نرسد وی قصد رکوع نکند، که متابعت این بود، اما اگر به عمد در پیش شود نماز باطل گردد.

Ва чун салом боз диҳад , чандон беш нанишинад ки гуяд , « аллоҳами анати ассалому мнки ассаломи таборакати рбно ё золҷлолу алокром » , онгоҳ сабк бархезад ва рӯй ба қавм кунад ва дуо гуяд ,у қавми пеш аз ин бознагарданд ки макрӯҳаст .

و چون سلام باز دهد، چندان بیش ننشیند که گوید، «اللهم انت السلام و منک السلام تبارکت ربنا یا ذالجلال و الاکرام»، آنگاه سبک برخیزد و روی به قوم کند و دعا گوید، و قوم پیش از این بازنگردند که مکروه است.