Чун маълум шуд ки бар ҳар касе омухтани он илм воҷибаст ки дар роҳи мъомлт вайаст , бдонстӣ ки омии пайваста дар хатар бошад ки вайро корӣ дар пеш ояд ва ба нодонии бикунад ки надонад ки андари он ҳикматӣ ҳасту бад-ӣн маъзӯр набошад , ҳргаҳ ки ҳоҷат бидон ғолиб буд ва нодир набошад Маслан касе дар ҳоли ҳайз мубошират кунад ё пас аз ҳайзи пеш аз сар шустан ва гуяд ки ин илм надонистам , маъзӯр набошад .

چون معلوم شد که بر هر کسی آموختن آن علم واجب است که در راه معاملت وی است، بدانستی که عامی پیوسته در خطر باشد که وی را کاری در پیش آید و به نادانی بکند که نداند که اندر آن حکمتی هست و بدین معذور نباشد، هرگه که حاجت بدان غالب بود و نادر نباشد مثلا کسی در حال حیض مباشرت کند یا پس از حیض پیش از سر شستن و گوید که این علم ندانستم، معذور نباشد.

Ва аз занӣ ки пеш аз субҳ пок шавад , чу намози шому намоз хуфтан қазо накунад ки наёмухта бошад ё мардӣ ки занро дар ҳоли ҳайз талоқ диҳад ва наёмухта бошад ки ҳаромаст , маъзӯр набошад ва бо вай гӯйанд , « туро гуфта будем ки талаби илм фаризааст , аз ин фариза чаро дасти бдоштӣ то дар ҳаром афтодӣ ? » магар ки воқеае нодир бошад ки афтодани он мутаваққиъ набӯд , он кор маъзӯр бошад .

و از زنی که پیش از صبح پاک شود، چو نماز شام و نماز خفتن قضا نکند که نیاموخته باشد یا مردی که زن را در حال حیض طلاق دهد و نیاموخته باشد که حرام است، معذور نباشد و با وی گویند، «تو را گفته بودیم که طلب علم فریضه است، از این فریضه چرا دست بداشتی تا در حرام افتادی؟» مگر که واقعه ای نادر باشد که افتادن آن متوقع نبود، آن کار معذور باشد.