Дар рӯзҳои шарифу фозили рӯзаи доштан суннатаст , ончӣ дар соли аўФтди рӯзи арафау ошуро ва на рӯзи аввали зии алҳҷаҳ ва даҳ рӯз аз аввали муҳарраму ҷумлаи моҳҳои раҷаб ва шаъбонаст ва дар хабараст ки « рӯзаи як рӯз аз моҳи ҳароми фозилтар аз сӣ рӯз аз моҳҳои дигар , ва як рӯз аз рамазони фозилтар аз сӣ рӯз аз моҳи ҳаром » , ва гуфт , « ҳаркии панҷшанбеу одинау шанбе аз моҳи ҳаром рӯза дорад , ӯро ибодати ҳафтсад сола банависанд »у моҳи ҳаром чаҳораст : зўолқъдаҳу зўолҳҷаҳу муҳарраму раҷаб , ва фозилтарин зўолҳҷаҳаст ки вақт ҳаҷаст .

در روزهای شریف و فاضل روزه داشتن سنت است، آنچه در سال اوفتد روز عرفه و عاشورا و نه روز اول ذی الحجه و ده روز از اول محرم و جمله ماههای رجب و شعبان است و در خبر است که «روزه یک روز از ماه حرام فاضلتر از سی روز از ماههای دیگر، و یک روز از رمضان فاضلتر از سی روز از ماه حرام»، و گفت، «هرکه پنجشنبه و آدینه و شنبه از ماه حرام روزه دارد، او را عبادت هفتصد ساله بنویسند» و ماه حرام چهار است: ذوالقعده و ذوالحجه و محرم و رجب، و فاضلترین ذوالحجه است که وقت حج است.

Ва дар хабараст ки « ибодат дар ҳичўқти фозилтар ва дӯсттар назд худоӣ аз ъушри аввали зӣ алҳҷаҳ нест . Рӯзаи як рӯз аз он чун рӯзаи як соласту қиёми як шаб чун қиёми лайла алқдраст » , гуфтанд ё расӯли аллоҳ « ва на низ ҷиҳод » , гуфт , « оре ! на низ ҷиҳод , ало ки асби вай кушта шаваду хӯни вай рехта ояд дар ҷиҳод »у гуруҳе аз саҳоба кроҳит доштаанд ки ҳамаи раҷаб рӯза доранд то бо моҳи рамазон монанд набӯд , бад-ӣни сабабии як рӯз кушодаанд ё зиёдат .

و در خبر است که «عبادت در هیچوقت فاضلتر و دوستتر نزد خدای از عشر اول ذی الحجه نیست. روزه یک روز از آن چون روزه یک سال است و قیام یک شب چون قیام لیله القدر است»، گفتند یا رسول الله «و نه نیز جهاد»، گفت، «آری! نه نیز جهاد، الا که اسب وی کشته شود و خون وی ریخته آید در جهاد» و گروهی از صحابه کراهیت داشته اند که همه رجب روزه دارند تا با ماه رمضان مانند نبود، بدین سببی یک روز گشاده اند یا زیادت.

Ва дар хабараст ки чун шаъбон ба нима расад , рӯза нест магари рамазон ва дар ҷумлаи охири шаъбон бгшодн некӯаст то рамазон аз ӯ гусаста шавад ; аммо ба истиқболи рамазон аз охири шаъбони рӯзаи доштан кроҳитаст , магар ки сабаб бошад ҷузи қасди истиқбол .

و در خبر است که چون شعبان به نیمه رسد، روزه نیست مگر رمضان و در جمله آخر شعبان بگشادن نیکوست تا رمضان از او گسسته شود؛ اما به استقبال رمضان از آخر شعبان روزه داشتن کراهیت است، مگر که سبب باشد جز قصد استقبال.

Аммо рӯзҳои шариф аз моҳи айём бизаст , сездаҳуму чаҳордаҳуму понздаҳум ва аз ҳафта , душанбеу панҷшанбеу ҷумъа .

اما روزهای شریف از ماه ایام بیض است، سیزدهم و چهاردهم و پانزدهم و از هفته، دوشنبه و پنجشنبه و جمعه.

Аммо рӯзаи пайвастани доштани ҳамаи соли ҷомеъ буд ин ҳамаро , лекини панҷ рӯзи лобуд буд ки бибояд кушодан ; ду рӯзи ид ва се рӯзи айёми тшриқи пас аз иди азҳӣ ва бояд ки бар хештан ҳаҷар накунад дар ифтор ки он макрӯҳ бошаду ҳаркии рӯзаи пайвастаи натавонади доштан , як рӯз медорад ва як рӯз май кушояди ин рӯзаи Довӯд ( ъ )асту фазли вай бузургаст .

اما روزه پیوستن داشتن همه سال جامع بود این همه را، لیکن پنج روز لابد بود که بباید گشادن؛ دو روز عید و سه روز ایام تشریق پس از عید اضحی و باید که بر خویشتن حجر نکند در افطار که آن مکروه باشد و هرکه روزه پیوسته نتواند داشتن، یک روز می دارد و یک روز می گشاید این روزه داوود (ع) است و فضل وی بزرگ است.

Ва дар хабараст ки Абдуллоҳи бен ъмрўбни алъс май пурсад аз фозилтарин тариқӣ дар рӯзаи вайро бад-ӣн фармуд гуфт аз ин фозилтар хоҳам , гуфт аз ин фозилтар несту дуни ин он бошад ки рӯзи душанбе ва панҷшанбе медорад то наздик буд бо моҳи рамазон ба ҳам ба сулси сол .

و در خبر است که عبدالله بن عمروبن العص می پرسد از فاضلترین طریقی در روزه وی را بدین فرمود گفت از این فاضلتر خواهم، گفت از این فاضلتر نیست و دون این آن باشد که روز دوشنبه و پنجشنبه می دارد تا نزدیک بود با ماه رمضان به هم به ثلث سال.

Ва чун касе ҳақиқат рӯза бишносад ки мақсӯди каср шаҳавотасту софӣ кардани дил , бояд ки муроқиби дил худ мебошад ва чу чунин бошад , гоҳ буд ки ифтори фозилтар буду гоҳ буд ки рӯза ,у бад-ӣни сабаб буд ки расӯл ( с ) гоҳ рӯза доштӣ то гуфтандӣ магар беш накушояд ва гоҳ бикшодӣ то гуфтандӣ магар беш нахоҳад дошту тартибӣ маълум набӯдӣ рӯзаи вароу уламо кроҳит доштаанд ки чаҳор рӯз зиёдат накушояд пайваста ва ин рӯзи иду айёми тшриқ гирифтаанд ки чаҳор рӯзаст , барои он ки бар давоми рӯзаи бгшодни бим буд ки дил сиёҳ кунаду ғифлат ғолиб шаваду огоҳии дил заъиф шавад .

و چون کسی حقیقت روزه بشناسد که مقصود کسر شهوات است و صافی کردن دل، باید که مراقب دل خود می باشد و چو چنین باشد، گاه بود که افطار فاضلتر بود و گاه بود که روزه، و بدین سبب بود که رسول (ص) گاه روزه داشتی تا گفتندی مگر بیش نگشاید و گاه بگشادی تا گفتندی مگر بیش نخواهد داشت و ترتیبی معلوم نبودی روزه ورا و علما کراهیت داشته اند که چهار روز زیادت نگشاید پیوسته و این روز عید و ایام تشریق گرفته اند که چهار روز است، برای آن که بر دوام روزه بگشادن بیم بود که دل سیاه کند و غفلت غالب شود و آگاهی دل ضعیف شود.