Бидон ки ҳар мусулмонӣ ки ҳаҷ кунад дар вақти хеш , дуруст буду вақти ваии шаволу зўолқъдаҳ ва на рӯз аз зўолҳҷаҳаст то онгоҳ ки субҳ барояд рӯзи ид , эҳром дар ин муддат ба ҳаҷи дуруст буду пеш аз ин агар ба ҳаҷ эҳром оварад умра бошаду ҳаҷи кӯдаки мумайизи дуруст буду ширхораро вале аз вай эҳром оварад ва ба Арафоти барад ва ба саъйу тавофи бабради дуруст буд , пас шарти дурустии ҳаҷи мусулмонии вақт беш нест .

بدان که هر مسلمانی که حج کند در وقت خویش، درست بود و وقت وی شوال و ذوالقعده و نه روز از ذوالحجه است تا آنگاه که صبح برآید روز عید، احرام در این مدت به حج درست بود و پیش از این اگر به حج احرام آورد عمره باشد و حج کودک ممیز درست بود و شیرخواره را ولی از وی احرام آورد و به عرفات برد و به سعی و طواف ببرد درست بود، پس شرط درستی حج مسلمانی وقت بیش نیست.

Аммо шарти он ки ки ҳаҷ ислом биафтаду фариза гузорда шавад панҷаст : мусулмонӣу озодӣу ақлу булӯғ ва он ки дар вақт эҳром оварад агар кӯдак эҳром оварад ва болиғ шавад пеш аз истодан ба Арафот ё банда озод шавад пеш аз ин , кифоят буд аз ҳаҷи ислом ва ҳамин шароит бибояд то фарз умра биафтад , алои вақт ки ҳамаи соли вақт умрааст .

اما شرط آن که که حج اسلام بیفتد و فریضه گذارده شود پنج است: مسلمانی و آزادی و عقل و بلوغ و آن که در وقت احرام آورد اگر کودک احرام آورد و بالغ شود پیش از ایستادن به عرفات یا بنده آزاد شود پیش از این، کفایت بود از حج اسلام و همین شرایط بباید تا فرض عمره بیفتد، الا وقت که همه سال وقت عمره است.

Аммо шарти он ки аз касе дигар ҳаҷ кунад ба ниёбат , он буд ки нахусти ҳаҷи фарзи исломи гузорда буд агар пеш аз он дайгарӣ ният кунад , аз вай уфтад на аз онкасу пешини ҳаҷи ислом буд , онгоҳи қазо , назр , онгоҳи ниёбат , ва бар ин тартиб уфтад , агарчӣ ният ба хилоф ин кунад .

اما شرط آن که از کسی دیگر حج کند به نیابت، آن بود که نخست حج فرض اسلام گذارده بود اگر پیش از آن دیگری نیت کند، از وی افتد نه از آنکس و پیشین حج اسلام بود، آنگاه قضا، نذر، آنگاه نیابت، و بر این ترتیب افتد، اگرچه نیت به خلاف این کند.

Аммо шарти вуҷуби ҳаҷ исломасту булӯғу ақлу озодӣу иститоату асттлъти ду навъаст : яке он ки тавоно буд ки худ ҳаҷ кунад ба тани хеш , ва ин ба се чиз буд : яке он ки ба тани дуруст буд , дигари он ки роҳи эмин буд ва бар роҳи дарёии хатарноку душманӣ ки аз ваии бими мол ё тан буд набошад ,у дигари он ки чандоне мол дорад ки нафақа рафтан ва омаданро бас буду нафақаи аёлро то боз ояд , пас аз он ки ҳамаи вомҳо гзордаҳ бошад ва бояд ки сутур дораду пиёда рафтан лозим наёяд аммо навъи дигар онаст ки ба тани хеши натавонад ки мафлуҷ буд ё бар ҷои монда буд ва чунон ки умеди беҳтар шудан набӯд ало ба нодиру иститоат вай бидон буд ки чандон мол дорад ки нойибии бифиристад то ҳаҷи ваии бикунаду музд вай бидиҳад ва агар писари вай дар пазирад ки вай ҳаҷ кунад ройгон , бар вай лозим ояд ки дастурӣ диҳад ки хизмати падар шараф бошад ва агар гуяд ки ман мол бидиҳам то касеро аҷортгирӣ , лозим наёяд қабул кардан ки дар қабули моли миннат буд ва агар бегонае аз вай ҳаҷ хоҳад лозим наёяд миннати вай пазируфтан ва чун иститоат ҳосил шуд бояд ки таъҷил кунад , пас агар тохир кунад раво бошад , агар тавфиқ ёбад ки соли дигари бикунад агар тохир кунаду бимирад , пеш аз ҳаҷи осӣ буд ва аз таркаи вай ҳаҷ кунанд ба ниёбати вай , агарчӣ васият накарда бошад ки ин вомии гашт бар ваии умр , разии аллоҳи анҳу , гуяд ки қасди он хостам кард то бинивисам ки ҳарки мустатиъ бошад дар шаҳрҳо ва ҳаҷ накунад аз вай гузидӣ ҳаме ситонид .

اما شرط وجوب حج اسلام است و بلوغ و عقل و آزادی و استطاعت و استطلعت دو نوع است: یکی آن که توانا بود که خود حج کند به تن خویش، و این به سه چیز بود: یکی آن که به تن درست بود، دیگر آن که راه ایمن بود و بر راه دریای خطرناک و دشمنی که از وی بیم مال یا تن بود نباشد، و دیگر آن که چندانی مال دارد که نفقه رفتن و آمدن را بس بود و نفقه عیال را تا باز آید، پس از آن که همه وامها گزارده باشد و باید که ستور دارد و پیاده رفتن لازم نیاید اما نوع دیگر آن است که به تن خویش نتواند که مفلوج بود یا بر جای مانده بود و چنان که امید بهتر شدن نبود الا به نادر و استطاعت وی بدان بود که چندان مال دارد که نایبی بفرستد تا حج وی بکند و مزد وی بدهد و اگر پسر وی در پذیرد که وی حج کند رایگان، بر وی لازم آید که دستوری دهد که خدمت پدر شرف باشد و اگر گوید که من مال بدهم تا کسی را اجارت گیری، لازم نیاید قبول کردن که در قبول مال منت بود و اگر بیگانه ای از وی حج خواهد لازم نیاید منت وی پذیرفتن و چون استطاعت حاصل شد باید که تعجیل کند، پس اگر تاخیر کند روا باشد، اگر توفیق یابد که سال دیگر بکند اگر تاخیر کند و بمیرد، پیش از حج عاصی بود و از ترکه وی حج کنند به نیابت وی، اگرچه وصیت نکرده باشد که این وامی گشت بر وی عمر، رضی الله عنه، گوید که قصد آن خواستم کرد تا بنویسم که هرکه مستطیع باشد در شهرها و حج نکند از وی گزیدی همی ستانید.