Бидон ки ҳамчунон ки намозро сӯратӣасту ҳақиқатӣ ки он рӯҳ сӯратаст , зкўаҳ ҳамчунинаст ва чун касе сару ҳақиқат зкўаҳ надонад , зкўаҳи сӯратӣ буд берӯҳу сар ӯ сеаст :

بدان که همچنان که نماز را صورتی است و حقیقتی که آن روح صورت است، زکوه همچنین است و چون کسی سر و حقیقت زکوه نداند، زکوه صورتی بود بی روح و سر او سه است:

Яке он ки халқ маъмуранд ба муҳаббату дӯстии ҳақи таъолӣ ва ҳеҷ муъмин нест ки на ин даъвӣ кунад , балки маъмуранд бдонкаҳи ҳеҷ чизро дӯсттар аз худоӣ надоранд , чунон ки дар қуръон ҳаме гуяд , « қул ани кони абоўкму абнокму ахўонкму азўоҷкму ъширткму амволи ақтри Фтмўҳоу туҷҷораи тхшўни касодҳоу мсокни трзўнҳои аҳби аликми ман аллоҳу расӯлау ҷиҳоди фии сиблата , Фтрбсўо ҳатто ётии аллоҳи бомраҳ , валлоҳи лои иҳдии алқўми алФосқин » ва ҳеҷ муъмин нест ки на даъвӣ мекунад ки худоиро аз ҳамаи чиз дӯсттар дораму пиндорад ки чунонаст , пас ба нишонеу бурҳонии ҳоҷат буд то ҳар касе ба даъвӣ беҳосил мағрур нашавад , пас мол якеаст аз маҳбӯботи одамӣ , ӯро бад-ӣн биомузанд ва гуфтанд , « агар содиқӣ дар даъвии худ ин як маъшуқаи худро фидо кун то дараҷаи худ дар дӯстии мо бадоне » , пас касоне ки он бишнохтанд ба се табақа шуданд :

یکی آن که خلق مامورند به محبت و دوستی حق تعالی و هیچ مومن نیست که نه این دعوی کند، بلکه مامورند بدانکه هیچ چیز را دوستتر از خدای ندارند، چنان که در قرآن همی گوید،«قل ان کان اباوکم و ابناکم و اخوانکم و ازواجکم و عشیرتکم و اموال اقتر فتموها و تجاره تخشون کسادها و مساکن ترضونها احب الیکم من الله و رسوله و جهاد فی سبیله، فتربصوا حتی یاتی الله بامره، والله لا یهدی القوم الفاسقین» و هیچ مومن نیست که نه دعوی می کند که خدای را از همه چیز دوستتر دارم و پندارد که چنان است، پس به نشانی و برهانی حاجت بود تا هر کسی به دعوی بی حاصل مغرور نشود، پس مال یکی است از محبوبات آدمی، او را بدین بیاموزند و گفتند، «اگر صادقی در دعوی خود این یک معشوقه خود را فدا کن تا درجه خود در دوستی ما بدانی»، پس کسانی که آن بشناختند به سه طبقه شدند:

Табақаи аввал садиқон буданд ки ҳарчӣ доштанд фидо карданд ва гуфтанд , « аз дивист дирами панҷ дирам додани кор бахилон бошад , бар мо воҷиби он буд ки ҳамаи бидиҳем дар дӯстии дӯст » , чунон ки Абубакри ҷумла мол бидод расӯл гуфт , « аёлро чаҳ боз наҳодӣ ? » гуфт , « худоӣу расӯли худоӣ » ,у умри як нима биоварад , гуфт , « аёлро чаҳ гузоштӣ ? » гуфт , « нимӣ » , расӯл ( с ) гуфт , « бинкмои клмтикмо , тафовути дараҷаи шумо ҳамчун тафовут сухан шумост . »

طبقه اول صدیقان بودند که هرچه داشتند فدا کردند و گفتند، «از دویست درم پنج درم دادن کار بخیلان باشد، بر ما واجب آن بود که همه بدهیم در دوستی دوست»، چنان که ابوبکر جمله مال بداد رسول گفت، «عیال را چه باز نهادی؟» گفت، «خدای و رسول خدای»، و عمر یک نیمه بیاورد، گفت، «عیال را چه گذاشتی؟» گفت، «نیمی»، رسول (ص) گفت، «بینکما کلمتیکما، تفاوت درجه شما همچون تفاوت سخن شماست.»

Табақаи дувум никмрдон буданд ки эшон моли бикбор харҷ накарданду қӯт он надоштанд , лекини нигоҳ ҳаме доштанду мунтазири фуқароу вуҷӯҳ хайрот буданд ва худро бо даравишон баробар медоштанд ва бар қадари зкўаҳ ақтсор накарданд ва чун даравишони расиданди эшонро ҳамчун аёл худ донистанд .

طبقه دوم نیکمردان بودند که ایشان مال بیکبار خرج نکردند و قوت آن نداشتند، لیکن نگاه همی داشتند و منتظر فقرا و وجوه خیرات بودند و خود را با درویشان برابر می داشتند و بر قدر زکوه اقتصار نکردند و چون درویشان رسیدند ایشان را همچون عیال خود دانستند.

Табақаи сеюм сира мардон буданд ки эшон беш аз он тоқат надоштанд ки аз дивист дирами бидиҳанд , бар фариза ақтсор карданду фармон ба дили хушу базӯдӣ ба ҷой овараданд ва ҳеҷ миннат бар даравишон наниҳоданд ва ин дараҷа вопасинаст ки ҳарки аз дивист дирам ки худои таъолӣ бадв диҳад , дилаши надиҳад ки панҷ дирам ба фармон ӯ боздиҳад , ӯро дар дӯстии ҳақи бас насибӣ набӯд ва чун беш аз ин натавонад дод , дӯстӣ ӯ сахти заъиф буд ва аз ҷумлаи дӯстон бахил бошад .

طبقه سوم سره مردان بودند که ایشان بیش از آن طاقت نداشتند که از دویست درم بدهند، بر فریضه اقتصار کردند و فرمان به دل خوش و بزودی به جای آوردند و هیچ منت بر درویشان ننهادند و این درجه واپسین است که هرکه از دویست درم که خدای تعالی بدو دهد، دلش ندهد که پنج درم به فرمان او بازدهد، او را در دوستی حق بس نصیبی نبود و چون بیش از این نتواند داد، دوستی او سخت ضعیف بود و از جمله دوستان بخیل باشد.

Сари дувуми татҳир диласт аз олоишу наҷосати бухл ки бухл дар дил чун наҷосатӣаст ки сабаб ношойистагӣ ӯст қурби ҳазрати ҳақро , чунон ки наҷосати зоҳири сабаб баъд ӯст аз намоз ва он наҷосати бухл пок нашавад ало ба харҷ кардани молу бад-ӣни сабаби зкўаҳ ки наҷосати бухлро бабрад , чун обӣаст ки бадви наҷосат шаста ояд ва барои инаст ки зкўаҳу садақа бар расӯлу аҳли байт ӯ ҳаромаст ки мансаби вайро аз аўсохи амволи мардумон сиёнат кардаанд .

سر دوم تطهیر دل است از آلایش و نجاست بخل که بخل در دل چون نجاستی است که سبب ناشایستگی اوست قرب حضرت حق را، چنان که نجاست ظاهر سبب بعد اوست از نماز و آن نجاست بخل پاک نشود الا به خرج کردن مال و بدین سبب زکوه که نجاست بخل را ببرد، چون آبی است که بدو نجاست شسته آید و برای این است که زکوه و صدقه بر رسول و اهل بیت او حرام است که منصب وی را از اوساخ اموال مردمان صیانت کرده اند.

Сари сеюм шукр неъматаст ки мол неъматӣаст , чун дар ҳақи муъмини сабаби роҳати дунё ва охират бошад , пас чунон ки намозу ҳаҷу рӯзаи шукри неъмат танаст , зкўаҳи шукри неъмат моласт то чун худро бениёз бинад бад-ӣни неъмату мусулмонии дигарро ҳамчун худ дармонда бинад бо худ гуяд , « ӯ низ банда худоӣаст ҳамчун ман , шукри онро ки маро аз вай бениёз кард ва ӯро муҳтоҷ ман кард , бо ӯ рФқӣ кунам , ки набояд ки ин аз ман ба шабӣ баравад агар тақсир кунаму маро ба сифат ӯ гардонанд ва ӯро ба сифати ман » .

سر سوم شکر نعمت است که مال نعمتی است، چون در حق مومن سبب راحت دنیا و آخرت باشد، پس چنان که نماز و حج و روزه شکر نعمت تن است، زکوه شکر نعمت مال است تا چون خود را بی نیاز بیند بدین نعمت و مسلمانی دیگر را همچون خود درمانده بیند با خود گوید، «او نیز بنده خدای است همچون من، شکر آن را که مرا از وی بی نیاز کرد و او را محتاج من کرد، با او رفقی کنم، که نباید که این از من به شبی برود اگر تقصیر کنم و مرا به صفت او گردانند و او را به صفت من».

Пас ҳар касе бояд ки ин асрори бидонад то ибодат ӯ сӯрат бемаънӣ набошад .

پس هر کسی باید که این اسرار بداند تا عبادت او صورت بی معنی نباشد.