Стонндаҳи садақа бояд ки панҷ вазифа нигоҳ дорад :

ستاننده صدقه باید که پنج وظیفه نگاه دارد:

Вазифаи аввали он ки бидонад ки ҳақи таъолӣ чун бандагони худро муҳтоҷи офарид ба мол , бидон сабаби мол бисёр дар дасти бандагони ниҳод , лекини гуруҳе ки дар ҳақи эшон зиёдати аноятӣ буд , эшонро аз машғалау ваболи дунё сиёнат карду бору ранҷи касбу ҳифзи дунё бар тавонгаронҳоад ва эшонро фармуд ки қадари ҳоҷат ба бандагонӣ ки азизтар мерасонанд то он азизон аз бори дунё руста бошанд ва як ҳиммат ва як андеша бошанд дар тоъати ҳақи таъолӣ ва чун ба сабаби ҳоҷатии пароканда ҳиммат шаванд , қадари ҳоҷат аз дасти тавонгарон бадишон мерасад то ба баракати дуоу ҳиммати эшон кФортӣ буд тавонгаронро , пас дарвеш ончӣ бастанд бояд ки бар он ният сетанд ки ба кифояти худ сарф кунад то фароғат тоъат биёбаду қадари ин неъмати бидонад ки тавонгарро сухра вай кардаанд то ба вай ба ибодати пардозад ва ин чунон буд ки мулӯки дунёи ғуломони хоси худро ки нахоҳанд ки ҳеҷ аз хизмат ғоиб бошанд , нагузоранд ки ба касби дунё машғӯл шаванд .

وظیفه اول آن که بداند که حق تعالی چون بندگان خود را محتاج آفرید به مال، بدان سبب مال بسیار در دست بندگان نهاد، لیکن گروهی که در حق ایشان زیادت عنایتی بود، ایشان را از مشغله و وبال دنیا صیانت کرد و بار و رنج کسب و حفظ دنیا بر توانگران هاد و ایشان را فرمود که قدر حاجت به بندگانی که عزیزتر می رسانند تا آن عزیزان از بار دنیا رسته باشند و یک همت و یک اندیشه باشند در طاعت حق تعالی و چون به سبب حاجتی پراکنده همت شوند، قدر حاجت از دست توانگران بدیشان می رسد تا به برکت دعا و همت ایشان کفارتی بود توانگران را، پس درویش آنچه بستاند باید که بر آن نیت ستاند که به کفایت خود صرف کند تا فراغت طاعت بیابد و قدر این نعمت بداند که توانگر را سخره وی کرده اند تا به وی به عبادت پردازد و این چنان بود که ملوک دنیا غلامان خاص خود را که نخواهند که هیچ از خدمت غایب باشند، نگذارند که به کسب دنیا مشغول شوند.

Лекини рӯстоӣонроу бозорёнро ки хизмати хосро ншоинд , сухра эшон кунанд ва аз эшон хароҷ ва ззибаҳ меситонанд ва дар ҷомагӣ ғуломон мекунанд ва чунон ки мақсӯди малик аз ҳама , истихдоми ин хавос буд , муроди ҳақи таъолӣ аз ҷумлаи халқ , ибодати ҳазрат рубубиятаст ва барои ин гуфт , « ва мо хилқати алҷну алонси алои лиъбдўн » , пас дарвеш бояд ки ончӣ сетанд бад-ӣн ният сетанд ва барои ин гуфт расӯл ( с ) ки « музддиҳанда беш аз мард стонндаҳ нест , чун ба ҳоҷат сетанд » ва ин касе буд ки қасди ваии фароғати дайн буд .

لیکن روستاییان را و بازاریان را که خدمت خاص را نشایند، سخره ایشان کنند و از ایشان خراج و ضزیبه می ستانند و در جامگی غلامان می کنند و چنان که مقصود ملک از همه، استخدام این خواص بود،مراد حق تعالی از جمله خلق، عبادت حضرت ربوبیت است و برای این گفت، «و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون»، پس درویش باید که آنچه ستاند بدین نیت ستاند و برای این گفت رسول (ص) که «مزد دهنده بیش از مرد ستاننده نیست، چون به حاجت ستاند» و این کسی بود که قصد وی فراغت دین بود.

Вазифаи дувуми он ки стонндаҳ аз ҳақ таъолӣ сетанд ва аз ӯ бинад ,у тавонгарро мусаххари шиносад аз ҷиҳати вай ки вайро ба муваккил илзом кардааст то ин бадв диҳаду муваккили вай ӣмонӣаст ки вайро додааст ба он ки саодату наҷот ӯ дар садақа бастааст ва агар ин муваккил набӯдӣ як ҳуба ба каси надодӣ , пас миннат аз онаст ки вайро муваккил илзом кардааст ва чун бидонаст ки дасти тавонгари восита ва мусаххараст , бояд ки вайро низ ба восита бинад ва шукр гуяд , « ?фони ман лами ишкри анноси лами ишкри аллоҳ » ки ҳақи таъолии он ки холиқи афъол бандагонаст , бар эшон сано мегуяд , чунон ки гуфт , « нъми алъбди анаи аўб » ва гуфт , « анаи кони сдиқонбё »у амсоли ин : барои он ки ҳаркиро восита бо хайрӣ гардонид вайро азиз кард , чунон ки гуфт , « тӯбои лмни халқаи ллхиру исрти алхири алии идиаҳ » , пас қадари азизони вай бибояд шинохту маънии шукри ин буд ва бояд ки вайро дуо гуяд ва бигӯед , « тҳри аллоҳи қблки фии қулӯби алоброр , взкии ъмлки фии амали алохёру слии алии рўҳки фии арвоҳи алшҳдоء » .

وظیفه دوم آن که ستاننده از حق تعالی ستاند و از او بیند، و توانگر را مسخر شناسد از جهت وی که وی را به موکل الزام کرده است تا این بدو دهد و موکل وی ایمانی است که وی را داده است به آن که سعادت و نجات او در صدقه بسته است و اگر این موکل نبودی یک حبه به کس ندادی، پس منت از آن است که وی را موکل الزام کرده است و چون بدانست که دست توانگر واسطه و مسخر است، باید که وی را نیز به واسطه بیند و شکر گوید، «فان من لم یشکر الناس لم یشکر الله» که حق تعالی آن که خالق افعال بندگان است، بر ایشان ثنا می گوید، چنان که گفت، «نعم العبد انه اوب» و گفت، «انه کان صدیقانبیا» و امثال این: برای آن که هرکه را واسطه با خیری گردانید وی را عزیز کرد، چنان که گفت، «طوبی لمن خلقه للخیر و یسرت الخیر علی یدیه»، پس قدر عزیزان وی بباید شناخت و معنی شکر این بود و باید که وی را دعا گوید و بگوید، «طهر الله قبلک فی قلوب الابرار، وزکی عملک فی عمل الاخیار و صلی علی روحک فی ارواح الشهداء».

Ва дар хабараст ки ҳарки бо шумо некуӣ кунад мукофот кунед . Агар натавонед чандон дуо кунед ки донед ки мукофот тамом шуд ва тамошогар бидон буд ки айби садақа пӯшида дораду андаки он андак надонад ва ҳақир нашносад , чунон ки шартдиҳанда онаст ки ончӣ диҳад , агарчӣ бисёр буд , онро ҳақир дорад ва ба чашм таъзим бидон нанигарад .

و در خبر است که هرکه با شما نیکویی کند مکافات کنید. اگر نتوانید چندان دعا کنید که دانید که مکافات تمام شد و تماشاگر بدان بود که عیب صدقه پوشیده دارد و اندک آن اندک نداند و حقیر نشناسد، چنان که شرط دهنده آن است که آنچه دهد، اگرچه بسیار بود، آن را حقیر دارد و به چشم تعظیم بدان ننگرد.

Вазифаи сеюм он ки ҳарчӣ аз ҳалол набошад нстонд , аз моли золимони ҳеҷ чизи нстонд ва аз мол касе ки рбўо диҳаду эҳтиёти ин бикунад .

وظیفه سوم آن که هرچه از حلال نباشد نستاند، از مال ظالمان هیچ چیز نستاند و از مال کسی که ربوا دهد و احتیاط این بکند.

Вазифаи чаҳоруми он ки чандон беш нстонд ки бидон муҳтоҷ буд агар ба сабаб сафарӣ сетанд , беш аз зоду крои нстонд ва агар воми дор буд , беш аз он нстонд ва агар дар кифояти аёл ӯ даҳ дирам беш наёяд , ёздаҳи нстонд ки он як дирами ҳаром ваад ва агар дар хона чизе дорад аз қумошу ҷомаи пӯшиданӣ ки зиёдат буд , нишоед ки зкўаҳ сетанд .

وظیفه چهارم آن که چندان بیش نستاند که بدان محتاج بود اگر به سبب سفری ستاند، بیش از زاد و کرا نستاند و اگر وام دار بود، بیش از آن نستاند و اگر در کفایت عیال او ده درم بیش نیاید، یازده نستاند که آن یک درم حرام ود و اگر در خانه چیزی دارد از قماش و جامه پوشیدنی که زیادت بود، نشاید که زکوه ستاند.

Вазифаи панҷуми он ки агар зкўаҳдиҳанда олам набошад ки аз кадом саҳмаст , бипурсад ки ин аз саҳми масокин май диҳӣ ё аз саҳми ғорами Маслан то агар вай бидон сифат набошаду миқдори ҳашт як зкўаҳи хеш ба вай диҳад , нстонд ки ба мазҳаби шофиии ҷумла ба як тан натавон дод .

وظیفه پنجم آن که اگر زکوه دهنده عالم نباشد که از کدام سهم است، بپرسد که این از سهم مساکین می دهی یا از سهم غارم مثلا تا اگر وی بدان صفت نباشد و مقدار هشت یک زکوه خویش به وی دهد، نستاند که به مذهب شافعی جمله به یک تن نتوان داد.