Расӯл ( с ) гуфт , « садақа диҳед ва агар ҳамаи як хурмо буд ки он дарвешро зинда кунаду гуноҳро бикашад , чунон ки оби оташро » , ва гуфт , « бипарҳезед аз дӯзах ва агар ҳамаи ним хурмо бошад ва агар натавонед ба сухании хуш » ва гуфт , « ҳеҷ мусулмон аз ҳалоли садақаи надиҳад ки на эзади таъолии онро бар дасти лутф худ бастанд ва май пурвирд , чунон ки шумо чаҳор пои хеши бпрўрид то онгоҳ ки хурмое , чанд кӯҳ аҳад шавад » ва гуфт , « фардо ҳар касе дар сояи садақаи хеш буд то онгоҳ ки миёни халқи ҳукми бикунанд » , ва гуфт , « садақаи ҳафтод дар аз дарҳои шари бибандад » ва пурседанд ки кадоми садақаи фозилтар ? гуфт , « он ки дар тандурустии диҳӣ дар вақте ки умеди зиндагонии дорӣ ва аз дарвешӣ натарсӣ на он ки сабр кунӣ то ҷон ба ҳалқ расад , онгоҳи гӯйии ин фалонро ва он фалонро , ки он худ фалонро шуд , агар ту гӯйӣ ва агар на » .

رسول (ص) گفت، «صدقه دهید و اگر همه یک خرما بود که آن درویش را زنده کند و گناه را بکشد، چنان که آب آتش را»، و گفت، «بپرهیزید از دوزخ و اگر همه نیم خرما باشد و اگر نتوانید به سخنی خوش» و گفت، «هیچ مسلمان از حلال صدقه ندهد که نه ایزد تعالی آن را بر دست لطف خود بستاند و می پرورد، چنان که شما چهار پای خویش بپرورید تا آنگاه که خرمایی، چند کوه احد شود» و گفت، «فردا هر کسی در سایه صدقه خویش بود تا آنگاه که میان خلق حکم بکنند»، و گفت،«صدقه هفتاد در از درهای شر ببندد» و پرسیدند که کدام صدقه فاضلتر؟ گفت، «آن که در تندرستی دهی در وقتی که امید زندگانی داری و از درویشی نترسی نه آن که صبر کنی تا جان به حلق رسد، آنگاه گویی این فلان را و آن فلان را، که آن خود فلان را شد، اگر تو گویی و اگر نه».

Ва исо ( ъ ) гуфт , « ҳар ки соилиро навмед дорад ва аз дар бозгарданд , то ҳафт рӯзи млоикаҳ дар он хона нашаванд »у расӯл ( с ) ду кор бо ҳеҷ кас нагузоштӣ балки ба даст худ кардӣ : садақа ба дарвеш ба даст худ додӣу оби таҳорат ба шаб худ биниҳодӣу сари бпўшидӣ ва гуфт расӯл ( с ) , « ҳаркии мусулмониро ҷома Эй бапушанд , дар ҳифз худоӣ мебошад то аз он хирқа бар ӯ мемонад »у Оиша , разии аллоҳи анҳо , панҷоҳ ҳазор дирам ба садақа бидоду пероҳани пораи брдўхтаҳ буд ки худро пероҳан накарду ибн масъӯд гуяд ки мардии ҳафтод сол ибодат мекард , пас гуноҳи азим бар вай бирафт ки ибодат ӯ хабт шуд , пас дарвешӣ бигузашт ва як гардаи нон бадв дод , он гоҳ ӯ бёмрзиднду амали ҳафтод сола бо вай доданду луқмони писарро гуфт , « ҳргаҳи гуноҳӣ бар ту баравад , дар паии он садақа бидиҳ ва тавба кун »у Абдуллоҳи бен умри шукр ба садақа бисёр додӣ ва гуфтӣ , « худоӣ таъолӣ мегуяд , лни тнолўои албри ҳати тнФқўои ммои тҳбўну худоӣ таъолӣ донад ки ман шукр дӯст дорам » ва бўсФён гуяд , « ҳаркии худро ба савоби садақаи муҳтоҷтар аз он надонад ки дарвешро ба садақа , он садақа аз ваии қабули ниўФтд »у ҳасани басарӣ , раҳмаи аллоҳи алайҳ , нхосиро дид бо канизакии некӯ , гуфт , « ба ду дирам бифурӯшӣ ? » , гуфт , « на » , гуфт , « худои таъолии ҳури айнро ба ду ҳуба мебифурӯшад , ки аз ин канизак бисёр некӯтар ояд » , яъне садақа .

و عیسی (ع) گفت، «هر که سایلی را نومید دارد و از در بازگرداند، تا هفت روز ملایکه در آن خانه نشوند» و رسول (ص) دو کار با هیچ کس نگذاشتی بلکه به دست خود کردی: صدقه به درویش به دست خود دادی و آب طهارت به شب خود بنهادی و سر بپوشیدی و گفت رسول (ص)، « هرکه مسلمانی را جامه ای بپوشاند، در حفظ خدای می باشد تا از آن خرقه بر او می ماند» و عایشه، رضی الله عنها، پنجاه هزار درم به صدقه بداد و پیراهن پاره بردوخته بود که خود را پیراهن نکرد و ابن مسعود گوید که مردی هفتاد سال عبادت می کرد، پس گناه عظیم بر وی برفت که عبادت او خبط شد، پس درویشی بگذشت و یک گرده نان بدو داد، آن گاه او بیامرزیدند و عمل هفتاد ساله با وی دادند و لقمان پسر را گفت، «هرگه گناهی بر تو برود، در پی آن صدقه بده و توبه کن» و عبدالله بن عمر شکر به صدقه بسیار دادی و گفتی، «خدای تعالی می گوید، لن تنالوا البر حت تنفقوا مما تحبون و خدای تعالی داند که من شکر دوست دارم» و بوسفیان گوید، «هرکه خود را به ثواب صدقه محتاج تر از آن نداند که درویش را به صدقه، آن صدقه از وی قبول نیوفتد» و حسن بصری، رحمه الله علیه، نخاسی را دید با کنیزکی نیکو، گفت، «به دو درم بفروشی؟»، گفت، «نه»، گفت، «خدای تعالی حور عین را به دو حبه می بفروشد، که از این کنیزک بسیار نیکوتر آید»، یعنی صدقه.