Синфи аввал фақираст ва ин касе буд ки ҳеҷ чиз надорад ва ҳеҷ касб натавонад кард агар қӯти рӯз тамом дораду ҷомаи тан тамом дорад фақир набӯд ва агар қӯти як рӯз ва як нима беш надорад , вале пероҳан дорад бедастор ё дастор дорад бе пероҳани дарвеш буд ва агар касб ба олат тавонад кард ва ҳеҷ олат надорад , дарвеш буд ва агар толиб илмаст ва агар ба касб машғӯл шавад аз он бозмонд , дарвеш буду бад-ӣни дарвешӣ камтар ёбад магари атфолро тадбири он буд ки дарвеши мъил талаб кунанду ҳиссаи фақир аз ҷиҳати атфоли бадв таслим кунад .

صنف اول فقیر است و این کسی بود که هیچ چیز ندارد و هیچ کسب نتواند کرد اگر قوت روز تمام دارد و جامه تن تمام دارد فقیر نبود و اگر قوت یک روز و یک نیمه بیش ندارد، ولی پیراهن دارد بی دستار یا دستار دارد بی پیراهن درویش بود و اگر کسب به آلت تواند کرد و هیچ آلت ندارد، درویش بود و اگر طالب علم است و اگر به کسب مشغول شود از آن بازماند، درویش بود و بدین درویشی کمتر یابد مگر اطفال را تدبیر آن بود که درویش معیل طلب کنند و حصه فقیر از جهت اطفال بدو تسلیم کند.

Синфи дувум мискинасту ҳаркиро харҷи муҳим аз дохил беш буд ӯ мискин бошад ва агарчӣ сарой ва ҷома дорад валикини кифоят яксола надораду касб ӯ бидон вафо накунад , равои бӯдо ки чандонеи бадви бидиҳанд ки кифояти солӣ тамом шавад ва агар фаршу хнўзхонаҳ ва кутуб дорад , чун бидон муҳтоҷ буд мискин буд ва агар зиёдат аз ҳоҷат дорад мискин набӯд .

صنف دوم مسکین است و هرکه را خرج مهم از داخل بیش بود او مسکین باشد و اگرچه سرای و جامه دارد ولیکن کفایت یکساله ندارد و کسب او بدان وفا نکند، روا بودا که چندانی بدو بدهند که کفایت سالی تمام شود و اگر فرش و خنوزخانه و کتب دارد، چون بدان محتاج بود مسکین بود و اگر زیادت از حاجت دارد مسکین نبود.

Синфи сеюм касоне бошанд ки зкўаҳ ҷамъ кунанд ва ба дарвеш расонанд , музди эшонро аз зкўаҳи бидиҳанд .

صنف سوم کسانی باشند که زکوه جمع کنند و به درویش رسانند، مزد ایشان را از زکوه بدهند.

Синфи чаҳорум муаллафа бошанд ва ин муҳташамӣ бошад ки мусулмон шавад агар молӣ ба вай диҳанд ва дигаронро рағбат уфтад ки ба сабаби он мусулмон шаванд .

صنف چهارم مولفه باشند و این محتشمی باشد که مسلمان شود اگر مالی به وی دهند و دیگران را رغبت افتد که به سبب آن مسلمان شوند.

Синфи панҷуми макотиб буд ва ин бандагон бошанд ки хештани бозхрнду баҳоии худ ба хоҷа хеш расонанд .

صنف پنجم مکاتب بود و این بندگان باشند که خویشتن بازخرند و بهای خود به خواجه خویش رسانند.

Синфи шашум касе буд ки вом дорад ки на ба маъсиятӣ ба кор барда бошаду дарвеш буд ё тавонгар буд , валикини вом барои маслиҳатӣ карда бошад ки бидон фитна Эй биншинад .

صنف ششم کسی بود که وام دارد که نه به معصیتی به کار برده باشد و درویش بود یا توانگر بود، ولیکن وام برای مصلحتی کرده باشد که بدان فتنه ای بنشیند.

Синфи ҳафтум ғозӣоне бошанд ки эшонро аз девон ҷомагӣ набӯд , агар чаҳ тавонгар бошанд , созроаҳ аз зкўаҳи бадишони бидиҳанд .

صنف هفتم غازیانی باشند که ایشان را از دیوان جامگی نبود، اگر چه توانگر باشند، سازراه از زکوه بدیشان بدهند.

Синфи ҳаштуми мусофир ки зод роҳ надорад , роҳ гузарӣ бошад ё аз шаҳри хеш ба сафарӣ равад , қадари зоду кро бадв диҳанд ва ҳарки гуяд , « ман дарвешам ё мискинам » , раво буд ки ба қавл ӯ фаро гиранд , чун маълум набошад ки дурӯғ мегуяд аммо мусофиру ғозӣ агар ба сафар ва ғзў нараванд , зкўаҳ аз эшон боз бояд ситад , аммо дигари синфҳо аз қавли муътамадон маълум шавад .

صنف هشتم مسافر که زاد راه ندارد، راه گذری باشد یا از شهر خویش به سفری رود، قدر زاد و کرا بدو دهند و هرکه گوید،«من درویشم یا مسکینم»، روا بود که به قول او فرا گیرند، چون معلوم نباشد که دروغ می گوید اما مسافر و غازی اگر به سفر و غزو نروند، زکوه از ایشان باز باید ستد، اما دیگر صنفها از قول معتمدان معلوم شود.