Бидон ки ҳар дарвеш ки зкўаҳи бадви диҳӣ , фариза аз гардан биафтад , аммо касе ки тиҷорат охират кунад , аз роҳи зиёдаи ранҷи дасти бндорд ва чун садақа ба мавзе буд савоб музоъаф бошад , пас бояд ки аз панҷ сифати яке талаб кунад :

بدان که هر درویش که زکوه بدو دهی، فریضه از گردن بیفتد، اما کسی که تجارت آخرت کند، از راه زیاده رنج دست بندارد و چون صدقه به موضع بود ثواب مضاعف باشد، پس باید که از پنج صفت یکی طلب کند:

Сифати аввали он ки порсоу муттақе буд , « қоли расӯли аллоҳ , слии аллоҳи алайҳу илоҳу силам , атъмўои тъомкми алотқёء » гуфт , « таом ба парҳезгорон диҳед » ба сабаби он ки истионат кунанд бидонча бустонанд бар тоъати худоӣ ва ӯ шарик бошад дар он тоъат ки аъонт карда бошад бар он яке аз бузургони садақаи худ ба фақирон додӣ ва гуфтӣ ки ин қавманд ки эшонро ҳеҷ ҳиммат нест ҷузи худоӣ , чун эшонро ҳоҷатӣ буд андешаи эшон пароканда шавад ва ман дилиро ки бо ҳазрати худоӣ барам дӯсттар дорам аз мурооти сад дил ки ҳиммат ӯ дунё буд ин сухани ҷунайдро , раҳмаи аллоҳ , ҳикоят карданд , гуфт , « ин сухан соҳибдилӣаст аз авлиёъ » ин марди баққол буд муфлис омад ки ҳарчӣ даравишони бхридндӣ баҳо нахостӣ , чанд молӣ бадв фиристод то бо сар тиҷорат шавад ва гуфт , чун ту мардро тиҷорат зиён надорад . »

صفت اول آن که پارسا و متقی بود، «قال رسول الله، صلی الله علیه و اله و سلم، اطعموا طعامکم الاتقیاء» گفت، «طعام به پرهیزگاران دهید» به سبب آن که استعانت کنند بدانچه بستانند بر طاعت خدای و او شریک باشد در آن طاعت که اعانت کرده باشد بر آن یکی از بزرگان صدقه خود به فقیران دادی و گفتی که این قوم اند که ایشان را هیچ همت نیست جز خدای، چون ایشان را حاجتی بود اندیشه ایشان پراکنده شود و من دلی را که با حضرت خدای برم دوستتر دارم از مراعات صد دل که همت او دنیا بود این سخن جنید را، رحمه الله، حکایت کردند، گفت، «این سخن صاحبدلی است از اولیاء» این مرد بقال بود مفلس آمد که هرچه درویشان بخریدندی بها نخواستی، چند مالی بدو فرستاد تا با سر تجارت شود و گفت، چون تو مرد را تجارت زیان ندارد.»

Сифати дувуми он ки аз аҳли илм буд ки чун ба садақа ӯ фароғат илм ёбад , ӯ дар савоби илми шарик буд .

صفت دوم آن که از اهل علم بود که چون به صدقه او فراغت علم یابد، او در ثواب علم شریک بود.

Сифати сеюм он ки наҳуфтаи ниёз буд ки дарвешии худ пинҳон дорад ва ба таҷаммули зайд , « иҳсбҳми алҷоҳли ағнёءи ман алтъФФ » ин қавм бошанд ки пардаи таҷаммул бар рӯй нигоҳ доранд ва чун садақа ба касе диҳад пардаи таҷаммул нигоҳ дорад , на чунон буд ки ба дарвешӣ диҳад ки аз суол бок надорад .

صفت سوم آن که نهفته نیاز بود که درویشی خود پنهان دارد و به تجمل زید، «یحسبهم الجاهل اغنیاء من التعفف» این قوم باشند که پرده تجمل بر روی نگاه دارند و چون صدقه به کسی دهد پرده تجمل نگاه دارد، نه چنان بود که به درویشی دهد که از سوال باک ندارد.

Сифати чаҳоруми он ки мъил буд ё бемор буд ки ҳарчанд ҳоҷату ранҷ беш буд , музди савоб беш буд .

صفت چهارم آن که معیل بود یا بیمار بود که هرچند حاجت و رنج بیش بود، مزد ثواب بیش بود.

Сифати панҷуми он ки аз хешовандон ки ҳам сала раҳм бошад ва ҳам садақа ва касе ки бо ӯ ба бародарӣ буд бар дӯстии ҳақи таъолӣ , ӯ низ ба дараҷа ақорб бошад агар касе ёбад ки ин ҳамаи сифот ё бештар дар ӯ бошад , аўлитр буд ва чун ба чунин касони расонад , ҳиммату андешаи эшону дуои эшон ӯро ҳснӣ бошад ва ин фоида ӯро он вақт буд ки бухл аз худ берун карда буду шукри неъмати гзордаҳ буд ва бояд ки зкўаҳ ба улувваён надиҳад ва ба кофарони надиҳад , чаҳ ин аўсохи мол мардумонаст ва алавӣ бидон дареғ буд ва ин садақа ба кофари дареғ буд .

صفت پنجم آن که از خویشاوندان که هم صله رحم باشد و هم صدقه و کسی که با او به برادری بود بر دوستی حق تعالی، او نیز به درجه اقارب باشد اگر کسی یابد که این همه صفات یا بیشتر در او باشد، اولیتر بود و چون به چنین کسان رساند، همت و اندیشه ایشان و دعای ایشان او را حصنی باشد و این فایده او را آن وقت بود که بخل از خود بیرون کرده بود و شکر نعمت گزارده بود و باید که زکوه به علویان ندهد و به کافران ندهد، چه این اوساخ مال مردمان است و علوی بدان دریغ بود و این صدقه به کافر دریغ بود.